๑๐. เอณิชังคสูตร เล่ม ๑๕

โลภะ เป็นดังเปือกตม การออกไปจากสรีระเห็นปานนี้จักมีได้อย่างไร

{๗๕} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า

ตัดความผูกโกรธเสีย สัดกิเลสอันเป็นเครื่องร้อยรัดเสีย ตัดความปรารถนาและความโลภอันชั่วช้าเสีย และถอนตัณหาอันมีอวิชชาเป็นมูลเหตุเสีย เท่านี้ก็จะมีการออกไปจากสรีระเห็นปานนี้ได้

๑๐. เอณิชังฆสูตร

ว่าด้วยการพ้นจากทุกข์

{๗๖} [๓๐] เทวดาทูลถามว่า

พวกข้าพระองค์พากันมาเฝ้าเพื่อทูลถามพระองค์ผู้มีความเพียรจนซูบผอม มีพระชงฆ์ดังเนื้อทราย มีอาหารน้อย ไม่มีความโลภ เที่ยวไปตามลำพัง เป็นเหมือนราชสีห์และช้าง ไม่มีความห่วงใยในกามทั้งหลาย ว่า ‘บุคคลจะหลุดพ้นจากทุกข์ได้อย่างไร’{๗๗} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า

กามคูณมี ๕ เป็น ๖ ทั้งใจ คนรู้กันทั่วไปแล้วในโลก บุคคลเลิกละความพอใจในนามรูปนี้ได้แล้ว ย่อมหลุดพ้นจากทุกข์ได้อย่างนี้

จบ สัตติวรรคที่ ๓

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. สัตติสูตร ๒. ผุสติสูตร

๓. ชฏาสูตร ๔. มโนนิวารณสูตร

๕. อรหันตสูตร ๖. ปัชโชตสูตร

๗. สรสูตร ๘. มหัทธนสูตร

๙. จตุจักกสูตร ๑๐. เอณิชังฆสูตร

๔. สตุลลปกายิกวรรค

หมวดว่าด้วยเทวดาเหล่าสตุลลปกายิกา

๑. สัพภิสูตร

ว่าด้วยผู้เป็นสัตบุรุษ

{๗๘} [๓๑] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้นแล เมื่อปฐมยามผ่านไปแล้ว เหล่าเทวดาสตุลลปกายิกาผู้เทิดทูนธรรมของสัตบุรุษมากองค์ด้วยกัน มีรัศมีงามยิ่งนัก ยังพระวิหารเชตวันให้สว่างไสวไปทั่ว แล้วเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง{๗๙} เทวดาองค์หนึ่งผู้ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่งได้กล่าวคาถานี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า

บุคคลพึงคบหากับพวกสัตบุรุษ พึงทำความสนิทสนมกับพวกสัตบุรุษไว้ เพราะรู้แจ้งสัทธรรมของพวกสัตบุรุษ ย่อมมีแต่คุณความดี ไม่มีโทษเสียหายเลย

{๘๐} ต่อจากนั้นแล เทวดาอีกองค์หนึ่งได้กล่าวคาถานี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า

บุคคลพึงคบหากับพวกสัตบุรุษ พึงทำความสนิทสนมกับพวกสัตบุรุษไว้ บุคคลย่อมได้ปัญญาเพราะรู้แจ้งสัทธรรมของพวกสัตบุรุษ ย่อมไม่ได้ปัญญาจากคนพาล