ติวิธสูตร เล่ม ๒๔

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การพูดเพ้อเจ้อเป็นสิ่งที่ไม่เป็นธรรม เจตนางดเว้นจากการพูดเพ้อเจ้อเป็นสิ่งที่เป็นธรรม ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความโลภอยากได้ของของผู้อื่นเป็นสิ่งที่ไม่เป็น ธรรม ความไม่โลภอยากได้ของของผู้อื่นเป็นสิ่งที่เป็นธรรม ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความคิดปองร้ายผู้อื่นเป็นสิ่งที่ไม่เป็นธรรม ความไม่คิดปองร้ายผู้อื่น เป็นสิ่งที่เป็นธรรม ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความเห็นผิดเป็นสิ่งที่ไม่เป็นธรรม ความเห็นชอบ เป็นสิ่งที่เป็นธรรม อกุศลธรรมอันเลวทรามไม่น้อยซึ่งมีความเห็นผิดเป็นปัจจัยเกิดขึ้น นี้เป็นสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์ และกุศลธรรมไม่น้อยซึ่งมีความเห็นชอบเป็นปัจจัยถึงความเจริญบริบูรณ์ นี้เป็นสิ่งที่เป็นประโยชน์ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งที่ไม่เป็นธรรมและสิ่งที่เป็นธรรมบุคคลควรทราบ สิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์และสิ่งที่เป็นประโยชน์บุคคลก็ควรทราบ ครั้นทราบสิ่งที่ไม่เป็นธรรมและสิ่งที่เป็นธรรม ทั้งสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์และสิ่งที่ เป็นประโยชน์แล้วพึงปฏิบัติตามสิ่งที่เป็นธรรมและสิ่งที่เป็นประโยชน์ คำที่ เรากล่าวดังนี้ เราอาศัยความข้อนี้กล่าวแล้ว”

๘. กัมมนิทานสูตร

ว่าด้วยเหตุแห่งการฆ่าสัตว์มี ๓ อย่าง

{๑๖๓} [๑๗๔] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย แม้การฆ่าสัตว์เราก็กล่าวว่ามี ๓ อย่าง คือ มีโลภะเป็นเหตุบ้าง มีโทสะเป็นเหตุบ้าง มีโมหะเป็นเหตุบ้าง

แม้การลักทรัพย์เราก็กล่าวว่ามี ๓ อย่าง คือ มีโลภะเป็นเหตุบ้าง มีโทสะเป็นเหตุบ้าง มีโมหะเป็นเหตุบ้าง

-----------------------------------

แม้การประพฤติผิดในกามเราก็กล่าวว่ามี ๓ อย่าง คือ มีโลภะเป็นเหตุบ้าง มีโทสะเป็นเหตุบ้าง มีโมหะเป็นเหตุบ้าง

แม้การพูดเท็จเราก็กล่าวว่ามี ๓ อย่าง คือ มีโลภะเป็นเหตุบ้าง มีโทสะเป็นเหตุบ้าง มีโมหะเป็นเหตุบ้าง

แม้การพูดส่อเสียดเราก็กล่าวว่ามี ๓ อย่าง คือ มีโลภะเป็นเหตุบ้าง มีโทสะเป็นเหตุบ้าง มีโมหะเป็นเหตุบ้าง

แม้การพูดคำหยาบเราก็กล่าวว่ามี ๓ อย่าง คือ มีโลภะเป็นเหตุบ้าง มีโทสะเป็นเหตุบ้าง มีโมหะเป็นเหตุบ้าง

แม้การพูดเพ้อเจ้อเราก็กล่าวว่ามี ๓ อย่าง คือ มีโลภะเป็นเหตุบ้าง มีโทสะเป็นเหตุบ้าง มีโมหะเป็นเหตุบ้าง

แม้ความโลภอยากได้ของของผู้อื่นเราก็กล่าวว่ามี ๓ อย่าง คือ มีโลภะเป็นเหตุบ้าง มีโทสะเป็นเหตุบ้าง มีโมหะเป็นเหตุบ้าง

แม้ความคิดปองร้ายผู้อื่นเราก็กล่าวว่ามี ๓ อย่าง คือ มีโลภะเป็น เหตุบ้าง มีโทสะเป็นเหตุบ้าง มีโมหะเป็นเหตุบ้าง

แม้ความเห็นผิด เราก็กล่าวว่ามี ๓ อย่าง คือ มีโลภะเป็นเหตุบ้าง มีโทสะเป็นเหตุบ้าง มีโมหะเป็นเหตุบ้าง

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โลภะเป็นเหตุเป็นแดนเกิดของกรรม โทสะเป็นเหตุเป็นแดนเกิดของกรรม โมหะเป็นเหตุเป็นแดนเกิดของกรรม ความสิ้นไปแห่งเหตุของกรรมย่อมมีได้เพราะความสิ้นไปแห่งโลภะ ความสิ้นไปแห่งเหตุของกรรมย่อมมีได้เพราะความสิ้นไปแห่งโทสะ ความสิ้นไปแห่งเหตุของกรรม ย่อมมีได้เพราะความสิ้นไปแห่งโมหะด้วยประการอย่างนี้แล”

๙. ปริกกมนสูตร

ว่าด้วยธรรมควรงดเว้น

{๑๖๔} [๑๗๕] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรมนี้ควรงดเว้น มิใช่ธรรมที่ไม่ควรงดเว้น ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรมนี้ควรงดเว้น มิใช่ธรรมที่ไม่ควรงดเว้น คืออย่างไร คือเจตนางดเว้นจากการฆ่าสัตว์ของบุคคลผู้ชอบฆ่าสัตว์เป็นการงดเว้นอย่างหนึ่งเจตนางดเว้นจากการลักทรัพย์ของบุคคลผู้ชอบลักทรัพย์เป็นการงดเว้นอย่างหนึ่งเจตนางดเว้นจากการประพฤติผิดในกามของบุคคลผู้ชอบประพฤติผิดในกามเป็นการงดเว้นอย่างหนึ่งเจตนางดเว้นจากการพูดเท็จของบุคคลผู้ชอบพูดเท็จเป็นการงดเว้นอย่างหนึ่งเจตนางดเว้นจากพูดส่อเสียดของบุคคลผู้ชอบพูดส่อเสียดเป็นการงดเว้นอย่างหนึ่งเจตนางดเว้นจากพูดคำหยาบของบุคคลผู้ชอบพูดคำหยาบเป็นการงดเว้นอย่างหนึ่งเจตนางดเว้นจากการพูดเพ้อเจ้อของบุคคลผู้ชอบพูดเพ้อเจ้อเป็นการงดเว้นอย่างหนึ่งความไม่โลภอยากได้ของของผู้อื่นของบุคคลผู้มีความอยากได้ของของผู้อื่นเป็นการงดเว้นอย่างหนึ่งความไม่คิดปองร้ายผู้อื่นของบุคคลผู้คิดปองร้ายผู้อื่นเป็นการงดเว้นอย่างหนึ่ง