๑๐. อุฏฐานสูตร เล่ม ๒๕

เธอทั้งหลายจงลุกขึ้นเถิด จงนั่งเถิด

ความหลับจะมีประโยชน์อะไรแก่เธอทั้งหลาย

ผู้เร่าร้อนด้วยโรคคือกิเลสมีประการต่าง ๆ

ถูกลูกศรคือราคะเป็นต้นทิ่มแทงจนย่อยยับอยู่

เธอทั้งหลายจงลุกขึ้นเถิด จงนั่งเถิด

จงบากบั่นขยันศึกษาปฏิบัติเพื่อบรรลุสันติธรรม กันเถิด

อย่าให้มัจจุราชรู้ว่า เธอทั้งหลายมัวแต่ประมาทลุ่มหลง

แล้วบังคับให้หลงใหลอยู่ในอำนาจเลย

เธอทั้งหลายจงข้ามตัณหาที่ชื่อว่า วิสัตติกา

ซึ่งเป็นเหตุให้เทวดาและมนุษย์

ผู้ยังมีความต้องการยึดติดอยู่

ขณะอย่าได้ล่วงเลยเธอทั้งหลายไปเสีย

เพราะเหล่าชนที่ปล่อยให้ขณะล่วงเลยไป

ย่อมแออัดกันในนรก เศร้าโศกอยู่

ความประมาทเป็นดุจธุลี

ความประมาทที่เกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็จัดเป็นดุจธุลี

กุลบุตรผู้เป็นบัณฑิตควรถอนลูกศรคือกิเลสของตน

ด้วยความไม่ประมาทและด้วยวิชชา

อุฏฐานสูตรที่ ๑๐ จบ