๕. ชันตุสูตร เล่ม ๑๕

เอวมฺเม สุตํ:- เอกํ สมยํ สมฺพหุลา ภิกฺขู โกสเลสุ วิหรนฺติ หิมวนฺตปสฺเส อรญฺญกุฏิกายํ อุทฺธตา อุนฺนฬา จปลา มุขรา วิกิณฺณวาจา มุฏฺฐสฺสติโน อสมฺปชานา อสมาหิตา วิพฺภนฺตจิตฺตา ปากตินฺทฺริยา.

อถ โข ชนฺตุ เทวปุตฺโต ตทหุโปสเถ ปณฺณรเส เยน เต ภิกฺขู เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา เต ภิกฺขู คาถาหิ อชฺฌภาสิ:-

สุขชีวิโน ปุเร อาสุ ภิกฺขู โคตมสาวกา

อนิจฺฉา ปิณฺฑเมสนา อนิจฺฉา สยนาสนํ

โลเก อนิจฺจตํ ญตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตมกํสุ เต.

ทุปฺโปสํ กตฺวา อตฺตานํ คาเม คามณิกา วิย

ภุตฺวา ภุตฺวา นิปชฺชนฺติ ปราคาเรสุ มุจฺฉิตา.

สํฆสฺส อญฺชลึ กตฺวา อิเธกจฺเจ วทามหํ

อปวิทฺธา อนาถา เต ยถา เปตา ตเถว เต.

เย โข ปมตฺตา วิหรนฺติ เต เม สนฺธาย ภาสิตํ

เย อปฺปมตฺตา วิหรนฺติ นโม เตสํ กโรมหนฺติ.

ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง ภิกษุจำนวนมากอยู่ในกุฎีป่า ข้างภูเขาหิมพานต์ แคว้นโกศล เป็นผู้ ฟุ้งซ่าน ถือตัว โลเล ปากกล้า พูดพร่ำเพรื่อ หลงลืมสติ ไม่มีสัมปชัญญะ มีจิตกวัดแกว่ง ไม่สำรวมอินทรีย์ครั้นในวันอุโบสถ ๑๕ ค่ำ ชันตุเทพบุตรเข้าไปหาภิกษุเหล่านั้นถึงที่อยู่ ได้กล่าวกับภิกษุเหล่านั้นด้วยคาถาทั้งหลายว่าในกาลก่อน พวกภิกษุสาวกของพระโคดม

เป็นอยู่เรียบง่าย ไม่มักมากการแสวงหาบิณฑบาต

ไม่มักมากที่นอนที่นั่ง

ท่านรู้ว่าสิ่งทั้งปวงในโลกเป็นของไม่เที่ยง

จึงกระทำที่สุดแห่งทุกข์ได้

ส่วนท่านเหล่านี้ ทำตนเป็นคนเลี้ยงยาก

กิน ๆ แล้วก็นอนเหมือนคนที่โกงชาวบ้าน

หมกมุ่นอยู่ในเรือนของคนอื่น

ข้าพเจ้าทำอัญชลีต่อสงฆ์แล้ว

ขอพูดกับท่านบางพวกในที่นี้ว่า

พวกท่านถูกเขาทอดทิ้งแล้ว เป็นคนอนาถาเหมือนเปรต

ข้าพเจ้ากล่าวหมายเอาบุคคลพวกที่ประมาทอยู่

ส่วนท่านเหล่าใดไม่ประมาท

ข้าพเจ้าขอนอบน้อมท่านเหล่านั้น

ชันตุสูตรที่ ๕ จบ