๗. อุปจาลาสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถีนิทานํ ฯ อถ โข อุปจาลา ภิกฺขุนี ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ฯเปฯ อญฺญตรสฺมึ รุกฺขมูเล ทิวาวิหารํ นิสีทิ ฯ

สาวัตถีนิทาน ฯ

ครั้งนั้น เวลาเช้า อุปจาลาภิกษุณีนุ่งห่มแล้ว ถือบาตรและจีวรเข้าไป บิณฑบาตยังพระนครสาวัตถี เที่ยวบิณฑบาตไปในพระนครสาวัตถีแล้ว เวลาปัจฉาภัต กลับจากบิณฑบาตแล้วเข้าไปยังป่าอันธวันเพื่อพักกลางวัน ครั้นถึงป่า อันธวันแล้ว จึงนั่งพักกลางวันอยู่ที่โคนไม้ต้นหนึ่ง ฯ

อถ โข มาโร ปาปิมา ฯเปฯ อุปจาลํ ภิกฺขุนึ เอตทโวจ กถนฺนุ ตฺวํ ภิกฺขุนิ อุปฺปชฺชิตุกามาติ ฯ น ขฺวาหํ อาวุโส กตฺถจิ อุปฺปชฺชิตุกามาติ ฯ

ลำดับนั้น มารผู้มีบาปใคร่จะให้อุปจาลาภิกษุณีบังเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และใคร่จะให้เคลื่อนจากสมาธิ จึงเข้าไปหาอุปจาลาภิกษุณีถึงที่นั่งพัก ครั้นแล้วได้กล่าวกะอุปจาลาภิกษุณีว่า ดูกรภิกษุณี อย่างไรหนอท่านจึงอยากจะเกิด ฯ

อุปจาลาภิกษุณีตอบว่า ดูกรท่านผู้มีอายุ เราไม่อยากเกิดในที่ไหนๆ เลย ฯ

ตาวตึสา จ ยามา จ ตุสิตา จาปิ เทวตา

นิมฺมานรติโน เทวา เย เทวา วสวตฺติโน

ตตฺถ จิตฺตํ ปณิเธหิ รติ ๑ ปจฺจนุโภสฺสสีติ ฯ

ม. ท่านจงตั้งจิตไว้ในพวกเทพชั้นดาวดึงส์ ชั้นยาม ชั้นดุสิต ชั้น

นิมมานรดี และชั้นวสวดีเถิด ท่านจักได้เสวยความ ยินดี ฯ

ตาวตึสา จ ยามา จ ตุสิตา จาปิ เทวตา

นิมฺมานรติโน เทวา เย เทวา วสวตฺติโน

กามพนฺธนพนฺธา เต เอนฺติ มารวสํ ปุน

สพฺโพว อาทิตฺโต ๒ โลโก สพฺโพ โลโก ปธูปิโต

สพฺโพ ปชฺชลิโต ๓ โลโก สพฺโพ โลโก ปกมฺปิโต

อกมฺปิตํ อจลิตํ ๔ อปุถุชฺชนเสวิตํ

อคติ ยตฺถ มารสฺส ตตฺถ เม นิรโต มโนติ ฯ

อถ โข มาโร ปาปิมา ชานาติ มํ อุปจาลา ภิกฺขุนีติ ทุกฺขี ทุมฺมโน ตตฺเถวนฺตรธายีติ ฯ

อุ. พวกเทพชั้นดาวดึงส์ ชั้นยาม ชั้นดุสิต ชั้นนิมมานรดี และชั้น

วสวดี ยังผูกพันอยู่ด้วยเครื่องผูกคือกาม จำต้อง กลับมาสู่อำนาจ

มารอีก โลกทั้งหมดเร่าร้อน โลกทั้งหมดคุเป็นควัน โลกทั้งหมด

ลุกโพลง โลกทั้งหมดสั่น สะเทือน ฯ

ใจของเรายินดีแน่วในพระนิพพาน อันไม่สั่นสะเทือน อันไม่

หวั่นไหว ที่ปุถุชนเสพไม่ได้ มิใช่คติของมาร ฯ

ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์ เสียใจว่า อุปจาลาภิกษุณีรู้จักเรา ดังนี้ จึงได้อันตรธานไปในที่นั้นเอง ฯ