๒. อัฏฐสัททชาดก เล่ม ๒๗

อิทํ ปุเร นินฺนมาหุ พหุมจฺฉํ มโหทกํ

อาวาโส พกราชสฺส เปตฺติกํ ภวนํ มม

ตฺยชฺช ภิงฺเคน (๑) ยาเปม โอกํ น วชหามเส. (๒)

สระนี้ เมื่อก่อนลุ่มลึก มีปลามาก มีน้ำมาก

เป็นที่อยู่อาศัยของพญานกยาง ซึ่งเป็นที่อยู่แห่งบิดาของเรา

ทุกวันนี้ พวกเรามีชีวิตอยู่ได้ด้วยกบ จึงละทิ้งน้ำไปไม่ได้

(เสียงกาว่า)

โก ทุติยํ อสีลิสฺส พนฺธุรสฺสกฺขิ (๑) เภจฺฉติ

โก เม ปุตฺเต กุลาวกํ มญฺจ โสตฺถึ กริสฺสติ.

ใครหนอจะทำลายนัยน์ตาดวงที่ ๒

ของควาญช้างชื่อพันธุระผู้ไม่มีศีล

ใครหนอจักช่วยลูก ๆ ของเรา รังของเรา และตัวเราให้ปลอดภัย

(เสียงแมลงภู่ว่า)

สพฺพา ปริกฺขยา (๑) เผคฺคุ ยาว ตสฺสา คตี อหุ

ขีณภกฺโข มหาราช สาเร น รมตี ฆุโณ.

กระพี้เท่าที่มีอยู่ถูกเจาะไปหมด

ขอถวายพระพรมหาบพิตร แมลงภู่หมดอาหารไม่ยินดีในแก่น

(เสียงนกดุเหว่า)

สา นูนาหํ อิโต คนฺตฺวา รญฺโญ มุตฺตา นิเวสนา

อตฺตานํ รมยิสฺสามิ ทุมสาขานิเกตินี. (๑)

เรานั้นคงจักพ้นจากพระราชนิเวศน์ไปจากที่นี้แล้ว

ทำตนให้ยินดี อาศัยอยู่ตามต้นไม้กิ่งไม้แน่นอน

(เสียงเนื้อว่า)

โส นูนาหํ อิโต คนฺตฺวา รญฺโญ มุตฺโต นิเวสนา

อคฺโคทกานิ ปิสฺสามิ ยูถสฺส ปุรโต วชํ.

เรานั้นคงจักพ้นจากพระราชนิเวศน์ไปจากที่นี้แล้ว

เดินนำหน้าฝูง ดื่มน้ำที่ดีเลิศแน่นอน

(เสียงลิงว่า)

ตํ มํ กาเมหิ สมฺมตฺตํ รตฺตํ กาเมสุ มุจฺฉิตํ

อานยี ภรโต (๑) ลุทฺโท พาหิโก ภทฺทมตฺถุ เต.

นายพรานชื่อภรตะชาวแคว้นพาหิกะได้นำเรา

ผู้มัวเมาด้วยกาม กำหนัดหมกมุ่นอยู่ในกามนั้นมา

ขอความเจริญจงมีแก่ท่าน

(เสียงกินนรว่า)

อนฺธการติมิสายํ ตุงฺเค อุปริปพฺพเต

สา มํ สเณฺหน มุทุนา มา ปาทํ ขณิ (๑) ยสฺมนิ.

นางกินนรีได้กล่าวกับเราที่ยอดเขาแหลมในเวลามืดมิด

ด้วยถ้อยคำอันอ่อนหวานว่า โปรดระวังเท้า

อย่าเหยียบพลาดไปถูกแง่หิน

(เสียงพระปัจเจกพุทธเจ้าว่า)

อสํสยํ ชาติขยนฺตทสฺสี

น คพฺภเสยฺยํ ปุนราวชิสฺสํ

อยมนฺติมา ปจฺฉิมา คพฺภเสยฺยา (๑)

ขีโณ เม สํสาโร ปุนพฺภวายาติ.

อฏฺฐสทฺทชาตกํ ทุติยํ.

เราได้เห็นพระนิพพานอันเป็นที่สิ้นชาติ

จักไม่กลับมานอนในครรภ์อีกอย่างไม่ต้องสงสัย

ชาตินี้เป็นชาติสุดท้าย การนอนในครรภ์ก็เป็นครั้งสุดท้าย

สังสารวัฏเพื่อภพต่อไปของเราสิ้นแล้ว

อัฏฐสัททชาดกที่ ๒ จบ