สุวิทูรสูตร เล่ม ๒๑

๗. สุวิทูรสูตร

ว่าด้วยสิ่งที่ไกลกันแสนไกล ๔ อย่าง

{๔๗} [๔๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งที่ไกลแสนไกลกันมี ๔ อย่างนี้ ๔ อย่างคืออะไรบ้าง คือ

(๑) ฟ้ากับแผ่นดิน นี้เป็นสิ่งที่ไกลแสนไกลกันประการที่ ๑

(๒) ฝั่งนี้กับฝั่งโน้นแห่งสมุทร นี้เป็นสิ่งที่ไกลแสนไกลกันประการ

ที่ ๒

(๓) ดวงอาทิตย์ยามขึ้นกับยามอัสดงคต นี้เป็นสิ่งที่ไกลแสนไกล

กันประการที่ ๓

(๔) ธรรมของอสัตบุรุษกับธรรมของสัตบุรุษนี้เป็นสิ่งที่ไกล

แสนไกลกันประการที่ ๔

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งที่ไกลแสนไกลกันมี ๔ ประการนี้แล,’

นักปราชญ์ทั้งหลายกล่าวว่า ฟ้ากับดินไกลกัน ฝั่ง

สมุทรก็ไกลกัน ดวงอาทิตย์ส่องแสงยามอุทัยกับยาม

อัศดงคตก็ไกลกัน บัณฑิตกล่าวว่าที่ไกลกันยิ่งกว่านั้นก็คือ

ธรรมของสัตบุรุษกับธรรมของอสัตบุรุษ

การสมาคมของสัตบุรุษมั่นคงยืดยาว ย่อมเป็นอย่าง

นั้นตราบเท่าที่ยังคงอยู่ ส่วนการสมาคมของอสัตบุรุษ

ย่อมจืดจางเร็ว เพราะฉะนั้น ธรรมของสัตบุรุษจึงไกล

จากธรรมของอสัตบุรุษ

๘. วิสาขสูตร

ว่าด้วยวิสาขปัญจาลิบุตรแสดงธรรมีกถา

{๔๘} [๔๘] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวันอารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็สมัยนั้นแล ท่าน

พระวิสาขปัญจาลิบุตรชี้แจงภิกษุทั้งหลายในอุปัฏฐานศาลาให้เห็นแจ้ง ให้สมาทาน ให้อาจหาญ ให้ร่าเริงด้วยธรรมีกถาด้วยวาจาของชาวเมือง สละสลวย ปราศจากโทษ ให้เข้าใจความได้แจ่มแจ้ง นับเนื่องในนิพพาน ไม่อิงวัฏฏะอยู่ ครั้งนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงออกจากที่พักผ่อนในเวลาเย็นเสด็จไปทางอุปัฏฐานศาลา ครั้นแล้วประทับนั่งบนอาสนะที่ปูลาดไว้ แล้วตรัสถามภิกษุทั้งหลายว่า

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ใครกันหนอที่กำลังชี้แจงภิกษุทั้งหลายในอุปัฏฐาน

ศาลาให้เห็นแจ้ง ให้สมาทาน ให้อาจหาญ ให้ร่าเริงด้วยธรรมีกถาด้วยวาจาของชาวเมือง สละสลวย ปราศจากโทษ ให้เข้าใจความได้แจ่มแจ้ง นับเนื่องในนิพพาน ไม่อิงวัฏฏะ,,

ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ท่านพระวิสาข

ปัญจาลิบุตรกำลังชี้แจงภิกษุทั้งหลายในอุปัฏฐานศาลาให้เห็นแจ้ง ให้สมาทาน

ให้อาจหาญ ให้ร่าเริงด้วยธรรมีกถาด้วยวาจาของชาวเมือง สละสลวย

ปราศจากโทษ ให้เข้าใจความได้แจ่มแจ้ง นับเนื่องในนิพพาน ไม่อิงวัฏฏะ,,

ครั้งนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสกะท่านพระวิสาขปัญจาลีบุตรว่า“สาธุ สาธุ วิสาขะ เป็นการดีแล วิสาขะ ที่เธอชี้แจงภิกษุทั้งหลายให้เห็นแจ้งให้สมาทาน ให้อาจหาญ ให้ร่าเริงด้วยธรรมีกถาด้วยวาจาของชาวเมือง สละสลวย ปราศจากโทษให้เข้าใจความได้แจ่มแจ้ง นับเนื่องในนิพพานไม่อิงวัฏฏะ”๑ อุปัฏฐานศาลา หมายถึงศาลาที่บำรุงเลี้ยงอุปถัมภ์ภิกษุสงฆ์ หรือหอฉัน