๗. นทุพภิยสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถินิทานํ. ภูตปุพฺพํ ภิกฺขเว สกฺกสฺส เทวานมินฺทสฺส รโหคตสฺส ปฏิสลฺลีนสฺส เอวํ เจตโส ปริวิตกฺโก อุทปาทิ “โยปิ เม อสฺส ปจฺจตฺถิโก, (๑) ตสฺสปาหํ น ทุพฺเภยฺยนฺ”ติ. อถ โข ภิกฺขเว เวปจิตฺติ อสุรินฺโท สกฺกสฺส เทวานมินฺทสฺส เจตสา เจโตปริวิตกฺกมญฺญาย เยน สกฺโก เทวานมินฺโท เตนุปสงฺกมิ. อทฺทสา โข ภิกฺขเว สกฺโก เทวานมินฺโท เวปจิตฺตึ อสุรินฺทํ ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํ. ทิสฺวาน เวปจิตฺตึ อสุรินฺทํ เอตทโวจ “ติฏฺฐ เวปจิตฺติ คหิโตสี”ติ.

ยเทว เต มาริส ปุพฺเพ จิตฺตํ, ตเทว ตฺวํ มาริสา ปหาสีติ. (๒) สปสฺสุ จ เม เวปจิตฺติ อทุพฺภายา”ติ

“ยํ มุสา ภณโต ปาปํ ยํ อริยูปวาทิโน

มิตฺตทฺทุโน จ ยํ ปาปํ ยํ ปาปํ อกตญฺญุโน

ตเมว ปาปํ ผุสตุ (๓) โย เต ทุพฺเภ สุชมฺปตี”ติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

ภิกษุทั้งหลาย เรื่องเคยมีมาแล้ว ท้าวสักกะจอมเทพทรงหลีกเร้นประทับ พักผ่อนอยู่ในที่พักเกิดความรำพึงอย่างนี้ว่า ‘เราไม่ควรประทุษร้ายแม้แก่ผู้ที่เป็น ข้าศึกต่อเรา’ ครั้งนั้น ท้าวเวปจิตติจอมอสูรได้ทราบความรำพึงของท้าวสักกะจอมเทพด้วยใจของตนแล้ว เข้าไปหาท้าวสักกะจอมเทพจนถึงที่ประทับท้าวสักกะ จอมเทพได้ทอดพระเนตรเห็นท้าวเวปจิตติจอมอสูรมาแต่ไกลทีเดียว จึงได้ตรัสกับ ท้าวเวปจิตติจอมอสูรดังนี้ว่า ‘หยุดเถิด ท่านท้าวเวปจิตติ ท่านถูกจับแล้ว’ท้าวเวปจิตติถามว่า ‘ท่านผู้นิรทุกข์ ท่านละทิ้งความคิดครั้งก่อนของท่าน แล้วหรือ’ ท้าวสักกะตรัสว่า ‘ท่านท้าวเวปจิตติ ขอให้ท่านจงสาบานเพื่อที่จะไม่ ประทุษร้ายต่อเรา’ท้าวเวปจิตติกล่าวคาถาว่า

ท่านท้าวสุชัมบดี บาปของคนพูดเท็จ

บาปของคนผู้ติเตียนพระอริยะ

บาปของคนผู้ประทุษร้ายต่อมิตร

และบาปของคนอกตัญญู

จงถูกต้องผู้ประทุษร้ายท่านเถิด

นทุพภิยสูตรที่ ๗ จบ