๘. สัลลสูตร เล่ม ๒๕

ชีวิตของสัตว์ทั้งหลายในโลกนี้

ไม่มีนิมิต ใคร ๆ รู้ไม่ได้ ทั้งลำบาก

สั้นนิดเดียว และประกอบด้วยทุกข์

วิธีที่สัตว์ผู้เกิดมาแล้วจะไม่ตายย่อมไม่มี

แม้จะอยู่ไปจนถึงชรา ก็จะต้องถึงแก่ความตาย

เพราะสัตว์ทั้งหลายมีความตายอย่างนี้เป็นธรรมดา

สัตว์ที่เกิดมาแล้ว มีภัยจากความตายเป็นนิตย์

เหมือนผลไม้สุกแล้วมีภัยจากการหล่นไปในเวลาเช้า ฉะนั้น

ภาชนะดินที่ช่างหม้อทำไว้ทั้งหมด

มีความแตกเป็นที่สุด ฉันใด

ชีวิตของสัตว์ทั้งหลาย ก็เป็นฉันนั้น

มนุษย์ ทั้งเด็ก ผู้ใหญ่ โง่ และฉลาด ทั้งหมด

ย่อมไปสู่อำนาจความตาย มีความตายรออยู่ข้างหน้า

เมื่อมนุษย์เหล่านั้นถูกความตายครอบงำอยู่

กำลังจะจากโลกนี้ไปสู่ปรโลก

บิดาก็ต้านทานบุตรไว้ไม่ได้

หรือหมู่ญาติก็ต้านทานญาติไว้ไม่ได้

เมื่อพวกญาติ กำลังเพ่งมองดูอยู่

รำพันกันเป็นอันมากอยู่นั่นแหละว่า จงดูสัตว์แต่ละตน ๆ

ถูกความตายนำไป เหมือนโคถูกนำไปฆ่า ฉะนั้น

สัตว์โลกถูกความแก่และความตายครอบงำอยู่อย่างนี้

เพราะฉะนั้น นักปราชญ์ทั้งหลายทราบชัด

ความเป็นจริงของสัตว์โลกแล้ว ย่อมไม่เศร้าโศก

ท่านไม่รู้ทางของผู้มาหรือผู้ไป

เมื่อไม่เห็นที่สุดทั้ง ๒ นี้ ถึงจะคร่ำครวญไปก็ไร้ประโยชน์

หากผู้ที่หลงคร่ำครวญ เบียดเบียนตนอยู่

จะพึงนำประโยชน์อะไรมาได้บ้าง

บัณฑิตผู้มีปัญญาเห็นประจักษ์ก็จะพึงกระทำเช่นนั้นบ้าง

บุคคลจะได้รับความสงบใจ เพราะการร้องไห้

เพราะความเศร้าโศกก็หาไม่

ทุกข์ย่อมเกิดแก่ผู้นั้นยิ่งขึ้น

และร่างกายของเขามีแต่จะซีดเซียวลง

ผู้ที่เบียดเบียนตนเอง ย่อมจะซูบผอม ไม่ผ่องใส

สัตว์ทั้งหลายผู้ละไปสู่ปรโลก

หาคุ้มครองตนอยู่ด้วยการคร่ำครวญนั้นได้ไม่

ฉะนั้น การคร่ำครวญจึงเป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์

ผู้ทอดถอนใจถึงคนที่ตายไปแล้วอยู่เสมอ

บรรเทาความเศร้าโศกไม่ได้

ตกอยู่ในอำนาจแห่งความเศร้าโศก

ย่อมได้รับทุกข์มากขึ้น

ท่านจงดูแม้คนเหล่าอื่นผู้ใกล้จะตายไปตามกรรม

และสัตว์ทั้งหลายในโลกนี้ ผู้ตกอยู่ในอำนาจมัจจุราช

ต่างพากันดิ้นรนอยู่ทั้งนั้น

อาการใด ๆ ที่สัตว์ทั้งหลายสำคัญหมาย

อาการนั้น ๆ ย่อมแปรผันเป็นอื่นไป

การพลัดพรากจากกันและกันเช่นนี้ มีอยู่เป็นประจำ

ท่านจงพิจารณาดูความเป็นจริงของสัตว์โลกเถิด

บุคคลแม้จะดำรงชีวิตอยู่ถึง ๑๐๐ ปี

หรือเกินไปบ้างก็ตาม ก็ต้องพลัดพรากจากหมู่ญาติ

และต้องละทิ้งชีวิตไว้ในโลกนี้แน่นอน

เพราะฉะนั้น บุคคลฟังธรรมเทศนาของพระอรหันต์แล้ว

เห็นคนล่วงลับดับชีวิตไป กำหนดรู้ว่าผู้ล่วงลับดับชีวิตไปนั้น

ไม่สามารถฟื้นคืนชีวิตอยู่ร่วมกับเราได้อีก

ควรกำจัดความคร่ำครวญ

ธีรชนผู้มีปัญญา ฉลาดปราชญ์เปรื่อง

ควรขจัดความโศกเศร้าที่เกิดขึ้นโดยฉับพลัน

เหมือนลมพัดนุ่นปลิวไป

เหมือนคนใช้น้ำดับไฟที่กำลังไหม้ลุกลาม ฉะนั้น

บุคคลผู้แสวงหาความสุขแก่ตน

ควรกำจัดความคร่ำครวญ ความทะยานอยาก

และโทมนัสของตน

ควรถอนลูกศรคือกิเลสของตน

บุคคลผู้ถอนลูกศรคือกิเลสได้แล้ว

เป็นผู้ไม่มีตัณหาและทิฏฐิอาศัย

ถึงความสงบใจ ล่วงพ้นความเศร้าโศกได้ทั้งหมด

ไม่มีความเศร้าโศก ชื่อว่าดับกิเลสได้แล้ว

สัลลสูตรที่ ๘ จบ