๖. ปัญจปุตตขาทิกเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

[๒๔] อันทักษิณาทานที่ตั้งใจถวายไว้ดีแล้วในสงฆ์นี้แลย่อมสำเร็จ ผลเพื่อประโยชน์เกื้อกูลแก่บุรพเปตชนนั้นโดยพลัน ตลอดกาลนาน

[๒๕] ญาติธรรมนี้นั้นมหาบพิตรได้แสดงให้ปรากฏแล้ว การบูชาอันยิ่งเพื่อเปรตทั้งหลายมหาบพิตรก็ทรงทำแล้ว และ กำลังกายของภิกษุทั้งหลายมหาบพิตรก็ได้เพิ่มให้แล้ว บุญ มีประมาณไม่น้อยมหาบพิตรได้ทรงขวนขวายแล้ว

จบ ติโรกุฑฑเปตวัตถุที่ ๕

๖. ปัญจปุตตขาทิกเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตกินลูกคราวละ ๕ ตน

(พระสังฆเถระถามว่า)

{๙๑}[๒๖] ท่านเปลือยกาย มีรูปพรรณเลวทราม มีกลิ่นเหม็นเน่า ฟุ้งไป มีหมู่แมลงวันตอมเกลื่อน ท่านเป็นใครหนอมายืน ในที่นี้

(หญิงเปรตนั้นตอบว่า)

[๒๗] ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ดิฉันเป็นเปรต ถึงทุคติ เกิดในยมโลก เพราะทำบาปกรรม จึงต้องจากโลกนี้ไปสู่เปตโลก

[๒๘] เวลาเช้าคลอดบุตรออกมา ๕ ตนแล้วกินเสีย เวลาเย็นอีก ๕ ตน ถึงบุตร ๑๐ ตนเหล่านั้นก็ยังไม่อาจบรรเทาความหิวของดิฉันได้

[๒๙] หัวใจของดิฉันร้อนกรุ่นอยู่เป็นนิจเพราะความหิว ดิฉันไม่ได้ดื่มนํ้าที่ควรดื่ม ขอท่านจงดูดิฉันผู้ถึงความพินาศ เช่นนี้เถิด

(พระเถระถามว่า)

[๓๐] ชาติก่อน ท่านได้ทำกรรมชั่วอะไรด้วยกาย วาจา ใจไว้ หรือ ท่านกินเนื้อบุตรทั้งหลายเพราะวิบากแห่งกรรมอะไร

(หญิงเปรตนั้นตอบว่า)

[๓๑] ชาติก่อน หญิงร่วมสามีของดิฉันคนหนึ่งมีครรภ์ ดิฉันคิดชั่วต่อนาง มีใจชั่วช้า ได้ทำให้ครรภ์ตกไป

[๓๒] ครรภ์ของนางแค่ ๒ เดือนเท่านั้นได้ไหลออกมาเป็นเลือด ครั้งนั้น มารดาของนางโกรธดิฉันมาก จึงเชิญ พวกญาติของตนมาประชุมกันให้ดิฉันทำการสาบานและ ขู่ให้กลัว[๓๓] ดิฉันได้กล่าวคำสาบานและมุสาวาทอย่างแรงว่า ‘ถ้าดิฉันทำชั่วอย่างนี้ ก็ขอให้ดิฉันกินเนื้อลูกตัวเอง,

[๓๔] ดิฉันเปรอะเปื้อนด้วยหนองและเลือด กินเนื้อบุตรทุกคน เพราะวิบากแห่งกรรมคือการทำให้ครรภ์ตกและการพูดมุสาทั้งสองนั้น

จบ ปัญจปุตตขาทิกเปตวัตถุที่ ๖

๗. สัตตปุตตขาทิกเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตกินลูกคราวละ ๗ ตน

(พระเถระถามหญิงเปรตตนหนึ่งว่า)

{๙๒}[๓๕] ท่านเปลือยกาย มีรูปพรรณเลวทราม มีกลิ่นเหม็นเน่าฟุ้งไป มีหมู่แมลงวันตอมเกลื่อน ท่านเป็นใครหนอมายืนในที่นี้(หญิงเปรตนั้นตอบว่า)

[๓๖] ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ดิฉันเป็นเปรต ถึงทุคติ เกิดในยมโลก เพราะทำบาปกรรม จึงต้องจากโลกนี้ไปสู่เปตโลก[๓๗] เวลาเช้าคลอดบุตรออกมา ๗ ตนแล้วกินเสีย เวลาเย็นอีก ๗ ตน ถึงบุตร ๑๔ ตนเหล่านั้นก็ยังไม่อาจบรรเทา ความหิวของดิฉันได้[๓๘] หัวใจของดิฉันร้อนกรุ่นอยู่เป็นนิจเพราะความหิว ดิฉันไม่ได้ประสบความเย็นเลย เหมือนอยู่ในเตาอบที่ติดไฟ(พระเถระถามว่า)

[๓๙] ชาติก่อน ท่านทำกรรมชั่วอะไรด้วยกาย วาจา ใจไว้หรือ ท่านกินเนื้อบุตรทั้งหลาย เพราะวิบากแห่งกรรมอะไร(หญิงเปรตนั้นตอบว่า)

[๔๐] ชาติก่อน ดิฉันมีบุตร ๒ คน บุตร ๒ คนนั้นกำลังหนุ่มแน่น ดิฉันนั้นประกอบด้วยกำลังคือบุตรจึงได้ดูหมิ่นสามีของตน