๑๐. อรัญญสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถินิทานํ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควนฺตํ คาถาย อชฺฌภาสิ

“อรญฺเญ วิหรนฺตานํ สนฺตานํ พฺรหฺมจารินํ

เอกภตฺตํ ภุญฺชมานานํ เกน วณฺโณ ปสีทตี”ติ.

อตีตํ นานุโสจนฺติ นปฺปชปฺปนฺติ นาคตํ

ปจฺจุปฺปนฺเนน ยาเปนฺติ เตน วณฺโณ ปสีทติ.

อนาคตปฺปชปฺปาย อตีตสฺสานุโสจนา

เอเตน พาลา สุสฺสนฺติ นโฬว หริโต ลุโตติ.

นฬวคฺโค ปฐโม. ตสฺสุทฺทานํ

โอฆํ นิโมกฺขํ อุปเนยฺยํ อจฺเจนฺติ กติฉินฺทิ จ

ชาครํ อปฺปฏิวิทิตา สุสมฺมุฏฺฐา มานกามินา

อรญฺเญ ทสโม วุตฺโต วคฺโค เตน ปวุจฺจติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

เทวดานั้นยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่าภิกษุทั้งหลายผู้อยู่ในป่า ผู้สงบ

ประพฤติธรรมอันประเสริฐ ฉันอาหารมื้อเดียว

เพราะเหตุอะไร ผิวพรรณจึงผ่องใส

พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า

ภิกษุทั้งหลายไม่เศร้าโศกถึงอดีต

ไม่คิดถึงอนาคต กำหนดอยู่กับปัจจุบัน

เพราะเหตุนั้น ผิวพรรณจึงผ่องใส

เพราะคิดถึงอนาคต เศร้าโศกถึงอดีต

ด้วยเหตุนี้ ภิกษุทั้งหลายผู้เขลาจึงซูบซีด

เหมือนต้นอ้อสดที่ถูกถอนขึ้นแล้ว ฉะนั้น

อรัญญสูตรที่ ๑๐ จบ

นฬวรรคที่ ๑ จบ

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. โอฆตรณสูตร ๒. นิโมกขสูตร

๓. อุปนียสูตร ๔. อัจเจนติสูตร

๕. กติฉินทสูตร ๖. ชาครสูตร

๗. อัปปฏิวิทิตสูตร ๘. สุสัมมุฏฐสูตร

๙. มานกามสูตร ๑๐. อรัญญสูตร