พระอภิธรรมปิฎก ปัฏฐาน · สัปปีติกทุกะ
สังสัฏฐวาร เล่ม ๔๓
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๖๘๐–๖๘๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓/๔ ในสัปปีติกทุกะมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระอภิธรรมปิฎก ปัฏฐาน ปัฏฐานปกรณ์ ภาค ๔ สัปปีติกทุกะ สังสัฏฐวาร (ฉบับหลวง เล่ม ๔๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๔๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๘๙ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๔๓)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๔๓ หน้า ๕๔๗–๕๔๙
ในนวิปากปัจจัย มี ๙ วาร
ในนอาหารปัจจัย " ๑ "
ในนอินทริยปัจจัย " ๑ "
ในนฌานปัจจัย " ๑ "
ในนมัคคปัจจัย " ๙ "
ในนสัมปยุตตปัจจัย " ๓ "
ในนวิปปยุตตปัจจัย " ๖ "
ในนนัตถิปัจจัย " ๓ "
ในนวิคตปัจจัย " ๓ "
จบ ปัจจนียะ
(การนับ ๒ วารนอกนี้ก็ดี นิสสยวารก็ดี ก็พึงทำอย่างนี้)
๘๙. สัปปีติกทุกะ ๕. สังสัฏฐวาร
๑. ปัจจยานุโลมาทิปัจจัย
{๖๘๐} [๑๔๘] สภาวธรรมที่มีปีติ เจือปนกับสภาวธรรมที่มีปีติเกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย ...
{๖๘๑} ในเหตุปัจจัย มี ๖ วาร
ในอารัมมณปัจจัย " ๖ "
(ในทุก ๆ ปัจจัยมีปัจจัยละ ๖ วาร)
ในอวิคตปัจจัย มี ๖ วาร
จบ อนุโลมะ
{๖๘๒} ในนเหตุปัจจัย มี ๖ วาร
ในนอธิปติปัจจัย " ๖ "
ในนปุเรชาตปัจจัย " ๖ "
ในนปัจฉาชาตปัจจัย " ๖ "
ในนอาเสวนปัจจัย " ๖ "
ในนกัมมปัจจัย " ๔ "
ในนวิปากปัจจัย " ๖ "
ในนฌานปัจจัย " ๑ "
ในนมัคคปัจจัย " ๖ "
ในนวิปปยุตตปัจจัย " ๖ "
จบ ปัจจนียะ
(การนับ ๒ วารนอกนี้ก็ดี สัมปยุตตวารก็ดี พึงทำอย่างนี้)
๘๙. สัปปีติกทุกะ ๗. ปัญหาวาร
๑. ปัจจยานุโลมะ ๑. วิภังควาร
เหตุปัจจัย
{๖๘๓} [๑๔๙] สภาวธรรมที่มีปีติ เป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่มีปีติโดยเหตุปัจจัย คือ สภาวธรรมที่เป็นเหตุซึ่งมีปีติ เป็นปัจจัยแก่สัมปยุตตขันธ์ทั้งหลายโดย เหตุปัจจัย ในปฏิสนธิขณะ ...
สภาวธรรมที่มีปีติ เป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่ไม่มีปีติโดยเหตุปัจจัย คือ สภาวธรรมที่เป็นเหตุซึ่งมีปีติ เป็นปัจจัยแก่ปีติและจิตตสมุฏฐานรูปโดยเหตุ ปัจจัย ในปฏิสนธิขณะ ... (พึงทำตามมูลบท) สภาวธรรมที่เป็นเหตุซึ่งมีปีติ เป็นปัจจัยแก่สัมปยุตตขันธ์ทั้งหลายปีติและจิตตสมุฏฐานรูปโดยเหตุปัจจัย ในปฏิสนธิขณะ ... (๓)สภาวธรรมที่ไม่มีปีติ เป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่ไม่มีปีติโดยเหตุปัจจัย คือ สภาวธรรมที่เป็นเหตุซึ่งไม่มีปีติ เป็นปัจจัยแก่สัมปยุตตขันธ์ทั้งหลาย และจิตตสมุฏฐานรูปโดยเหตุปัจจัย ในปฏิสนธิขณะ ... (๑)
อารัมมณปัจจัย
{๖๘๔} [๑๕๐] สภาวธรรมที่มีปีติ เป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่มีปีติ โดยอารัมมณปัจจัย คือ เพราะปรารภขันธ์ที่มีปีติ ขันธ์ที่มีปีติจึงเกิดขึ้น (พึงทำตามมูลบท) เพราะปรารภขันธ์ที่มีปีติ ขันธ์ที่ไม่มีปีติและปีติจึงเกิดขึ้น (พึงทำตามมูลบท) เพราะปรารภขันธ์ที่มีปีติ ขันธ์ที่มีปีติและปีติจึงเกิดขึ้น (๓)![๑๕๑] สภาวธรรมที่ไม่มีปีติ เป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่ไม่มีปีติโดย อารัมมณปัจจัย คือ บุคคลให้ทาน สมาทานศีล รักษาอุโบสถด้วยจิตที่ไม่ มีปีติแล้วพิจารณาด้วยจิตที่ไม่มีปีติ ยินดีเพลิดเพลิน เพราะปรารภความ
จบ สังสัฏฐวาร