arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ติกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ · พาลวรรค

ภยสูตร เล่ม ๒๐

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๔๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๐ ในพาลวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ติกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ พาลวรรค ภยสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๐ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๐ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๐)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๐ หน้า ๑๖๐–๑๖๒

หน้า ๑๖๐

พระบาลีสุตตันตปิฎก

อังคุตตรนิกาย ติกนิบาต

ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น

๑. ปฐมปัณณาสก์

๑. พาลวรรค

๑. อภยสูตร

ว่าด้วยผู้เป็นภัยและไม่เป็นภัย

{๔๔๐} [๘๕๕] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถีสมัยนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสเรียกภิกษุทั้งหลายว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย” ภิกษุเหล่านั้นทูลรับพระดำรัสพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑ติกนิบาต หมายถึงหมวดหมู่พระสูตรที่มีหัวข้อธรรมสูตรละ ๒ หัวข้อ มี ๓๕๓ สูตร ในติกนิบาตมีการแบ่งเนื้อหาพระสูตรเป็น ๒ ลักษณะเหมือนทุกนิบาต คือ (๑) แบ่งเนื้อหาออกเป็นปัณณาสก์ ๓ ปัณณาสก์ ซึ่งแต่ละปัณณาสก์แบ่งย่อยเป็นวรรค โดยสองปัณณาสก์แรก คือ ปฐมปัณณาสก์และทุติยปัณณาสก์มี ๕ วรรค ตติยปัณณาสก์สุดท้ายมี ๖ วรรค วรรคหนึ่งมี ๑๐ สูตรบ้าง เกินกว่า ๑๐ บ้าง (๒) แบ่งเนื้อหาออกเป็นเปยยาล (หมวดธรรมที่ทรงแสดงด้วยเครื่องหมายไปยาล) ๒ เปยยาล คือ กัมมปกเปยยาล และ ราคเปยยาล
หน้า ๑๖๑

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภัยไม่ว่าชนิดใด ๆ ที่เกิดขึ้น ทั้งหมดนั้นย่อมเกิดขึ้นแต่คนพาล หาเกิดขึ้นแต่บัณฑิตไม่ อุปัทวะ๑ไม่ว่าชนิดใด ๆ ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนั้นย่อมเกิดขึ้นแต่คนพาล หาเกิดขึ้นแต่บัณฑิตไม่ อุปสรรคไม่ว่าชนิดใด ๆ ที่เกิดขึ้น ทั้งหมดนั้นย่อมเกิดขึ้นแต่คนพาล หาเกิดขึ้นแต่บัณฑิตไม่ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เปรียบเหมือนไฟที่ลุกลามมาจากเรือนที่มุงด้วยไม้อ้อหรือเรือนที่มุงด้วยหญ้าย่อมไหม้ได้แม้กระทั้งเรือนยอดที่โบกฉาบแล้วทั้งภายในทั้งภายนอก ลมเข้าไม่ได้ มีลิ่มสลักมิดชิด มีบานประตูหน้าต่างปิดได้สนิท ฉันใด ฉันนั้นเหมือนกันแล ภิกษุทั้งหลาย ภัยไม่ว่าชนิดใด ๆ ที่เกิดขึ้น ทั้งหมดนั้นย่อมเกิดขึ้นแต่คนพาล หาเกิดขึ้นแต่บัณฑิตไม่ อุปัทวะไม่ว่าชนิดใด ๆ ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนั้นย่อมเกิดขึ้นแต่คนพาล หาเกิดขึ้นแต่บัณฑิตไม่ อุปสรรคไม่ว่าชนิดใด ๆ ที่เกิดขึ้น ทั้งหมดนั้นย่อมเกิดขึ้นแต่คนพาล หาเกิดขึ้นแต่บัณฑิตไม่ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ด้วยประการฉะนี้แล คนพาลจึงเป็นผู้มีภัยเฉพาะหน้า บัณฑิตเป็นผู้ไม่มีภัยเฉพาะหน้า คนพาลเป็นผู้มีอุปัทวะ บัณฑิตเป็นผู้ไม่มีอุปัทวะ คนพาลเป็นผู้มีอุปสรรค บัณฑิตเป็นผู้ไม่มีอุปสรรค ภัยจากบัณฑิตย่อมไม่มี อุปัทวะจากบัณฑิตย่อมไม่มี อุปสรรคจากบัณฑิตย่อมไม่มี

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑ภัย หมายถึงถึงความที่จิตเกิดอาการสะดุ้งกลัว อุปัทวะ หมายถึงอาการที่ลุกลี้ลุกรน อยู่เป็นทุกข์ อุปสรรค หมายถึงอาการที่จิตติดขัดคือเศร้าโศกเสียใจในเรื่องนั้น ๆ พึงทราบความหมายที่ต่างกัน โดยยกกรณีโจรปล้นบ้านเป็นอุทาหรณ์ ดังนี้ เมื่อได้ยินข่าวว่าพวกโจรจะเข้าปล้นบ้านในวันนั้น วันนี้ คนภายในหมู่บ้านต่างเกิดอาการหวาดกลัว เช่นนี้ชื่อว่าเกิดภัย หลังจากนั้น ก็ระส่ำระส่าย ร้อนรน หาทางหลบลี้หนีภัยจากโจร จึงต่างหยิบฉวยทรัพย์สินที่พอจะหยิบติดมือไปได้ พร้อมกับสัตว์สองเท้าและสี่เท้า พากันเข้าไปหลบซ่อนในป่า หมอบอยู่ตามพื้น ถูกยุงและเหลือบเป็นต้นกัด เข้าไปอาลัยระหว่างพุ่มไม้ ก็เหยียบย่ำตอไม้และหนาม การระส่ำระส่ายหาทางหลบภัยจนได้รับทุกข์ทรมานเช่นนี้ชื่อว่าเกิดอุปัทวะ เมื่อโจรไม่เข้าปล้นตามวันดังกล่าว ก็ชะล่าใจว่าโจรปล่อยข่าวลือ จึงกลับเข้าหมู่บ้าน และแล้วพวกโจรซึ่งรู้ว่าพวกชาวบ้านกลับเข้ามาก็ล้อมหมู่บ้านจุดไฟเผา ฆ่า ปล้นชิงเอาทรัพย์สินทั้งหมดไป พวกชาวบ้านที่รอดตายต่างพากันดับไฟ แล้วนั่งซึมดูความพินาศที่เพิ่งผ่านไป พลางเศร้าโศกถึงบุคคลและสัตว์ที่ล้มหายตายจากและสิ่งของที่เสียหาย อาการนั่งซึมเช่นนี้ชื่อว่าเกิดอุปสรรค (ม.อุ.อ. ๗๑, องฺ.ติก.อ. ๗๗)
หน้า ๑๖๒

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะฉะนั้นแล เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้ว่า ‘บุคคลประกอบด้วยธรรม ๓ ประการเหล่าใด เขาพึงรู้ว่าเป็นคนพาล เราจักประพฤติเว้นธรรม ๓ ประการเหล่านั้นเสีย บุคคลประกอบด้วยธรรม ๓ ประการเหล่าใด เขาพึงรู้ว่าเป็นบัณฑิต เราจักประพฤติสมาทานธรรม ๓ ประการเหล่านั้น’ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แล”

๒. ลักขณสูตร

ว่าด้วยลักษณะของพาลเเละบัณฑิต

{๔๔๑} [๘๕๖] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย คนพาลมีกรรมเป็นเครื่องกำหนด บัณฑิตก็มีกรรมเป็นเครื่องกำหนด ปัญญางดงามด้วยความประพฤติ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้ประกอบด้วยธรรม ๓ ประการพึงทราบว่าเป็นคนพาล ธรรม ๓ ประการคืออะไรบ้าง คือ กายทุจริต ๑ วจีทุจริต ๑ มโนทุจริต ๑ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้ประกอบด้วยธรรม ๓ ประการนี้แลพึงทราบว่าเป็นคนพาลบุคคลผู้ประกอบด้วยธรรม ๓ ประการพึงทราบว่าเป็นบัณฑิต ธรรม ๓ ประการคืออะไรบ้าง คือ กายสุจริต ๑ วจีสุจริต ๑ มโนสุจริต ๑ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้ประกอบด้วยธรรม ๓ ประการนี้แลพึงทราบว่าเป็นบัณฑิต

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะฉะนั้นแล เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้ว่า ‘บุคคลประกอบด้วยธรรม ๓ ประการเหล่าใด คนพึงรู้กันว่าเป็นคนพาล เราจักประพฤติเว้นธรรม ๓ ประการเหล่านั้นเสีย บุคคลประกอบด้วยธรรม ๓ ประการเหล่าใด คนพึงรู้กันว่าเป็นบัณฑิต เราจักประพฤติสมาทานธรรม ๓ ประการเหล่านั้น’ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แล”

จบ ภยสูตร