๑๑. นาลกสูตร เล่ม ๒๕

อสิตฤๅษีอยู่ในที่พักกลางวัน ได้เห็นท้าวสักกะจอมเทพ

และทวยเทพชั้นดาวดึงส์มีใจชื่นชมโสมนัส

ยกผ้าทิพย์ขึ้นชมเชยอยู่มิได้ขาด

ณ ที่สถิตอันสะอาด

ครั้นเห็นแล้วจึงทำความนอบน้อม

พลางถามเทวดาทั้งหลายผู้มีใจเบิกบานในที่นั้นว่า

เพราะเหตุไร ทวยเทพจึงดีใจอย่างล้นเหลือ

เพราะอาศัยอะไร ท่านทั้งหลายจึงยกผ้าทิพย์ขึ้นแล้วรื่นเริงอยู่เช่นนี้

แม้คราวที่เกิดสงครามกับพวกอสูร ทวยเทพได้ชัยชนะ

เหล่าอสูรปราชัย อาการดีใจขนลุกขนพองสยองเกล้าเช่นนี้ก็มิได้มี

เทวดาทั้งหลายได้เห็นเหตุอะไรที่ไม่เคยมีมาก่อน

จึงพากันเบิกบานสำราญใจมากมายเช่นนี้

ทวยเทพเปล่งเสียงชมเชยขับร้องบรรเลงดนตรี

ปรบมือฟ้อนรำกันอยู่

ข้าพเจ้าขอถามท่านทั้งหลายผู้อยู่บนยอดเขาพระสุเมรุว่า

ท่านผู้ไร้ทุกข์ทั้งหลาย

ขอพวกท่านจงช่วยกันขจัดความสงสัยของข้าพเจ้า

ให้สิ้นไปโดยเร็วเถิด

(เทวดาทั้งหลายกล่าวตอบดังนี้)

พระโพธิสัตว์ผู้เป็นรัตนะอันประเสริฐ ไม่มีผู้เปรียบเทียบ

ได้บังเกิดแล้วในมนุษยโลก ที่ป่าลุมพินีวัน

ในคามชนบทของเจ้าศากยะทั้งหลาย

เพื่อประโยชน์เกื้อกูลและความสุข

เพราะเหตุนั้น เราทั้งหลายจึงพากันยินดีเบิกบานใจอย่างล้นเหลือ

พระโพธิสัตว์นั้น เป็นบุคคลผู้เลิศเป็นผู้สูงสุดในสรรพสัตว์

เป็นนรชนผู้องอาจ ประเสริฐสูงสุดในหมู่สัตว์ทั้งปวง

จะทรงประกาศธรรมจักรที่ป่าอิสิปตนะ

เปรียบเหมือนพญาราชสีห์ มีกำลัง

มีอำนาจเหนือหมู่เนื้อบันลือสีหนาทอยู่

อสิตฤๅษีนั้นฟังเสียงของเทวดานั้นแล้ว

จึงรีบลงเข้าไปสู่ที่ประทับของพระเจ้าสุทโธทนะ ณ เวลานั้นทันที

ครั้นนั่งแล้วได้ทูลถามเจ้าศากยะทั้งหลายในที่นั้นว่า

พระกุมารประทับอยู่ที่ไหน อาตมภาพประสงค์จะเฝ้า

ลำดับนั้น เจ้าศากยะทั้งหลาย

ได้ทรงนำพระกุมาร ผู้ทรงเปล่งปลั่งดังทอง

ที่ปากเบ้าซึ่งช่างทองผู้ชำนาญหลอมดีแล้ว

ทรงรุ่งเรืองยิ่งด้วยพระสิริ มีพระฉวีวรรณผุดผ่อง

เป็นพระโอรสผู้ประเสริฐ

ออกมาให้อสิตฤๅษีเฝ้าชมพระบารมี

อสิตฤๅษีได้เห็นพระกุมารผู้ทรงรุ่งเรืองดังเปลวไฟ

เหมือนดวงจันทร์เพ็ญลอยเด่นในนภากาศ

มีแสงพราวกว่าหมู่ดาว

ดุจดวงอาทิตย์พ้นจากเมฆแผดแสงอยู่ในสารทกาล

จึงเกิดความยินดี ได้รับปีติไพบูลย์

ทวยเทพกั้นเศวตฉัตร มีซี่มากมาย

ประกอบด้วยชั้น ๑,๐๐๐ ชั้น ไว้ในนภากาศ

จามรด้ามทองทั้งหลาย โบกไปมาอยู่

แต่ผู้ถือจามรและเศวตฉัตรไม่ปรากฏ

ฤๅษีเกล้าชฎา นามว่ากัณหสิริ

ได้เห็นพระกุมารงามดุจแท่งทองบนผ้ากัมพลแดง

และเศวตฉัตรที่กั้นอยู่บนพระเศียร

ก็มีจิตเบิกบาน ดีใจพลางช้อนอุ้มพระกุมารไว้แนบกาย

พออุ้มพระกุมารผู้ประเสริฐไว้แล้ว

อสิตฤๅษีผู้เรียนจบลักษณะมนตร์

ก็ตรวจพิจารณาลักษณะ

มีจิตเลื่อมใส ได้เปล่งวาจาว่า

พระกุมารนี้ไม่มีผู้อื่นเยี่ยมกว่า

เป็นผู้สุงสุดในบรรดาสัตว์ ๒ เท้า

ครั้นแล้ว อสิตฤๅษีหวนระลึกถึงการที่ตนต้องไปเกิด

ก็ระทมใจจนน้ำตาไหล

ซึ่งเจ้าศากยะทั้งหลายได้ทอดพระเนตรเห็นฤๅษีร้องไห้เช่นนั้น

จึงตรัสถามว่า พระกุมารจะมีอันตรายหรืออย่างไร

อสิตฤๅษีได้ทูลเจ้าศากยะทั้งหลาย

ผู้ทอดพระเนตรเห็นแล้ว ไม่ทรงสบายพระทัยว่า

ไม่ใช่อาตมภาพระลึกถึงสิ่งที่เป็นอัปปมงคลในพระกุมาร

และก็ไม่ใช่พระกุมารนั้นจะทรงมีอันตราย

พระกุมารนี้ไม่เป็นผู้ต่ำต้อยเลย

ขอมหาบพิตรทั้งหลายจงสบายพระทัยเถิด

พระกุมารนี้จะทรงบรรลุพระสัพพัญญุตญาณ

จะทรงเห็นนิพพานที่บริสุทธิ์อย่างยิ่ง

จะทรงบำเพ็ญประโยชน์เกื้อกูลแก่มหาชน

จักประกาศธรรมจักร

พรหมจรรย์ ของพระกุมารนี้

จะเผยแผ่ขจรไปอย่างกว้างขวาง

แต่อายุของอาตมภาพเหลืออยู่ในโลกนี้ไม่นาน

อาตมภาพจะต้องมรณภาพไปในระหว่างนี้

อาตมภาพนั้นจะไม่ได้สดับธรรมของพระกุมาร

ผู้ทรงมีความเพียรหาผู้เสมอเหมือนมิได้

เพราะเหตุนั้น อาตมภาพจึงเร่าร้อนถึงความพินาศ ทุกข์ใจ

อสิตฤๅษีนั้นทูลให้เจ้าศากยะทั้งหลาย

เกิดความปีติเป็นล้นพ้นแล้ว

จึงออกจากพระราชวังไปบำเพ็ญพรหมจรรย์ต่อไป

พร้อมกับอนุเคราะห์หลานของตนเอง

ฝึกให้เขาสมาทานในธรรมของพระผู้มีพระภาค

ผู้ทรงมีความเพียรหาผู้เสมอเหมือนมิได้

กล่าวสอนว่า ต่อไปภายหน้า

เจ้าได้ยินเสียงระบือไปว่า พระพุทธเจ้า

พระสิทธัตถราชกุมารนี้ทรงบรรลุพระสัพพัญญุตญาณแล้ว

กำลังทรงเผยแผ่ทางดำเนินสู่อมตธรรม

เจ้าจงไปทูลสอบถามด้วยตนเองในสำนักของพระองค์

จงประพฤติพรหมจรรย์ในสำนักของพระผู้มีพระภาคพระองค์นั้นเถิด

นาลกดาบสสั่งสมบุญไว้มาก

ได้รับคำพร่ำสอนจากอสิตฤๅษี

ผู้มีใจเกื้อกูล มีจิตมั่นคง

ซึ่งเป็นผู้เห็นนิพพานอันบริสุทธิ์อย่างยิ่งในอนาคต

จึงเฝ้ารักษาโสตินทรีย์ รอคอยพระชินสีห์อยู่

นาลกดาบสได้ฟังเสียงระบือถึงการที่พระชินสีห์

ทรงประกาศธรรมจักรอันประเสริฐ

จึงไปเข้าเฝ้าพระผู้มีพระภาคผู้ประเสริฐ องอาจกว่าฤๅษี

แล้วเลื่อมใส ได้ทูลถามปฏิปทาที่ประเสริฐสุดกับพระมุนีผู้ประเสริฐ

ในเมื่อเวลาคำสั่งสอนของอสิตฤๅษีมาถึงเข้า

วัตถุคาถา จบ

(นาลกดาบสทูลถามดังนี้)

ข้าแต่พระโคดม คำของอสิตฤๅษีนั้น

ข้าพระองค์ได้รู้ว่า เป็นจริงตามที่กล่าวแล้ว

เพราะเหตุนั้น ข้าพระองค์ขอทูลถามพระองค์

ผู้ถึงฝั่งแห่งธรรมทั้งปวง

พระองค์ผู้อันข้าพระองค์ทูลถามแล้ว

ขอจงตรัสบอกมุนีและปฏิปทาอันสูงสุดของมุนีแห่งบรรพชิต

ผู้แสวงหาการเที่ยวไปเพื่อภิกษา แก่ข้าพระองค์เถิด

(พระผู้มีพระภาคตรัสตอบดังนี้)

เราจักพยากรณ์ปฏิปทาของมุนีที่ปฏิบัติได้ยาก

ทั้งให้เกิดความยินดีได้ยากแก่เธอ

เอาเถิด เราจะบอกปฏิปทาของมุนีนั้นแก่เธอ

เธอจงช่วยเหลือตนเอง จงเป็นผู้มั่นคงเถิด

มุนีพึงทำทั้งคำด่าและการกราบไหว้

ในหมู่บ้านให้มีส่วนเสมอกัน

คือพึงรักษาจิตไม่ให้คิดร้าย เป็นผู้สงบ

ไม่ฟุ้งซ่านเที่ยวไป

อารมณ์สู่งต่ำ เปรียบเหมือนเปลวไฟในป่าย่อมปรากฏ

นารีมักประเล้าประโลมมุนี

เธอจงระวังอย่าให้นางประเล้าประโลมได้

มุนีพึงงดเว้นจากเมถุนธรรม

ละกามคุณทั้งที่ประณีตและไม่ประณีต

ไม่ยินดียินร้ายในสัตว์ผู้ยังหวาดสะดุ้งและที่มั่นคง

มุนีพึงทำตนให้เป็นอุปมาว่า เราฉันใด

สัตว์เหล่านี้ก็ฉันนั้น

สัตว์เหล่านี้ฉันใด เราก็ฉันนั้น ดังนี้แล้ว

ไม่ฆ่าเอง ไม่ใช้ให้ผู้อื่นฆ่า

มุนีละความปรารถนาและความโลภในปัจจัย ๔

ที่ปุถุชนพากันหลงยึดติดได้แล้ว เป็นผู้มีจักษุ

ปฏิบัติปฏิปทาของมุนี

ก็จะข้ามพ้นความทะยานอยากในปัจจัยซึ่งเป็นดุจเหวลึกนี้ได้

มุนีควรเป็นผู้มีท้องพร่อง ฉันอาหารแต่พอประมาณ

มีความปรารถนาน้อย ปราศจากความละโมบ

หมดความกระหายหิวด้วยความอยาก ไม่มีความอยากอีกต่อไป

ดับความเร่าร้อนได้ตลอดกาล

มุนีนั้นเที่ยวรับบิณฑบาตแล้ว ควรเข้าไปชายป่าทันที

ยืนหรือนั่งที่โคนต้นไม้ชายป่านั้น

มุนีนั้นควรจะขวนขวายในฌาน ทรงปัญญา

ยินดีอยู่เฉพาะในชายป่า

ควรเพ่งพินิจ ทำตนให้ยินดียิ่ง ณ โคนต้นไม้นั้น

จากนั้น เมื่อราตรีสว่างแล้ว

มุนีควรเข้าไปสู่บริเวณหมู่บ้าน

ไม่ควรยินดีรับนิมนต์ฉันที่เรือน

และอาหารที่เขานำมาจากบ้านถวายเจาะจง

มุนีเข้าไปถึงหมู่บ้านแล้ว

ไม่ควรรีบร้อนเข้าไปเรือนตระกูลอุปัฏฐาก

เป็นผู้ตัดการพูดคุย ไม่ควรกล่าววาจาเกี่ยวกับการแสวงหาของกิน

มุนีนั้นคิดว่า สิ่งที่เราได้แล้วล้วนแต่เป็นประโยชน์ทั้งนั้น

ถึงไม่ได้ก็ดี ดังนี้แล้ว

เป็นผู้คงที่ เพราะการได้เและไม่ได้ทั้ง ๒ อย่างนั้น

กลับเข้าไปยังที่อยู่ของตน

เหมือนคนหาผลไม้เข้าไปยังต้นไม้ ฉะนั้น

มุนีนั้นอุ้มบาตรเที่ยวไป

ไม่เป็นใบ้ก็สมมติตนว่าเป็นใบ้

ไม่ควรดูหมิ่นทานว่าน้อย

ไม่ควรดูแคลนทายกผู้ให้

ปฏิปทา ที่พระสมณะประกาศแล้ว มีทั้งสูงและต่ำ

มุนีผู้ปฏิบัติจะไปถึงฝั่งถึง ๒ ครั้งหามิได้

ฝั่งนี้ ผู้ปฏิบัติรู้ได้ครั้งเดียว ก็หามิได้

อนึ่ง มุนีเป็นภิกษุซึ่งตัดกระแสขาดแล้ว

ไม่มีตัณหาซ่านไป ละกิจน้อยใหญ่ได้แล้ว

ย่อมไม่มีความเร่าร้อน

เราจะพยากรณ์ปฏิปทาของมุนีให้เธอทราบต่อไปคือ

ภิกษุผู้ปฏิบัติควรเป็นผู้มีคมมีดโกนเป็นเครื่องเปรียบ

กดเพดานไว้ด้วยลิ้น สำรวมท้อง

ควรเป็นผู้มีจิตไม่ท้อแท้ และไม่ควรครุ่นคิดกังวลมาก

เป็นผู้หมดกลิ่นสาบ ไม่มีตัณหาและทิฏฐิอาศัย

มีพรหมจรรย์เป็นจุดหมาย

พึงฝึกฝนเพื่อการนั่งสงบผู้เดียว

และเพื่อบำเพ็ญจิตภาวนาของสมณะ

ความเป็นมุนีที่เราบอกไว้แล้วโดยส่วนเดียว

หากเธอจักยินดีอยู่ผู้เดียว

เธอก็จักปรากฏเกียรติคุณไปทั่ว ๑๐ ทิศ

เธอได้ฟังเสียงสรรเสริญของนักปราชญ์ทั้งหลาย

ผู้เพ่งพินิจอยู่ ตัดขาดจากกามแล้ว

ต่อจากนั้น ควรทำหิริและศรัทธาให้ยิ่งขึ้น

จึงนับว่าเป็นสาวกของเราได้

เธอจะเข้าใจคำที่เรากล่าวแล้วนั้นได้แจ่มแจ้ง

ด้วยการเปรียบเทียบแม้น้ำกับลำคลอง และหนองบึง คือ

แม่น้ำน้อยไหลดังสนั่น

แม่น้ำสายใหญ่ๆ ไหลเงียบสงบ

สิ่งใดพร่อง สิ่งนั้นดัง

สิ่งใดเต็ม สิ่งนั้นเงียบ

คนพาลเปรียบได้กับหม้อน้ำที่มีน้ำเพียงครึ่งเดียว

บัณฑิตเปรียบได้กับห้วงน้ำที่เต็มเปี่ยม

พระสมณพุทธเจ้าทรงรู้จักถ้อยคำที่จะตรัสให้มากว่า

มีสาระประกอบด้วยประโยชน์ จึงทรงแสดงธรรม

พระองค์ทรงรู้อยู่จึงตรัสได้มาก

อนึ่ง สมณะใดรู้แจ้งธรรม

สำรวมจิตของตนได้ ไม่กล่าวมากทั้งที่รู้

สมณะนั้นชื่อว่าเป็นมุนี

ย่อมควรแก่ปฏิปทาของมุนี

สมณะนั้นเป็นมุนีได้บรรลุปฏิปทาของมุนี แล้ว

นาลกสูตรที่ ๑๑ จบ