๙. เสลาสูตร เล่ม ๑๕

พระพุทธเจ้าผู้เสด็จอุบัติในศากยตระกูล หาบุคคลอื่นเปรียบมิได้ ทรงครอบงำส่วนทั้งปวงมีขันธ์เป็นต้นได้ทรงกำจัดมารได้ ไม่ทรงปราชัยในที่ทุกสถาน

ทรงพ้นแล้วในส่วนทั้งปวง ทรงเป็นผู้ที่ตัณหาและทิฏฐิอาศัยไม่ได้ ทรงมีพระจักษุเห็นธรรมทั้งปวง ทรงบรรลุธรรมเป็นที่สิ้นกรรมทุกอย่าง ทรงน้อมไปในธรรมเป็นสิ้นอุปธิ พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้นทรงเป็นศาสดาของเรา เราชอบใจคำสอนของพระองค์ท่านลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปรู้ว่า “สีสุปจาลาภิกษุณีรู้จักเรา” จึงเป็นทุกข์ เสียใจ ได้อันตรธานไปในที่นั้นนั่นเอง

๙. เสลาสูตร

ว่าด้วยมารรังควานเสลาภิกษุณี

{๕๔๙} [๑๗๐] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

ครั้งนั้นแลเป็นเวลาเช้า เสลาภิกษุณีครองอันตรวาสกแล้วถือบาตรจีวร เข้าไปบิณฑบาตยังพระนครสาวัตถี เที่ยวบิณฑบาตในพระนครสาวัตถี กลับจากบิณฑบาตภายหลังฉันภัตตาหารแล้ว เข้าไปยังป่าอันธวันเพื่อพักผ่อนกลางวัน ครั้นถึงป่าอันธวันแล้วได้นั่งพักกลางวันที่โคนไม้ต้นหนึ่ง{๕๕๐} ลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปต้องการจะให้เสลาภิกษุณีเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และต้องการจะให้ออกจากสมาธิ จึงเข้าไปหาเสลาภิกษุณีถึงที่นั่งพัก ครั้นแล้วได้กล่าวกะเสลาภิกษุณีด้วยคาถาว่า

รูปกายนี้ใครสร้าง ผู้สร้างรูปกายอยู่ที่ไหน รูปกายเกิดขึ้นในที่ไหน รูปกายดับไปในที่ไหน

{๕๕๑} ลำดับนั้น เสลาภิกษุณีได้มีความดำริว่า “ท่านผู้นี้เป็นใครกันหนอ จะเป็นมนุษย์หรืออมนุษย์ มากล่าวคาถาอยู่” ทันใดนั้น เสลาภิกษุณีได้ฉุกคิดขึ้นว่า “นี่คือมารผู้มีใจบาป ต้องการจะให้เราเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และต้องการจะให้เราเคลื่อนจากสมาธิ จึงกล่าวคาถา” ครั้นเสลาภิกษุณีทราบว่านี่คือมารผู้มีใจบาป จึงได้กล่าวกะมารผู้มีใจบาปนั้นด้วยคาถาทั้งหลายว่า

รูปกายนี้ไม่มีใครสร้าง อัตภาพนี้ไม่มีใครก่อ รูปกายเกิดขึ้นเพราะอาศัยเหตุปัจจัย ดับไปเพราะเหตุปัจจัยดับ

พืชอย่างใดอย่างหนึ่งที่บุคคลหว่านลงในนาย่อมงอกขึ้นได้ เพราะอาศัยเหตุ ๒ ประการ คือ รสในแผ่นดิน และยางในพืชฉันใด ขันธ์ ธาตุ และอายตนะ ๖ เหล่านี้ ก็เกิดขึ้นเพราะอาศัยเหตุปัจจัย ดับไปเพราะเหตุปัจจัยดับ ฉันนั้น

ลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปรู้ว่า “เสลาภิกษุณีรู้จักเรา” จึงเป็นทุกข์ เสียใจ ได้อันตรธานไปในที่นั้นนั่นเอง

๑๐. วชิราสูตร

ว่าด้วยมารรังควานวชิราภิกษุณี

{๕๕๒} [๑๗๑] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้นแลเป็นเวลาเช้า วชิรา