๑๐. ขลาตยเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๑๐. ขลาติยเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตเปลือย

(หัวหน้าพ่อค้าถามหญิงเปรตตนหนึ่งว่า)

{๙๕}[๕๘] ท่านเป็นใครหนออยู่แต่ภายในวิมาน ไม่ยอมออกไปเลย ดูก่อนนางผู้เจริญ ขอเชิญท่านออกมาเถิด ข้าพเจ้าจะ ได้เห็นท่านผู้มีฤทธิ์มาก(นางเวมานิกเปรตฟังคำนั้นแล้วจึงกล่าวว่า)

[๕๙] ดิฉันเป็นหญิงเปลือย มีแต่ผมปิดบังไว้ กระดากอายที่จะออกไปภายนอก ดิฉันได้ทำบุญไว้น้อยนัก

(พ่อค้ากล่าวว่า)

[๖๐] ดูก่อนนางผู้มีรูปงาม เอาเถอะ ข้าพเจ้าจะให้ผ้าเนื้อดีแก่ท่าน เชิญท่านนุ่งผ้านี้แล้วจงออกมาข้างนอก ขอเชิญท่านออกมาเถิด ข้าพเจ้าจะได้เห็นท่านผู้มีฤทธิ์มาก(นางเวมานิกเปรตตอบว่า)

[๖๑] ผ้านั้นถึงท่านจะให้มือต่อมือ ก็ไม่สำเร็จแก่ดิฉันดอก ถ้าในที่นี้มีอุบาสกผู้มีศรัทธา เป็นสาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า[๖๒] ขอท่านจงให้อุบาสกนั้นนุ่งห่มผ้าที่ท่านจะให้ดิฉันแล้วอุทิศส่วนกุศลให้ดิฉัน เมื่อท่านทำอย่างนั้น ดิฉันจึงจะได้รับความสุข สำเร็จตามที่ปรารถนาทุกอย่าง

(พระสังคีติกาจารย์เมื่อจะประกาศเนื้อความนั้นได้กล่าวคาถา ๓ คาถา ความว่า)

[๖๓] ก็พ่อค้าเหล่านั้นจงให้อุบาสกนั้นอาบน้ำ ลูบไล้ด้วยของหอมแล้วให้นุ่งห่มผ้า แล้วอุทิศส่วนถุศลให้นางเวมานิก เปรตนั้น[๖๔] ผลวิบากคือโภชนะ เครื่องนุ่งห่ม และน้ำดื่มได้เกิดขึ้น แก่นางเวมานิกเปรตนั้นทันตาเห็นทีเดียว นี้เป็นผลแห่งทักษิณา[๖๕] ลำดับนั้น นางมีสรีระบริสุทธิ์ มีผ้าสะอาด นุ่งห่มผ้า ที่งามกว่าผ้าแคว้นกาสี ยิ้มแย้มออกมาจากวิมาน ประกาศว่า นี้เป็นผลแห่งทักษิณา(พ่อค้าเหล่านั้นจึงได้ถามบุพกรรมของนางว่า)

[๖๖] วิมานของท่านงดงาม มีรูปวิจิตรดี สว่างไสวอยู่ ดูก่อนแม่เทพธิดา พวกข้าพเจ้าถามแล้ว ขอท่านจงบอก นี้เป็นผลแห่งกรรมอะไร(นางเทพธิดานั้นตอบว่า)

[๖๗] เมื่อครั้งดิฉันเกิดเป็นมนุษย์อยู๋ในมนุษยโลก มีจิตเลื่อมใส ได้ถวายงาบดที่มีนํ้ามันเยิ้มแก่ภิกษุผู้เที่ยวบิณฑบาต ผู้ปฏิบัติตรง[๖๘] ดิฉันเสวยวิบากแห่งกุศลกรรมนั้นในวิมานนี้สิ้นกาลนาน ก็ผลบุญนั้น เดี๋ยวนี้ยังเหลือน้อยแล้ว

[๖๙] พ้น ๔ เดือนไปแล้ว ดิฉันจักจุติจากวิมานนี้ จักไปตกนรก อันเร่าร้อนสาหัสประการเดียว

[๗๐] มี ๔ มุม มี ๔ ประตู จำแนกเป็นส่วน ๆ ล้อมด้วย กำแพงเหล็ก ครอบด้วยแผ่นเหล็ก

[๗๑] พื้นนรกนั้นล้วนเป็นเหล็กแดงลุกเป็นเปลวเพลิง ประกอบด้วยความร้อน แผ่ไปตลอด ๑๐๐ โยชน์โดยรอบ คงอยู่ทุกเมื่อ

[๗๒] ดิฉันจักต้องเสวยทุกขเวทนาในนรกนั้นตลอดกาลนาน ก็การเสวยทุกข์เช่นนี้เป็นผลแห่งบาปกรรมชั่ว เพราะฉะนั้น ดิฉันจึงโศกเศร้าที่จะไปเกิดในนรกนั้น

จบ ขลาติยเปตวัตถุที่ ๑๐

๑๑. นาคเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตกินเลือดและหนอง

(สามเณรถามว่า)

{๙๖}[๗๓] คนหนึ่งขี่ช้างเผือกไปข้างหน้า คนหนึ่งขี่รถเทียมด้วยม้าอัสดรไปท่ามกลาง สาวน้อยขึ้นวอไปข้างหลัง เปล่ง รัศมีสว่างไสวไปทั่วทุกทิศ[๗๔] ส่วนท่านทั้งหลายมีมือถือฆ้อน มีหน้าตาชุ่มไปด้วยนํ้าตา เนื้อตัวแตกยับเยิน ครั้งเมื่อท่านเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบาปกรรมอะไรไว้ ท่านทั้งหลายกินเลือดของกันและกัน เพราะกรรมอะไร