ปฏิสัมภิทากถา เล่ม ๓๗

สพฺพํ ญาณํ ปฏิสมฺภิทาติ ฯ อามนฺตา ฯ สมฺมติญาณํ ปฏิสมฺภิทาติ ฯ น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ สมฺมติญาณํ ปฏิสมฺภิทาติ ฯ อามนฺตา ฯ เย เกจิ สมฺมตึ ชานนฺติ สพฺเพ เต ปฏิสมฺภิทปฺปตฺตาติ ฯ น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ สพฺพํ ญาณํ ปฏิสมฺภิทาติ ฯ อามนฺตา ฯ เจโตปริยาเย ญาณํ ปฏิสมฺภิทาติ ฯ น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ เจโตปริยาเย ญาณํ ปฏิสมฺภิทาติ ฯ อามนฺตา ฯ เย เกจิ ปรจิตฺตํ ชานนฺติ สพฺเพ เต ปฏิสมฺภิทปฺปตฺตาติ ฯ น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ

สกวาที ความรู้ทั้งปวงเป็นปฏิสัมภิทา หรือ?

ปรวาที ถูกแล้ว

ส. ความรู้สมมติเป็นปฏิสัมภิทาหรือ?

ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

ส. ความรู้สมมติเป็นปฏิสัมภิทา หรือ?

ป. ถูกแล้ว

ส. ชนเหล่าใดเหล่าหนึ่งรู้สมมติ ชนเหล่านั้นทั้งหมดเป็นผู้ถึงปฏิสัมภิทาแล้ว

หรือ?

ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

ส. ความรู้ทั้งปวงเป็นปฏิสัมภิทา หรือ?

ป. ถูกแล้ว

ส. ความรู้ในการกำหนดรู้ใจผู้อื่น เป็นปฏิสัมภิทา หรือ?

ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

ส. ความรู้ในการกำหนดใจผู้อื่นเป็นปฏิสัมภิทา หรือ?

ป. ถูกแล้ว

ส. ชนเหล่าใดเหล่าหนึ่งรู้จิตของบุคคลอื่น ชนเหล่านั้นทั้งหมด เป็นผู้ถึง

ปฏิสัมภิทาแล้ว หรือ?

ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

สพฺพํ ญาณํ ปฏิสมฺภิทาติ ฯ อามนฺตา ฯ สพฺพา ปญฺญา ปฏิสมฺภิทาติ ฯ น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ สพฺพา ปญฺญา ปฏิสมฺภิทาติ ฯ อามนฺตา ฯ ปฐวีกสิณํ สมาปตฺตึ สมาปนฺนสฺส อตฺถิ ปญฺญา สา ปญฺญา ปฏิสมฺภิทาติ ฯ น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ อาโปกสิณํ ฯเปฯ เตโชกสิณํ ฯเปฯ วาโยกสิณํ ฯเปฯ นีลกสิณํ ฯเปฯ ปีตกสิณํ ฯเปฯ โลหิตกสิณํ ฯเปฯ โอทาตกสิณํฟ ฯเปฯ อากาสานญฺจายตนํ ฯเปฯ วิญฺญาณญฺจายตนํ ฯเปฯ อากิญฺจญฺญายตนํ ฯเปฯ เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ สมาปนฺนสฺส ฯเปฯ ทานํ ททนฺตสฺส ฯเปฯ จีวรํ ททนฺตสฺส ฯเปฯ ปิณฺฑปาตํ ททนฺตสฺส ฯเปฯ เสนาสนํ ททนฺตสฺส ฯเปฯ คิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารํ ททนฺตสฺส อตฺถิ ปญฺญา สา ปญฺญา ปฏิสมฺภิทาติ ฯ น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ

ส. ความรู้ทั้งปวง เป็นปฏิสัมภิทา หรือ?

ป. ถูกแล้ว

ส. ปัญญาทั้งปวง เป็นปฏิสัมภิทา หรือ?

ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

ส. ปัญญาทั้งปวง เป็นปฏิสัมภิทา หรือ?

ป. ถูกแล้ว

ส. ผู้เข้าสมาบัติมีปฐวีกสิณเป็นอารมณ์ ก็มีปัญญานั้นเป็นปฏิสัมภิทา หรือ?

ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

ส. ผู้เข้าสมาบัติมีอาโปกสิณเป็นอารมณ์ ฯลฯ มีเตโชกสิณเป็นอารมณ์ ฯลฯ

มีวาโยกสิณเป็นอารมณ์ ฯลฯ มีนีลกสิณเป็นอารมณ์ ฯลฯ มีปีตกสิณเป็นอารมณ์ ฯลฯ มีโลหิตกสิณเป็นอารมณ์ ฯลฯ มีโอทาตกสิณเป็นอารมณ์ ฯลฯ ผู้เข้าอากาสานัญจายตนสมาบัติ ฯลฯ วิญญาณัญจายตนสมาบัติ ฯลฯ อากิญจัญญายตนสมาบัติ ฯลฯ เนวสัญญานาสัญญายตนสมาบัติ ฯลฯ ผู้ให้ทาน ฯลฯ ผู้ให้จีวร ฯลฯ ผู้ให้บิณฑบาต ฯลฯ

ผู้ให้เสนาสนะ ฯลฯ ผู้ให้คิลานปัจจัยเภสัชชบริขารก็มีปัญญา ปัญญานั้นเป็นปฏิสัมภิทา หรือ?

ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

น วตฺตพฺพํ สพฺพํ ญาณํ ปฏิสมฺภิทาติ ฯ อามนฺตา ฯ อตฺถิ โลกุตฺตรา ปญฺญา สา ปญฺญา น ปฏิสมฺภิทาติ ฯ น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ เตน หิ สพฺพํ ญาณํ ปฏิสมฺภิทาติ ฯ

ป. ไม่พึงกล่าวว่า ความรู้ทั้งปวง เป็นปฏิสัมภิทา หรือ?

ส. ถูกแล้ว

ป. ปัญญาอันเป็นโลกุตตระมีอยู่ ปัญญานั้นไม่เป็นปฏิสัมภิทา หรือ?

ส. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

ป. ถ้าอย่างนั้น ความรู้ทั้งปวงก็เป็นปฏิสัมภิทาน่ะสิ

ปฏิสัมภิทากถา จบ