๓. อุปเนยยสูตร เล่ม ๑๕

๓ เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

อุปนียติ ชีวิตมปฺปมายุํ ๔

ชรูปนีตสฺส น สนฺติ ตาณา

เอตํ ภยํ มรเณ เปกฺขมาโน

ปุญฺญานิ กยิราถ สุขาวหานีติ ๕

เทวดานั้น ครั้นยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้วแล ได้กล่าวคาถา นี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคว่า

ชีวิตคืออายุมีประมาณน้อย ถูกต้อนเข้าไปเรื่อย เมื่อบุคคลถูก ชราต้อน

เข้าไปแล้ว ย่อมไม่มีผู้ป้องกัน บุคคลเมื่อเห็นภัยนี้ ในมรณะ พึงทำบุญ

ทั้งหลายที่นำความสุขมาให้ ฯ

อุปนียติ ชีวิตมปฺปมายุํ ๖

ชรูปนีตสฺส น สนฺติ ตาณา

เอตํ ภยํ มรเณ เปกฺขมาโน

โลกามิสํ ปชเห สนฺติเปกฺโขติ ฯ

๑ สารตฺถปฺปกาสินีอฏฺฐกถามฺรมฺมโปตฺถเกสุ เวทนานิโรธาติ ปาโฐ ทิสฺสติ ฯ

๒ สี. วิโมกฺขํ ฯ ๓ สีหฬโปตฺถเกเยว สพฺพสุตฺเตสุ นิทานวจนํ โหติ

ยุโรปิยมฺรมฺมโปตฺถเกสุ ปน นตฺถิ ฯ ๔-๖ ม. ยุ. ชีวิตมปฺปมายุ ฯ

๕ สี. อิติสทฺโท น ทิสฺสติ ฯ

ชีวิตคืออายุมีประมาณน้อย ถูกต้อนเข้าไปเรื่อย เมื่อบุคคลถูกชราต้อนเข้าไปแล้ว ย่อมไม่มีผู้ป้องกัน บุคคลเมื่อเห็นภัยนี้ในมรณะ พึงละอามิสในโลกเสีย มุ่งสันติเถิด ฯ