๘. วิโรจนอสุรินทสูตร เล่ม ๑๕

เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน ภควา ทิวาวิหารคโต โหติ ปฏิสลฺลีโน. อถ โข สกฺโก จ เทวานมินฺโท เวโรจโน จ อสุรินฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ, อุปสงฺกมิตฺวา ปจฺเจกํ ทฺวารพาหํ นิสฺสาย อฏฺฐํสุ. อถ โข เวโรจโน อสุรินฺโท ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

“วายเมเถว ปุริโส ยาว อตฺถสฺส นิปฺปทา (๑)

นิปฺผนฺนโสภโน อตฺโถ เวโรจนวโจ อิทนฺ”ติ.

วายเมเถว ปุริโส ยาว อตฺถสฺส นิปฺปทา

นิปฺผนฺนโสภิโน อตฺถา (๒) ขนฺตฺยา ภิยฺโย น วิชฺชตีติ.

สพฺเพ สตฺตา อตฺถชาตา ตตฺถ ตตฺถ ยถารหํ

สํโยคปรมาเตฺวว สมฺโภคา สพฺพปาณินํ

นิปฺผนฺนโสภิโน อตฺถา เวโรจนวโจ อิทนฺติ.

สพฺเพ สตฺตา อตฺถชาตา ตตฺถ ตตฺถ ยถารหํ

สํโยคปรมาเตฺวว สมฺโภคา สพฺพปาณินํ.

นิปฺผนฺนโสภิโน อตฺถา ขนฺตฺยา ภิยฺโย น วิชฺชตีติ.

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของ อนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคทรงหลีกเร้นประทับ พักผ่อนอยู่ในที่พักกลางวัน ครั้งนั้น ท้าวสักกะจอมเทพกับท้าวเวโรจนะจอมอสูรเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ แล้วได้ยืนพิงพบานประตูคนละข้างลำดับนั้น ท้าวเวโรจนะจอมอสูรได้กล่าวคาถานี้ ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่าบุรุษควรพยายามไปจนกว่าประโยชน์จะสำเร็จ

ประโยชน์อันงดงามอยู่ที่ความสำเร็จ

นี่เป็นถ้อยคำของเวโรจนะ

ท้าวสักกะจอมเทพตรัสว่า

บุรุษควรพยายามไปจนกว่าประโยชน์จะสำเร็จ

ประโยชน์ทั้งหลายอันงดงามอยู่ที่ความสำเร็จ

ประโยชน์อื่นที่ยิ่งกว่าขันติไม่มี

ท้าวเวโรจนะจอมอสูรกล่าวว่า

สรรพสัตว์มีความต้องการในสิ่งนั้น ๆ ตามสมควร

ส่วนการบริโภคของสรรพสัตว์ มีการปรุงแต่งเป็นอย่างดี

ประโยชน์ทั้งหลายอันงดงามอยู่ที่ความสำเร็จ

นี้เป็นถ้อยคำของเวโรจนะ

ท้าวสักกะจอมเทพตรัสว่า

สรรพสัตว์มีความต้องการในสิ่งนั้น ๆ ตามสมควร

ส่วนการบริโภคของสรรพสัตว์ มีการปรุงแต่งเป็นอย่างดี

ประโยชน์ทั้งหลายอันงดงามอยู่ที่ความสำเร็จ

ประโยชน์อื่นที่ยิ่งกว่าขันติไม่มี

เวโรจนอสุรินทสูตรที่ ๘ จบ