๑๐. ทัณฑวรรค เล่ม ๒๕

สัตว์ทุกประเภท ย่อมสะดุ้งกลัวโทษทัณฑ์

สัตว์ทุกประเภท ย่อมหวาดกลัวความตาย

บุคคลนำตนเข้าไปเปรียบเทียบแล้ว

ไม่ควรฆ่าเอง ไม่ควรใช้ให้คนอื่นฆ่า

๒. ฉัพพัคคิยภิกขุวัตถุ

เรื่องพระฉัพพัคคีย์

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังนี้)

สัตว์ทุกประเภท ย่อมสะดุ้งกลัวโทษทัณฑ์

สัตว์ทุกประเภท ย่อมรักชีวิต

บุคคลนำตนเข้าไปเปรียบเทียบแล้ว

ไม่ควรฆ่าเอง ไม่ควรใช้ให้คนอื่นฆ่า

๓. สัมพหุลกุมารวัตถุ

เรื่องเด็กชายหลายคน

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่เด็กชายชาวเมืองสาวัตถีประมาณ ๕๐๐ คน ที่กำลังตีงูในระหว่างทาง ดังนี้)ผู้ใดใฝ่หาความสุขเพื่อตน

แต่กลับใช้ท่อนไม้ทำร้ายสัตว์ทั้งหลายผู้รักสุข

ผู้นั้นตายไปแล้วย่อมไม่ได้รับความสุขเลย

ส่วนผู้ใดใฝ่หาความสุขเพื่อตน

ไม่ใช้ท่อนไม้ทำร้ายสัตว์ทั้งหลายผู้รักสุข

ผู้นั้นตายไปแล้วย่อมได้รับความสุข

๔. โกณฑธานเถรวัตถุ

เรื่องพระโกณฑธานเถระ

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่พระโกณฑธานเถระ ดังนี้)

เธออย่าได้กล่าวคำหยาบต่อใคร ๆ

คนที่ถูกเธอว่ากล่าวจะกล่าวโต้ตอบเธอ

เพราะว่าถ้อยคำที่โต้เถียงกัน ก่อให้เกิดทุกข์

และการทำร้ายโต้ตอบกันจะมาถึงเธอ

ถ้าเธอทำตนให้นิ่งเงียบได้

เหมือนกังสดาล ที่ตัดขอบปากออกแล้ว

เธอก็จะบรรลุนิพพานได้

การโต้เถียงกันก็จะไม่มีแก่เธอ

๕. อุโปสถิกอิตถีวัตถุ

เรื่องหญิงผู้รักษาอุโบสถศีล

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่นางวิสาขาและหญิงผู้รักษาอุโบสถศีล ประมาณ ๕๐๐ คน ดังนี้)คนเลี้ยงโคใช้ท่อนไม้ไล่ต้อนฝูงโคไปยังที่หากิน ฉันใด

ความแก่และความตาย ก็ไล่ต้อนอายุของสัตว์ทั้งหลายไป ฉันนั้น

๖. อชครเปตวัตถุ

เรื่องเปรตงูเหลือม

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังนี้)

คนพาลมีปัญญาทราม เมื่อทำบาปกรรมย่อมไม่รู้สึกตัว

จึงมักเดือดร้อนเพราะกรรมของตน

เหมือนคนถูกไฟไหม้ ฉะนั้น

๗. มหาโมคคัลลานเถรวัตถุ

เรื่องพระมหาโมคคัลลานเถระ

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังนี้)

ผู้ใดประทุษร้ายคนที่ไม่มีความผิด

(และ) คนที่ไม่ประทุษร้าย (ตอบ)ด้วยโทษทัณฑ์

ผู้นั้นย่อมได้รับผลอย่าง ๑ ใน ๑๐ อย่าง คือ

(๑) ทุกขเวทนาอย่างแรงกล้า (๒) เสื่อมทรัพย์

(๓) ถูกทำร้ายร่างกาย (๔) เจ็บป่วยอย่างหนัก

(๕) กลายเป็นคนวิกลจริต

(๖) ต้องราชภัย (๗) ถูกกล่าวหาอย่างร้ายแรง

(๘) เสื่อมญาติ (๙) ทรัพย์สมบัติพินาศย่อยยับ

(๑๐) บ้านเรือนถูกไฟไหม้

เขาผู้มีปัญญาทราม เมื่อตายไปย่อมตกนรก

๘. พหุภัณฑิกภิกขุวัตถุ

เรื่องภิกษุผู้มีเครื่องใช้สอยมาก

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุผู้มีเครื่องใช้สอยมาก ดังนี้)

การเป็นคนเปลือย การเกล้าชฎา การเอาโคลนทาตัว

การอดอาหาร การนอนบนพื้นดิน

การมีกายหมักหมมด้วยธุลี

หรือการทำความเพียรด้วยการนั่งกระโหย่ง

วัตรทั้งหมดเหล่านี้หาชำระคนผู้ยังไม่ล่วงพ้นความสงสัยให้หมดจดได้ไม่

๙. สันตติมหามัตตวัตถุ

เรื่องสันตติมหาอำมาตย์

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังนี้)

แม้บุคคลจะแต่งตัวแบบใดก็ตาม

ถ้าเขาเป็นผู้สงบ ฝึกตนได้ เป็นผู้แน่นอน ประพฤติพรหมจรรย์

ละเว้นการเบียดเบียนสรรพสัตว์ ประพฤติสม่ำเสมอ

ควรเรียกบุคคลเช่นนั้นว่า พราหมณ์ สมณะ หรือภิกษุ ก็ได้

๑๐. ปิโลติกติสสเถรวัตถุ

เรื่องพระปิโลติกติสสเถระ

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังนี้)

บุคคลผู้กีดกันอกุศลวิตกได้ด้วยหิริ มีอยู่น้อยคนในโลก

ภิกษุใดหลบหลีกนินทาได้ ตื่นตัวอยู่ เหมือนม้าชั้นดีหลบแส้ได้

ภิกษุเช่นนั้นมีอยู่น้อยรูป

เธอทั้งหลายจงมีความเพียรและมีสังเวคธรรม

เหมือนม้าดีที่ถูกลงแส้ เธอทั้งหลายมีศรัทธา ศีล วิริยะ

สมาธิ และธัมมวินิจฉัย

สมบูรณ์ด้วยวิชชาและจรณะ มีสติมั่นคง

จักละทุกข์ มีประมาณไม่น้อยนี้ได้

๑๑. สุขสามเณรวัตถุ

เรื่องสุขสามเณร

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังนี้)

คนไขน้ำ ย่อมไขน้ำ

ช่างศร ย่อมดัดลูกศร

ช่างไม้ ย่อมถากไม้

ผู้มีวัตรดี ย่อมฝึกตน

ทัณฑวรรคที่ ๑๐ จบ