๔. ปฏิรูปสูตร เล่ม ๑๕

เอวมฺเม สุตํ:- เอกํ สมยํ ภควา โกสเลสุ วิหรติ เอกสาลายํ พฺราหฺมณคาเม. เตน โข ปน สมเยน ภควา มหติยา คิหิปริสาย ปริวุโต ธมฺมํ เทเสติ.

อถ โข มารสฺส ปาปิมโต เอตทโหสิ “อยํ โข สมโณ โคตโม มหติยา คิหิปริสาย ปริวุโต ธมฺมํ เทเสติ, ยนฺนูนาหํ เยน สมโณ โคตโม เตนุปสงฺกเมยฺยํ วิจกฺขุกมฺมายา”ติ. อถ โข มาโร ปาปิมา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ คาถาย อชฺฌภาสิ “เนตํ ตว ปฏิรูปํ ยทญฺญมนุสาสสิ

อนุโรธวิโรเธสุ มา สชฺชิตฺถ (๑) ตทาจรนฺ”ติ.

หิตานุกมฺปี สมฺพุทฺโธ ยทญฺญมนุสาสติ

อนุโรธวิโรเธหิ วิปฺปมุตฺโต ตถาคโตติ.

อถ โข มาโร ปาปิมา “ชานาติ มํ ภควา, ชานาติ มํ สุคโต”ติ ทุกฺขี ทุมฺมโน ตตฺเถวนฺตรธายีติ.

ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ หมู่บ้านพราหมณ์ชื่อเอกสาลา แคว้นโกศล สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคมีคฤหัสถ์บริษัทหมู่ใหญ่แวดล้อม ทรงแสดง ธรรมอยู่ครั้งนั้น มารผู้มีบาปได้มีความคิดดังนี้ว่า “พระสมณโคดมนี้มีคฤหัสถ์บริษัท หมู่ใหญ่แวดล้อม แสดงธรรมอยู่ ทางที่ดีเราพึงเข้าไปหาพระสมณโคดมถึงที่ประทับ เพื่อให้บริษัทหลงเข้าใจผิดเถิด”ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ได้กราบทูล พระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่า

ท่านพร่ำสอนธรรมใดแก่ผู้อื่น

ธรรมนั้นไม่สมควรแก่ท่านเลย

เมื่อท่านกล่าวสอนธรรมนั้น

อย่าได้ข้องในความยินดียินร้าย

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

พระสัมพุทธเจ้าทรงมีจิตเกื้อกูลอนุเคราะห์

ทรงพร่ำสอนธรรมใดแก่ผู้อื่น

ตถาคตหลุดพ้นจากความยินดียินร้ายในธรรมนั้นแล้ว

ครั้งนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์เสียใจว่า “พระผู้มีพระภาคทรงรู้จักเรา พระสุคต ทรงรู้จักเรา” จึงหายตัวไป ณ ที่นั้นเอง

ปฏิรูปสูตรที่ ๔ จบ