๑๑. ราหุลสูตร เล่ม ๒๕

(พระผู้มีพระภาคตรัสถามท่านพระราหุลดังนี้)

เพราะความสนิทสนมกันเกินไป

เธอนึกดูหมิ่นบัณฑิต บ้างหรือไม่

การชูคบเพลิงแก่มวลมนุษย์

เธอยังใส่ใจนอบน้อมอยู่หรือไม่

(ท่านพระราหุลทูลตอบดังนี้)

ถึงจะมีความสนิทสนมกันมากสักเพียงใด

ข้าพระองค์ก็ไม่เคยนึกดูหมิ่นบัณฑิตเลย

การชูคบเพลิงแก่มวลมนุษย์

ข้าพระองค์ก็ยังใส่ใจนอบน้อมอยู่เสมอ

(พระผู้มีพระภาคตรัสโอวาทดังนี้)

เธอละกามคุณ ๕ ซึ่งน่ารัก น่ารื่นรมย์ใจแล้ว

ออกจากเรือนบวชด้วยศรัทธา

จงทำที่สุดแห่งทุกข์เถิด

เธอจงคบกัลยาณมิตร ยินดีเสนาสนะอันสงัด

ปราศจากเสียงอึกทึกครึกโครม

จงเป็นผู้รู้จักประมาณในการบริโภค

เธอจงอย่าทำความอยากในปัจจัย ๔ เหล่านี้ คือ

จีวร บิณฑบาต เสนาสนะ และคิลานปัจจัยเภสัชที่เกิดขึ้น

เธออย่ากลับมายังโลกนี้อีกเลย

เธอจงเป็นผู้สำรวมในปาติโมกข์ และอินทรีย์ ๕

จงเจริญกายคตาสติกัมมัฏฐาน

จงเป็นผู้เบื่อหน่ายในสังสารวัฏให้มาก

จงเว้นสุภนิมิตอันเป็นเหตุให้เกิดราคะเสีย

จงเจริญสมาธิจิตด้วยอสุภภาวนา

จนจิตมีอารมณ์เป็นหนึ่ง และตั้งมั่นด้วยดี

จงเจริญกัมมัฏฐานที่ไม่มีนิมิต จงละมานานุสัยกิเลส

เพราะละมานะได้นั่นเอง เธอก็จะเป็นผู้สงบระงับ

ทราบว่า พระผู้มีพระภาคตรัสสอนท่านพระราหุลด้วยคาถาเหล่านี้อยู่เนือง ๆ ด้วยประการฉะนี้

ราหุลสูตรที่ ๑๑ จบ