มาติกา ๘ เล่ม ๕

๙. กฐินเป็นอันกรานด้วยผ้าที่ไม่ได้เก็บไว้ค้างคืน

๑๐. กฐินเป็นอันกรานด้วยผ้าที่ไม่เป็นนิสสัคคีย์

๑๑. กฐินเป็นอันกรานด้วยผ้าที่ทำกัปปะพินทุแล้ว

๑๒. กฐินเป็นอันกรานด้วยผ้าสังฆาฏิ

๑๓. กฐินเป็นอันกรานด้วยผ้าอุตตราสงค์

๑๔. กฐินเป็นอันกรานด้วยผ้าอันตรวาสก

๑๕. กฐินเป็นอันกรานด้วยจีวร ๕ ขัณฑ์ หรือเกิน ๕ ขัณฑ์ซึ่งตัดดีแล้ว ทำให้มีมณฑลเสร็จในวันนั้น

๑๖. กฐินเป็นอันกราน เพราะการกรานแห่งบุคคล

๑๗. กฐินเป็นอันกราน ถ้าภิกษุอยู่ในสีมาอนุโมทนากฐินนั้น

กฐินชื่อว่าเป็นอันกรานแม้ด้วยอาการอย่างนี้

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กฐินเป็นอันกรานแล้วอย่างนี้แล

กฐินเป็นอันเดาะ

{๙๙} [๓๑๐] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กฐินเป็นอันเดาะแล้วอย่างไรเล่า

มาติกา ๘

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย มาติกาเพื่อเดาะกฐิน ๘ ข้อนี้ คือ

๑. กำหนดด้วยหลีกไป ๒. กำหนดด้วยทำจีวรเสร็จ

๓. กำหนดด้วยตกลงใจ ๔. กำหนดด้วยผ้าเสียหาย

๕. กำหนดด้วยได้ยินข่าว ๖. กำหนดด้วยสิ้นหวัง

๗. กำหนดด้วยล่วงเขต ๘. กำหนดด้วยเดาะพร้อมกัน

๒. อาทายวาร ถือจีวรหลีกไป ๗ หมวด

{๑๐๐} [๓๑๑] ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรที่ทำเสร็จแล้วหลีกไปด้วยคิดว่า จักไม่กลับมา การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยหลีกไป (๑)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไป เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมาละ’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้นเสร็จ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยทำจีวรเสร็จ (๒)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไป เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักไม่ให้ทำจีวรผืนนี้ จักไม่กลับมา’ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยตกลงใจ (๓)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไป เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ แล้วทำจีวรผืนนั้น จีวรของเธอที่กำลังทำอยู่นั้นได้เสียหายไป การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยผ้าเสียหาย (๔)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมาอีก เธออยู่นอกสีมาให้ทำจีวรผืนนั้น เธอทำจีวรเสร็จแล้ว ได้ยินข่าวว่าในอาวาสนั้น กฐินเดาะเสียแล้ว การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยได้ยินข่าว (๕)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมาอีก เธออยู่นอกสีมาให้ทำจีวรผืนนั้น เธอทำจีวรเสร็จแล้วคิดว่า ‘จักกลับมา จักกลับมา’ แล้วล่วงคราวกฐินเดาะ ณ ภายนอกสีมา การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยล่วงเขต (๖)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมาอีก เธออยู่นอกสีมาให้ทำจีวรผืนนั้น เธอทำจีวรเสร็จแล้วคิดว่า ‘จักกลับมา จักกลับมา’ แล้วกลับมาทันกฐินเดาะ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นพร้อมกับภิกษุทั้งหลาย (๗)

จบ อาทายวาร ๗ หมวด

๓. สมาทายวาร นำจีวรหลีกไป ๗ หมวด

{๑๐๑} [๓๑๒] ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำเสร็จแล้วหลีกไปด้วยคิดว่า จักไม่กลับมา การเดาะกฐินของภิกษุนั้น กำหนดด้วยการหลีกไป (๑)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรหลีกไป เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้นเสร็จ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยทำจีวรเสร็จ (๒)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรหลีกไป เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักไม่ให้ทำจีวรผืนนี้ จักไม่กลับมา’ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยตกลงใจ (๓)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรหลีกไป เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น จีวรของเธอที่ทำอยู่นั้นเสียหายไป การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยผ้าเสียหาย (๔)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรหลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมาให้ทำจีวรผืนนั้น เธอทำจีวรเสร็จแล้ว ได้ยินข่าวว่าในอาวาสนั้นกฐินเดาะเสียแล้ว การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยได้ยินข่าว (๕)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรหลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมาให้ทำจีวรผืนนั้น เธอทำจีวรเสร็จแล้วคิดว่า ‘จักกลับมา จักกลับมา’ แล้วล่วงคราวกฐินเดาะ ณ ภายนอกสีมา การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยล่วงเขต (๖)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรหลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมาให้ทำจีวรผืนนั้น เธอทำจีวรเสร็จแล้วคิดว่า ‘จักกลับมา จักกลับมา’ แล้วกลับมาทันกฐินเดาะ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นพร้อมกับภิกษุทั้งหลาย (๗)

จบ สมาทายวาร ๗ หมวด

๔. อาทายวาร ถือจีวรหลีกไป ๖ หมวด

{๑๐๒} [๓๑๓] ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไป เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้นเสร็จ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยทำจีวรเสร็จ (๑)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไป เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักไม่ให้ทำจีวรผืนนี้ จักไม่กลับมา’ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยตกลงใจ (๒)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไป เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น จีวรของเธอที่ทำอยู่นั้นเสียหายไป การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยผ้าเสียหาย (๓)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรที่ทำค้างไว้ด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมาให้ทำจีวรผืนนั้น เธอทำจีวรเสร็จแล้ว ได้ยินข่าวว่าในอาวาสนั้นกฐินเดาะเสียแล้ว การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยได้ยินข่าว (๔)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมาให้ทำจีวรผืนนั้น เธอทำจีวรเสร็จแล้วคิดว่า ‘จักกลับมา’ แล้วล่วงคราวกฐินเดาะภายนอกสีมา การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยล่วงเขต (๕)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมาให้ทำจีวรผืนนั้น เธอทำจีวรเสร็จแล้วคิดว่า ‘จักกลับมา จักกลับมา’ แล้วกลับมาทันกฐินเดาะ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นพร้อมกับภิกษุทั้งหลาย (๖)

จบ อาทายวาร ๖ หมวด

๕. สมาทายวาร นำจีวรหลีกไป ๖ หมวด

{๑๐๓} [๓๑๔] ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไป เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้นเสร็จ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยทำจีวรเสร็จ (๑)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไป เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักไม่ให้ทำจีวรผืนนี้ จักไม่กลับมา’ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยตกลงใจ (๒)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไป เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น จีวรของเธอที่ทำอยู่นั้นเสียหาย การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยผ้าเสียหาย (๓)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้ด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมาให้ทำจีวรผืนนั้น เธอทำจีวรเสร็จแล้ว ได้ยินข่าวว่าในอาวาสนั้นกฐินเดาะเสียแล้ว การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยได้ยินข่าว (๔)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมาให้ทำจีวรผืนนั้น เธอทำจีวรเสร็จแล้วคิดว่า ‘จักกลับมา จักกลับมา’ แล้วล่วงคราวกฐินเดาะภายนอกสีมา การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยล่วงเขต (๕)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมาให้ทำจีวรผืนนั้น เธอทำจีวรเสร็จแล้วคิดว่า ‘จักกลับมา จักกลับมา’ แล้วกลับมาทันกฐินเดาะ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นพร้อมกับภิกษุทั้งหลาย (๖)

จบ สมาทายวาร ๖ หมวด

๖. อาทายวาร ถือจีวรหลีกไป ๑๕ หมวด

{๑๐๔} [๓๑๕] ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไป เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยทำจีวรเสร็จ (๑)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไป เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักไม่ให้ทำจีวรผืนนี้ จักไม่กลับมา’ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยตกลงใจ (๒)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไป เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ แล้วให้ทำจีวรผืนนั้น จีวรของเธอที่ทำอยู่นั้นเสียหายไป การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยผ้าเสียหาย (๓){๑๐๕} ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไปด้วยคิดว่าจักไม่กลับมา เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยทำจีวรเสร็จ (๔)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไปด้วยคิดว่าจักไม่กลับมา เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักไม่ให้ทำจีวรผืนนี้’ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยตกลงใจ (๕)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไปด้วยคิดว่าจักไม่กลับมา เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น จีวรของเธอที่ทำอยู่นั้นเสียหายไป การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยผ้าเสียหาย (๖){๑๐๖} ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไปด้วยไม่ตั้งใจ คือ เธอไม่มีความคิดว่าจักกลับมา และไม่มีความคิดว่าจักไม่กลับมา เธออยู่นอกสีมามีความ

คิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยทำจีวรเสร็จ (๗)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไปด้วยไม่ตั้งใจ คือ เธอไม่มีความคิดว่าจักกลับมา และไม่มีความคิดว่าจักไม่กลับมา เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักไม่ให้ทำจีวรผืนนี้ จักไม่กลับมา’ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยตกลงใจ (๘)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไปด้วยไม่ตั้งใจ คือ เธอไม่มีความคิดว่าจักกลับมา และไม่มีความคิดว่าจักไม่กลับมา เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น จีวรของเธอที่ทำอยู่นั้นเสียหายไป การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยผ้าเสียหาย (๙){๑๐๗} ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยทำจีวรเสร็จ (๑๐)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักไม่ให้ทำจีวรผืนนี้ จักไม่กลับมา’ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยตกลงใจ (๑๑)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น จีวรของเธอที่ทำอยู่นั้นเสียหายไป การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยผ้าเสียหาย (๑๒)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมาให้ทำจีวรผืนนั้น เธอทำจีวรเสร็จแล้ว ได้ยินข่าวว่าในอาวาสนั้นกฐินเดาะเสียแล้ว การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยได้ยินข่าว (๑๓)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมาให้ทำจีวรผืนนั้น เธอทำจีวรเสร็จแล้วคิดว่า ‘จักกลับมา จักกลับมา’ แล้วล่วงคราวกฐินเดาะภายนอกสีมา การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยล่วงเขต (๑๔)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรหลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมาให้ทำจีวรผืนนั้น เธอทำจีวรเสร็จแล้วคิดว่า ‘จักกลับมา จักกลับมา’ แล้วกลับมาทันกฐินเดาะ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นพร้อมกับภิกษุทั้งหลาย (๑๕)

จบ อาทายวาร ๑๕ หมวด

๗. สมาทายวาร นำจีวรหลีกไป ๑๕ หมวดเป็นต้น

{๑๐๘} [๓๑๖] ภิกษุได้กรานกฐินแล้ว ถือจีวรหลีกไป ...

(นักปราชญ์พึงให้พิสดารอย่างนี้ ดุจอาทายวาร)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วถือจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไป เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ เธอทำจีวรผืนนั้น การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยทำจีวรเสร็จ ...

(นักปราชญ์พึงให้พิสดารอย่างนี้ ดุจสมาทายวาร)

๘. วิปปกตสมาทายวาร นำจีวรที่ค้างไว้หลีกไป ๑๕ หมวด

{๑๐๙} [๓๑๗] ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไป เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยทำจีวรเสร็จ (๑)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไป เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักไม่ให้ทำจีวรผืนนี้ จักไม่กลับมา’ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยตกลงใจ (๒)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไป เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น จีวรของเธอที่ทำอยู่นั้นเสียหายไป การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยผ้าเสียหาย (๓){๑๑๐} ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไปด้วยคิดว่าจักไม่กลับมา เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยทำจีวรเสร็จ (๔)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไปด้วยคิดว่าจักไม่กลับมา เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักไม่ให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยตกลงใจ (๕)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไปด้วยคิดว่าจักไม่กลับมา เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น จีวรของเธอที่ทำอยู่นั้นเสียหายไป การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยผ้าเสียหาย (๖){๑๑๑} ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไปด้วยไม่ตั้งใจ คือ ไม่มีความคิดว่าจักกลับมา และไม่ได้มีความคิดว่าจักไม่กลับมา เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยทำจีวรเสร็จ (๗)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไปด้วยไม่ตั้งใจ คือ ไม่มีความคิดว่าจักกลับมา และไม่มีความคิดว่าจักไม่กลับมา เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักไม่ให้ทำจีวรผืนนี้ จักไม่กลับมา’ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยตกลงใจ (๘)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไปด้วยไม่ตั้งใจ คือ ไม่มีความคิดว่าจักกลับมา และไม่มีความคิดว่าจักไม่กลับมา เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น จีวรของเธอที่ทำอยู่นั้นเสียหายไป การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยผ้าเสียหาย (๙){๑๑๒} ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยทำจีวรเสร็จ (๑๐)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักไม่ให้ทำจีวรผืนนี้ จักไม่กลับมา’ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยตกลงใจ (๑๑)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักไม่ให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น จีวรของเธอที่ทำอยู่นั้นเสียหายไป การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยผ้าเสียหาย (๑๒)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมาให้ทำจีวรผืนนั้น เธอทำเสร็จแล้ว ได้ยินข่าวว่าในอาวาสนั้นกฐินเดาะเสียแล้ว การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยได้ยินข่าว (๑๓)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมาให้ทำจีวรผืนนั้น เธอทำจีวรเสร็จแล้วคิดว่า ‘จักกลับมา จักกลับมา’ แล้วล่วงคราวกฐินเดาะ ณ ภายนอกสีมา การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยล่วงเขต (๑๔)

ภิกษุได้กรานกฐินแล้วนำจีวรที่ทำค้างไว้หลีกไปด้วยคิดว่าจักกลับมา เธออยู่นอกสีมาให้ทำจีวรผืนนั้น เธอทำจีวรเสร็จแล้วคิดว่า ‘จักกลับมา จักกลับมา’ แล้วกลับมาทันกฐินเดาะ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นพร้อมกับภิกษุทั้งหลาย (๑๕)

จบ สมาทายวาร ๑๕ หมวด

จบ อาทายภาณวาร

๙. อนาสาโทฬสกวาร ความสิ้นหวัง ๑๒ หมวด

{๑๑๓} [๓๑๘] ภิกษุได้กรานกฐินแล้วหลีกไปด้วยหวังว่าจะได้จีวร เธออยู่นอกสีมาเข้าไปยังที่ซึ่งมีหวังจะได้จีวรนั้น ได้ไม่สมหวัง ไม่ได้ตามหวัง เธอมีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยทำจีวรเสร็จ (๑)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วหลีกไปด้วยหวังว่าจะได้จีวร เธออยู่นอกสีมาเข้าไปยังที่ซึ่งมีหวังจะได้จีวรนั้น ได้ไม่สมหวัง ไม่ได้ตามหวัง เธอมีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ จักไม่กลับมา’ การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยตกลงใจ (๒)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วหลีกไปด้วยหวังว่าจะได้จีวร เธออยู่นอกสีมาเข้าไปยังที่ซึ่งมีหวังจะได้จีวรนั้น ได้ไม่สมหวัง ไม่ได้ตามหวัง เธอมีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักให้ทำจีวรผืนนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จักไม่กลับมา’ เธอให้ทำจีวรผืนนั้น จีวรของเธอที่ทำอยู่นั้นเสียหายไป การเดาะกฐินของภิกษุนั้นกำหนดด้วยผ้าเสียหาย (๓)ภิกษุได้กรานกฐินแล้วหลีกไปด้วยหวังว่าจะได้จีวร เธออยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า ‘จักเข้าไปยังที่ซึ่งมีหวังจะได้จีวรนี้ภายนอกสีมานี้แหละ