พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มารสังยุต · ทุติยวรรค
๔. ปฏิรูปสูตร เล่ม ๑๕
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๕๕–๔๕๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในทุติยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค มารสังยุต ทุติยวรรค ปฏิรูปสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๕ หน้า ๑๙๒–๑๙๓
ครั้งนั้นแล มารผู้มีใจบาปรู้ว่า “พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงรู้จักเรา พระสุคตทรงรู้จักเรา” จึงเป็นทุกข์ เสียใจ ได้อันตรธานไปในที่นั้นนั่นเอง
๔. ปฏิรูปสูตร
ว่าด้วยพระตถาคตตั้งอยู่ในธรรมที่ทรงพรํ่าสอน
{๔๕๕} [๑๕๐] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้
สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ ศาลาหลังหนึ่งในหมู่บ้านพราหมณ์ แคว้นโกศล ก็โดยสมัยนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงมีคฤหัสถ์บริษัทหมู่ใหญ่แวดล้อมแสดงธรรมอยู่
ขณะนั้นแล มารผู้มีใจบาปได้มีความคิดอย่างนี้ว่า “พระสมณโคดมนี้มีคฤหัสถ์บริษัทหมู่ใหญ่แวดล้อมแสดงธรรมอยู่ อย่ากระนั้นเลย เราพึงเข้าไปหาพระสมณโคดมถึงที่ประทับเพื่อทำให้ปัญญาพุทธบริษัทมืดมนดีกว่า” จึง {๔๕๖} มารผู้มีบาปนั้นได้เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า
ท่านพรํ่าสอนผู้อื่นด้วยสิ่งใด สิ่งนั้นไม่สมควรแก่ท่านเลย เมื่อท่านกล่าวถึงธรรมนั้น ท่านอย่าได้ติดข้องอยู่ในความยินดียินร้าย
{๔๕๗} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า
พระสัมพุทธเข้าทรงพรํ่าสอนผู้อื่นใด ย่อมอนุเคราะห์ผู้นั้นด้วยความเกื้อกูล ตถาคตมีจิตหลุดพ้นจากความยินดียินร้ายแล้ว
ครั้งนั้นแล มารผู้มีใจบาปรู้ว่า “พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงรู้จักเรา พระสุคตทรงรู้จักเรา” จึงเป็นทุกข์ เสียใจ ได้อันตรธานไปในที่นั้นนั่นเอง
๕. มานสสูตร
ว่าด้วยบ่วงมีใจ
{๔๕๘} [๑๕๑] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้
สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี {๔๕๙} ขณะนั้นแล มารผู้มีใจบาปได้เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า
บ่วงใดมีจิตใจเที่ยวผูกสัตว์แม้เหาะเหินบนฟ้าได้ข้าพเจ้าจักคล้องท่านไว้ด้วยบ่วงนั้น แน่ะสมณะ ท่านไม่พ้นมือเราไปได้
{๔๖๐} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า
เราหมดความพอใจในรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะอันเป็นของรื่นรมย์ทางใจแล้ว ดูก่อนมาร ท่านถูกเรา กำจัดเสียแล้ว
ครั้งนั้นแล มารผู้มีใจบาปรู้ว่า “พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงรู้จักเรา พระสุคตทรงรู้จักเรา” จึงเป็นทุกข์ เสียใจ ได้อันตรธานไปในที่นั้นนั่นเอง
๖. ปัตตสูตร
ว่าด้วยมารจำแลงเพศเป็นวัว
{๔๖๑} [๑๕๒] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
ก็สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงยังภิกษุทั้งหลายให้เห็นแจ้ง ให้สมาทาน ให้อาจหาญ ให้ร่าเริงด้วยธรรมีกถาเกี่ยวด้วยอุปาทานขันธ์ ๕ อยู่ ทั้งภิกษุเหล่านั้นต่างใส่ใจให้สำเร็จประโยชน์ น้อมนึกมาด้วยใจ เงี่ยโสตลงสดับธรรมอยู่
จบ ๔. ปฏิรูปสูตร