สรณทุกอุปาทินนุปาทานิยัตติกะ เล่ม ๔๕

สภาวธรรมที่สัมปยุตด้วยอทุกขมสุขเวทนา ซึ่งเป็นสรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

ในเหตุปัจจัย มี ๔ วาร ...

ในอวิคตปัจจัย ” ๔ ”

๑๐๐. สรณทุก ๓. วิปากติกะ

{๓๒๐} [๘๓] สภาวธรรมที่ไม่เป็นวิบาก ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่เป็นวิบาก ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

ในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

สภาวธรรมที่ไม่เป็นเหตุให้เกิดวิบาก ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่เป็นเหตุให้เกิดวิบาก ซึ่งเป็นสรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยสภาวธรรมที่ไม่เป็นเหตุให้เกิดวิบาก ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่เป็นเหตุให้เกิดวิบาก ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๒ วาร

สภาวธรรมที่มิใช่ไม่เป็นวิบากและที่ไม่เป็นเหตุให้เกิดวิบาก ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่ไม่เป็นวิบากและที่ไม่เป็นเหตุให้เกิดวิบาก ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

๑๐๐. สรณทุกะ ๔. อุปาทินนติกะ

{๓๒๑} [๘๔] สภาวธรรมที่ไม่ใช่อันตัณหาทิฏฐิยึดครอง และที่เป็นอารมณ์ของอุปาทาน ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่อันตัณหาทิฏฐิยึดครอง และที่เป็นอารมณ์ของอุปาทาน ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

สภาวธรรมที่ไม่ใช่อันตัณหาทิฏฐิไม่ยึดครอง และที่ไม่เป็นอารมณ์ของอุปาทาน ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่อันตัณหาทิฏฐิไม่ยึดครอง และที่ไม่เป็นอารมณ์ของอุปาทาน ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

๑๐๐. สรณทุกะ ๕. สังกิลิฏฐติกะ

{๓๒๒} [๘๕] สภาวธรรมที่กิเลสไม่ทำให้เศร้าหมองและเป็นอารมณ์ของสังกิเลสซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่เศร้าหมองและเป็นอารมณ์ของสังกิเลส ซึ่งเป็นสรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

สภาวธรรมที่มิใช่กิเลสไม่ทำให้เศร้าหมองแต่เป็นอารมณ์ของสังกิเลส ซึ่งไม่เป็นอรณะ อาศัยสภาวธรรมที่กิเลสไม่ทำให้เศร้าหมองและเป็นอารมณ์ของสังกิเลส ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยสภาวธรรมที่มิใช่กิเลสไม่ทำให้เศร้าหมองแต่เป็นอารมณ์ของสังกิเลส ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่กิเลสไม่ทำให้เศร้าหมองแต่เป็นอารมณ์ของสังกิเลส ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๒ วาร

สภาวธรรมที่มิใช่กิเลสไม่ทำให้เศร้าหมอง และไม่เป็นอารมณ์ของสังกิเลสซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่กิเลสไม่ทำให้เศร้าหมองและไม่เป็นอารมณ์ของสังกิเลส ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

๑๐๐. สรณทุกะ ๖. วิตักกติกะ

{๓๒๓} [๘๖] สภาวธรรมที่ไม่ใช่มีวิตกมีวิจารซึ่งไม่เป็นสรณะอาศัยสภาวธรรมที่มีวิตกมีวิจาร ซึ่งเป็นสรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย มี ๓ วาร

สภาวธรรมที่ไม่ใช่มีวิตกมีวิจาร ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่มีวิตกมีวิจาร ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย มี ๑ วาร[๘๗] สภาวธรรมที่ไม่ใช่ไม่มีวิตกมีแต่เพียงวิจาร ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่ไม่มีวิตกมีแต่เพียงวิจาร ซึ่งเป็นสรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยเหตุปัจจัย มี ๔ วาร

สภาวธรรมที่ไม่ใช่ไม่มีวิตกไม่มีวิจาร ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรม ที่ไม่มีวิตกไม่มีวิจาร ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

๑๐๐. สรณทุกะ ๗. ปีติติกะ

{๓๒๔} [๘๘] สภาวธรรมที่ไม่สหรคตด้วยปีติ ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่สหรคตด้วยปีติ ซึ่งเป็นสรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย มี ๓ วารสภาวธรรมที่ไม่สหรคตด้วยปีติ ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่สหรคตด้วยปีติ ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย มี ๑ วารสภาวธรรมที่ไม่สหรคตด้วยสุขเวทนา ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่สหรคตด้วยสุขเวทนา ซึ่งเป็นสรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย มี ๓ วารสภาวธรรมที่ไม่สหรคตด้วยสุขเวทนา ซึ่งไม่ใช่สรณะ อาศัยสภาวธรรมที่สหรคตด้วยสุขเวทนา ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย มี ๑ วารสภาวธรรมที่ไม่สหรคตด้วยอุเบกขาเวทนา ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่สหรคตด้วยอุเบกขาเวทนา ซึ่งเป็นสรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

ในเหตุปัจจัย มี ๔ วาร

๑๐๐. สรณทุกะ ๘. ทัสสนติกะ

{๓๒๕} [๘๙] สภาวธรรมที่ไม่ใช่อันโสดาปัตติมรรคพึงประหาณ ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่อันโสดาปัตติมรรคพึงประหาณ ซึ่งเป็นสรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

สภาวธรรมที่ไม่ใช่อันมรรคเบื้องสูง ๓ พึงประหาณ ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมอันมรรคเบื้องสูง ๓ พึงประหาณ ซึ่งเป็นสรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

สภาวธรรมที่มิใช่ไม่ใช่อันโสดาปัตติมรรคและที่ไม่ใช่อันมรรคเบื้องสูง ๓ พึงประหาณ ซึ่งไม่เป็นอรณะ อาศัยสภาวธรรมที่ไม่ใช่อันโสดาปัตติมรรค และที่ไม่ใช่อันมรรคเบื้องสูง ๓ พึงประหาณ ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

๑๐๐. สรณทุกะ ๙. ทัสสนเหตุติกะ

{๓๒๖} [๙๐] สภาวธรรมที่ไม่ใช่มีเหตุอันโสดาปัตติมรรคพึงประหาณซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่มีเหตุอันโสดาปัตติมรรคพึงประหาณซึ่งไม่เป็นสรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

สภาวธรรมที่ไม่ใช่มีเหตุอันมรรคเบื้องสูง ๓ พึงประหาณ ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่มีเหตุอันมรรคเบื้องสูง ๓ พึงประหาณ ซึ่งเป็นสรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

ในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

สภาวธรรมที่มีเหตุมิใช่ไม่ใช่อันโสดาปัตติมรรค และที่ไม่ใช่อันมรรคเบื้องสูง ๓ พึงประหาณ ซึ่งไม่เป็นอรณะ อาศัยสภาวธรรมที่มีเหตุไม่ใช่ อันโสดาปัตติมรรคและที่ไม่ใช่อันมรรคเบื้องสูง ๓ พึงประหาณ ซึ่งเป็นอรณะเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

๑๐๐. สรณทุกะ ๑๐. อาจยคามิติกะ

{๓๒๗} [๙๑] สภาวธรรมที่ไม่เป็นเหตุให้ถึงจุติและปฏิสนธิซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่เป็นเหตุให้ถึงจุติและปฏิสนธิซึ่งเป็นสรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

ในเหตุปัจจัย มี ๒ วาร

สภาวธรรมที่ไม่เป็นเหตุให้ถึงพระนิพพานซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่เป็นเหตุให้ถึงพระนิพพานซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

ในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

สภาวธรรมที่มิใช่ไม่เป็นเหตุให้ถึงจุติและปฏิสนธิและที่ไม่เป็นเหตุให้ถึงพระนิพพานซึ่งไม่เป็นอรณะ อาศัยสภาวธรรมที่ไม่เป็นเหตุให้ถึงจุติและปฏิสนธิและที่ไม่เป็นเหตุให้ถึงพระนิพพานซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๒ วาร

๑๐๐. สรณทุกะ ๑๑. เสกขติกะ

{๓๒๘} [๙๒] สภาวธรรมที่ไม่เป็นของเสกขบุคคลซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่เป็นของเสกขบุคคลซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

ในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

สภาวธรรมที่ไม่เป็นของอเสกขบุคคล ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่เป็นของอเสกขบุคคล ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

สภาวธรรมที่มิใช่ไม่เป็นของเสกขบุคคล และที่ไม่เป็นของอเสกขบุคคล ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่ไม่เป็นของเสกขบุคคลและที่ไม่เป็นของอเสกขบุคคล ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

๑๐๐. สรณทุกะ ๑๒. ปริตตติกะ

{๓๒๙} [๙๓] สภาวธรรมที่ไม่เป็นปริตตะ ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่เป็นปริตตะ ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

สภาวธรรมที่ไม่เป็นมหัคคตะ ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่เป็นมหัคคตะ ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

สภาวธรรมที่ไม่เป็นอัปปมาณะ ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่เป็นอัปปมาณะซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

๑๐๐. สรสทุกะ ๑๓. ปริตตารัมมณติกะ

{๓๓๐} [๙๔] สภาวธรรมที่ไม่มีปริตตะเป็นอารมณ์ ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่มีอารมณ์เป็นปริตตะ ซึ่งเป็นสรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยสภาวธรรมที่ไม่มีปริตตะเป็นอารมณ์ ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่มีปริตตะเป็นอารมณ์ ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

ในเหตุปัจจัย มี ๒ วาร

สภาวธรรมที่ไม่มีมหัคคตะเป็นอารมณ์ ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่มีมหัคคตะเป็นอารมณ์ ซึ่งเป็นสรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยสภาวธรรมที่ไม่มีมหัคคตะเป็นอารมณ์ ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่มีมหัคคตะเป็นอารมณ์ ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๒ วาร

สภาวธรรมที่ไม่มีอัปปมาณะเป็นอารมณ์ ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่มีอัปปมาณะเป็นอารมณ์ ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

๑๐๐. สรณทุกะ ๑๔. หีนติกะ

{๓๓๑} [๙๕] สภาวธรรมที่ไม่เป็นธรรมอย่างต่ำ ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่เป็นธรรมอย่างต่ำ ซึ่งเป็นสรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร

สภาวธรรมที่ไม่เป็นธรรมอย่างปานกลาง ซึ่งไม่เป็นอรณะ อาศัยสภาวธรรมที่เป็นธรรมอย่างปานกลาง ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยสภาวธรรมที่ไม่เป็นธรรมอย่างปานกลาง ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่เป็นธรรมอย่างปานกลาง ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๒ วาร

สภาวธรรมที่ไม่เป็นธรรมอย่างประณีต ซึ่งไม่เป็นสรณะ อาศัยสภาวธรรมที่เป็นธรรมอย่างประณีต ซึ่งเป็นอรณะ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร