พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปัญจมปัณณาสก์ · ทุจริตวรรค
๘. อปรมโนทุจริตสูตร เล่ม ๒๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๔๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในทุจริตวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปัญจมปัณณาสก์ ทุจริตวรรค อปรมโนทุจริตสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๒ หน้า ๓๘๓–๓๘๔
๗. ทุติยวจีทุจริตสูตร
ว่าด้วยโทษของวจีทุจริตและคุณของวจีสุจริต
{๒๔๗} [๒๔๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษในเพราะวจีทุจริตมี ๕ ประการนี้ ... ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อานิสงส์ในเพราะวจีสุจริตมี ๕ ประการนี้ ...”
๘. ทุติยมโนทุจริตสูตร
ว่าด้วยโทษของมโนทุจริตและคุณของมโนสุจริต
{๒๔๘} [๒๔๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษในเพราะมโนทุจริตมี ๕ ประการนี้ โทษ ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ(๑) แม้ตนเองก็ติเตียนตนเองได้
(๒) วิญญูชนพิจารณาแล้วย่อมตำหนิ
(๓) ชื่อเสียงชั่วย่อมฟุ้งไป (๔) เสื่อมจากสัทธรรม
(๕) ตั้งอยู่ในอสัทธรรม
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษในเพราะมโนทุจริต ๕ ประการนี้แล
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อานิสงส์ในเพราะมโนสุจริตมี ๕ ประการนี้ อานิสงส์ ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ(๑) แม้ตนเองก็ติเตียนตนเองไม่ได้
(๒) วิญญูชนพิจารณาแล้วย่อมสรรเสริญ
(๓) ชื่อเสียงอันงามย่อมฟุ้งไป (๔) เสื่อมจากอสัทธรรม
(๕) ตั้งอยู่ในสัทธรรม
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อานิสงส์ในเพราะมโนสุจริตมี ๕ ประการนี้แล”
๙. สีวถิกาสูตร
ว่าด้วยโทษของป่าช้าและคนเหมือนป่าช้า
{๒๔๙} [๒๔๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษในป่าช้ามี ๕ ประการนี้ โทษ ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ
(๑) ไม่สะอาด (๒) มีกลิ่นเหม็น
(๓) มีภัยเฉพาะหน้า (๔) เป็นที่อยู่ของพวกอมนุษย์ร้าย
(๕) เป็นที่รำพันทุกข์ของคนหมู่มาก
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษโนป่าช้ามี ๕ ประการนี้แล
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษในบุคคลผู้เปรียบด้วยป่าช้าก็มี ๕ ประการนี้ ฉันนั้นเหมือนกัน โทษ ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ
(๑) บุคคลบางคนในโลกนี้ประกอบด้วยกายกรรมอันไม่สะอาดวจีกรรมอันไม่สะอาด มโนกรรมอันไม่สะอาด เรากล่าว ข้อนี้เพราะความที่เขาเป็นผู้ไม่สะอาด ป่าช้านั้นเป็นที่ไม่สะอาดแม้ฉันใด เราก็กล่าวบุคคลนี้ว่ามีอุปมาฉันนั้น(๒) ชื่อเสียงชั่วของเขาผู้ประกอบด้วยกายกรรมอันไม่สะอาด วจีกรรมอันไม่สะอาด มโนกรรมอันไม่สะอาด ย่อมฟุ้งไป เรากล่าวข้อนี้เพราะความที่เขาเป็นผู้มีกลิ่นเหม็น ป่าช้ามีกลิ่นเหม็นแม้ฉันใด เราก็กล่าวบุคคลนี้ว่ามีอุปมาฉันนั้น(๓) เพื่อนร่วมพรหมจรรย์ผู้มีศีลเป็นที่รักย่อมเว้นห่างไกลซึ่งบุคคลผู้ประกอบด้วยกายกรรมอันไม่สะอาด วจีกรรมอันไม่สะอาด มโนกรรมอันไม่สะอาดนั้น เรากล่าวข้อนี้ เพราะความที่เขาเป็นผู้มีภัยเฉพาะหน้า ป่าช้ามีภัยเฉพาะหน้า แม้ฉันใด เราก็กล่าวบุคคลนี้ว่ามีอุปมาฉันนั้น
จบ ๘. อปรมโนทุจริตสูตร