๑๗. โกธวรรค เล่ม ๒๕

บุคคลควรละความโกรธ สละมานะ

ก้าวล่วงสังโยชน์ได้หมดทุกอย่าง

ความทุกข์ย่อมไม่รุมเร้าคนนั้นผู้ไม่ติดอยู่ในนามรูป

ผู้ไม่มีกิเลสเครื่องกังวล

๒. อัญญตรภิกขุวัตถุ

เรื่องภิกษุรูปใดรูปหนึ่ง

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่เทวดา ดังนี้)

ผู้ใดอดกลั้นความโกรธที่เกิดขึ้นไว้ได้

เหมือนนายสารถีหยุดรถที่กำลังแล่นอยู่ได้

เราเรียกผู้นั้นว่า นายสารถี

คนนอกจากนี้ เป็นเพียงผู้ถือเชือกเท่านั้น

๓. อุตตราอุปาสิกาวัตถุ

เรื่องนางอุตตราอุบาสิกา

(พระผู้มีพระภาคทรงชมเชยนางอุตตราที่อดกลั้นความโกรธต่อนางสิริมา จึงตรัส พระคาถานี้แก่นางอุตตรา ดังนี้)บุคคลพึงชนะคนโกรธด้วยความไม่โกรธ

พึงชนะคนไม่ดีด้วยความดี

พึงชนะคนตระหนี่ด้วยการให้

พึงชนะคนพูดเหลาะแหละด้วยคำสัตย์

๔. มหาโมคคัลลานเถรปัญหวัตถุ

เรื่องปัญหาของพระมหาโมคคัลลานเถระ

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่พระมหาโมคคัลลานเถระ ดังนี้)

บุคคลควรพูดคำจริง ไม่ควรโกรธ

แม้เขาขอเพียงเล็กน้อยก็ควรให้

ด้วยเหตุ ๓ อย่างนี้ (อย่างใดอย่างหนึ่ง) บุคคลพึงไปเทวโลกได้

๕. ภิกขูหิปุฏฐปัญหวัตถุ

เรื่องปัญหาที่ภิกษุทูลถาม

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังนี้)

มุนี ผู้ไม่เบียดเบียน สำรวมกายอยู่เป็นนิตย์

ย่อมไปสู่ที่ที่ไม่จุติที่ไปแล้วไม่เศร้าโศก

๖. ปุณณทาสีวัตถุ

เรื่องนางปุณณทาสี

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่นางทาสของเศรษฐีชาวกรุงราชคฤห์ ชื่อปุณณา ดังนี้)สำหรับบุคคลผู้ตื่นอยู่ตลอดเวลา

หมั่นศึกษาไตรสิกขาทั้งกลางวันและกลางคืน

น้อมจิตเข้าหานิพพาน

อาสวะทั้งหลาย ย่อมตั้งอยู่ไม่ได้

๗. อตุลอุปาสกวัตถุ

เรื่องอตุลอุบาสก

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่อตุลอุบาสกพร้อมบริวาร ๕๐๐ คน ดังนี้)อตุละเอ๋ย การนินทาและสรรเสริญนี้มีมานานแล้ว

มิใช่เพิ่งมีในวันนี้เท่านั้น

คนนั่งอยู่เฉย ๆ เขาก็นินทา

คนพูดมาก เขาก็นินทา

แม้คนพูดน้อย เขาก็นินทา

ไม่มีใครเลยในโลกนี้ไม่ถูกนินทา

ทั้งในอดีต ในอนาคต และในปัจจุบัน

ก็ไม่มีใครเลยที่จะถูกนินทาอย่างเดียว

หรือได้รับการสรรเสริญอย่างเดียว

แต่วิญญูชนพิจารณาทุกวัน ๆ

ย่อมสรรเสริญบุคคลผู้ดำเนินชีวิตหาข้อตำหนิมิได้

ผู้เป็นนักปราชญ์ ผู้มีปัญญาและศีลมั่นคง

ใครเล่าจะควรตำหนิผู้นั้น

ผู้เปรียบเหมือนแท่งทองชมพูนุท

ผู้เช่นนั้น แม้เทวดาและมนุษย์ก็ชื่นชม

ถึงพรหมก็สรรเสริญ

๘. ฉัพพัคคิยภิกขุวัตถุ

เรื่องพระฉัพพัคคีย์

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่พระฉัพพัคคีย์ ดังนี้)

บุคคลพึงรักษาความกำเริบทางกาย

พึงสำรวมกาย ละกายทุจริตแล้ว

พึงประพฤติกายสุจริต

บุคคลพึงรักษาความกำเริบทางวาจา

พึงสำรวมวาจา ละวจีทุจริตแล้ว

พึงประพฤติวจีสุจริต

บุคคลพึงรักษาความกำเริบทางใจ

พึงสำรวมใจ ละมโนทุจริตแล้ว

พึงประพฤติมโนสุจริต

นักปราชญ์ผู้สำรวมกาย สำรวมวาจา สำรวมใจ

ชื่อว่าเป็นผู้สำรวมดีแท้

โกธวรรคที่ ๑๗ จบ