พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · นฬวรรค
๔. อัจเจนติสูตร เล่ม ๑๕
Text layerBuddha’s wordsItems ๙–๑๐ (Royal Thai)4/10 in นฬวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต นฬวรรค อัจเจนติสูตร (Royal Thai Volume 15 · Mahachula Volume 15 · Mahamakut Volume 24 · Chaloem Phrakiat Volume 15)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 15, pp. 6–6
๔. อัจเจนติสูตร
ว่าด้วยกาลเวลาล่วงเลยไป
{๙} [๔] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
เทวดาผู้ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่งนั้นแลได้กล่าวคาถานี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า
กาลเวลาย่อมล่วงไป ราตรีย่อมผ่านไป ช่วงแห่งวัยก็ละไปตามลำดับ บุคคลเมื่อมองเห็นมรณภัยนี้อยู่ ควรบำเพ็ญบุญที่จะนำความสุขมาให้ใว้เถิด{๑๐} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า
กาลเวลาย่อมล่วงไป ราตรีย่อมผ่านไป ช่วงแห่งวัยก็ละไปตามลำดับ บุคคลฺเมื่อมองเห็นมรณภัยนี้อยู่ ควรละโลกามิสเสีย มุ่งแต่สันติเถิด
๕. กติฉินทิสูตร
ว่าด้วยวิธีข้ามโอฆะ
{๑๑} [๕] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
เทวดาผู้ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่งนั้นแลได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า
บุคคลควรตัดกิเลสเท่าไร ควรละกิเลสเท่าไร ควรบำเพ็ญธรรมเท่าไรให้ยิ่งขึ้นไป ภิกษุพ้นกิเลสอันเป็นเครื่องข้องเท่าไร พระองค์จึงจะตรัสเรียกว่าเป็นผู้ข้ามพ้นโอฆะได้แล้ว
End of ๔. อัจเจนติสูตร