พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · ชราวรรค
๗. ตติยชนสูตร เล่ม ๑๕
Text layerBuddha’s wordsItems ๑๗๐–๑๗๑ (Royal Thai)7/10 in ชราวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต ชราวรรค ตติยชนสูตร (Royal Thai Volume 15 · Mahachula Volume 15 · Mahamakut Volume 24 · Chaloem Phrakiat Volume 15)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 15, pp. 68–68
๗. ตติยชนสูตร
ว่าด้วยเทวดาถามปัญหา ๔ ข้อ
{๑๗๐} [๕๗] เทวดาทูลถามว่า
อะไรทำให้คนเกิด อะไรของคนวิ่งพลานไป อะไรเวียนว่ายไปยังสงสาร อะไรเป็นเครื่องนำหน้าสัตว์นั้นไป{๑๗๑} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า
ตัณหาทำให้คนเกิด จิตของคนนั้นวิ่งพล่านไป สัตว์เวียนว่ายไปยังสงสาร กรรมเป็นเครื่องนำหน้าสัตว์นั้นไป
๘. อุปปถสูตร
ว่าด้วยเทวดาถามปัญหา ๔ ข้อ
{๑๗๒} [๕๘] เทวดาทูลถามว่า
อะไรบัณฑิตกล่าวว่าเป็นทางผิด อะไรสิ้นไปตามคืนและวัน อะไรเป็นมลทินของพรหมจรรย์ อะไรมิใช่นํ้าแต่เป็นเครื่องชำระล้าง{๑๗๓} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า
ราคะบัณฑิตกล่าวว่าเป็นทางผิด วัยสิ้นไปตามคืนและวัน หญิงเป็นมลทินของพรหมจรรย์ หมู่สัตว์นี้
- ๑เป็นทางผิด ในที่นี้หมายถึงไม่ใช่เป็นทางของผู้ไปสู่สุคติภูมิหรือลุถึงพระนิพพาน (สํ.ส.อ. ๙๑)
- ๒หญิงเป็นมลทินของพรหมจรรย์ หมายถึงว่ามลทินอื่น ๆ สามารถล้างชำระให้บริสุทธิ์สะอาดได้ แต่ผู้ประพฤติพรหมจรรย์ที่ยุ่งเกี่ยวกับหญิง ถูกหญิงทำให้มัวหมอง หรือตกอยู่ในอำนาจของหญิงแล้ว ไม่สามารถจะทำตนให้บริสุทธิ์ได้ ฉะนั้นหญิงจึงชื่อว่าเป็นมลทินของพรหมจรรย์ (สํ.ส.อ.๙๑)
End of ๗. ตติยชนสูตร