พระวินัยปิฎก จุลวรรค · สัตตสติกขันธกะ
เรื่องพระเรวตเถระ เล่ม ๗
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๖๔๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๕ ในสัตตสติกขันธกะมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระวินัยปิฎก จุลวรรค สัตตสติกขันธกะ เรื่องพระเรวตเถระ (ฉบับหลวง เล่ม ๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๙ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๗)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๗ หน้า ๔๔๑–๔๔๒
บางพวกถือผ้าบังสุกุลเป็นวัตร บางพวกถือไตรจีวรเป็นวัตร เป็นพระ อรหันต์ทั้งหมด ประชุมกันที่อโหคังคบรรพต
เรื่องพระเรวตเถระ
{๖๔๑} [๔๕๑] ครั้งนั้น พระเถระทั้งหลายปรึกษากันอยู่ ได้คิดว่า “อธิกรณ์ นี้หยาบช้ากล้าแข็งนัก ไฉนหนอพวกเราพึงได้พวกที่เป็นเหตุให้พวกเรามี กำลังกว่าในอธิกรณ์นี้’
ครั้งนั้น ท่านพระเรวตะผู้เป็นพหูสูต ชำนาญคัมภีร์ ทรงธรรม ทรงวินัย ทรงมาติกา เป็นผู้ฉลาดเฉียบแหลม เป็นนักปราชญ์ มีความ ละอาย มีความรังเกียจ ใครต่อสิกขา อาศัยอยู่ที่เมืองโสเรยยะ
พระเถระทั้งหลายปรึกษากันว่า “ท่านพระเรวตะนี้แลเป็นพหูสูต ชำนาญคัมภีร์ ทรงธรรม ทรงวินัย ทรงมาติกา เป็นผู้ฉลาดเฉียบแหลม เป็นนักปราชญ์ มีความละอาย มีความรังเกียจ ใคร่ต่อสิกขา อาศัยอยู่ที่ เมืองโสเรยยะ ถ้าพวกเราได้ท่านพระเรวตะไว้เป็นพวก เมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราจักมีกำลังกว่าในอธิกรณ์นี้’ท่านพระเรวตะ ได้ยินถ้อยคำของพระเถระทั้งหลายที่ปรึกษากันอยู่ด้วย ทิพยโสตธาตุอันหมดจดล่วงเสียซึ่งโสตวิสัยของมนุษย์ ครั้นแล้วได้คิดว่า “อธิกรณ์นี้แลหยาบช้ากล้าแข็ง ข้อที่เราจะท้อถอยในอธิกรณ์เห็นปานนั้น ไม่สมควรแก่เราเลย ก็แลบัดนี้ภิกษุเหล่านั้นจักมาหาเรา เราคลุกคลีกับ พวกเธอจักอยู่ไม่ผาสุก ถ้ากระไร เราควรไปเสียก่อน จึงท่านพระเรวตะ ได้ออกจากเมืองโสเรยยะไปยังเมืองสังกัสสะทีนั้น พระเถระทั้งหลายได้ไปถึงเมืองโสเรยยะแล้วถามว่า “ท่าน พระเรวตะไปไหน”
พวกเขาตอบอย่างนี้ว่า “ท่านพระเรวตะนั้นไปเมืองสังกัสสะแล้ว”
ต่อมา ท่านพระเรวตะได้ออกจากเมืองสังกัสสะไปสู่เมืองกัณณกุชชะ พระเถระทั้งหลายพากันไปเมืองสังกัสสะแล้วถามว่า “ท่านพระเรวตะไปไหน”พวกเขาตอบอย่างนี้ว่า “ท่านพระเรวตะนั้นไปเมืองกัณณกุชชะแล้ว”
ครั้งนั้น ท่านพระเรวตะได้ออกจากเมืองกัณณกุซซะไปยังเมือง อุทุมพร จึงพระเถระทั้งหลายพากันไปเมืองกัณณกุซซะแล้วถามว่า “ท่าน พระเรวตะไปไหน”พวกเขาตอบอย่างนี้ว่า “ท่านพระเรวตะนั้นไปเมืองอุทุมพรแล้ว”
ครั้งนั้น ท่านพระเรวตะได้ออกจากเมืองอุทุมพรไปยังเมืองอัคคฬปุระ จึงพระเถระทั้งหลายพากันไปเมืองอุทุมพรแล้วถามว่า “ท่านพระเรวตะ ไปไหน”พวกเขาตอบอย่างนี้ว่า “ท่านพระเรวตะนั้นไปยังเมืองอัคคฬปุระแล้ว”
ครั้งนั้น ท่านพระเรวตะได้ออกจากเมืองอัคคฬปุระไปยังสหชาตินคร พระเถระทั้งหลายพากันไปเมืองอัคคฬปุระแล้วถามว่า “ท่านพระเรวตะ ไปไหน”พวกเขาตอบอย่างนี้ว่า “ท่านพระเรวตะนั้นไปสหชาตินครแล้ว”
พระเถระทั้งหลายไปทันท่านพระเรวตะที่สหชาตินคร
ปุจฉา-วิสัชนาวัตถุ ๑๐ ประการ
{๖๔๒} [๔๕๒] ครั้งนั้น ท่านพระสัมภูตสาณวาสีได้กล่าวกะท่านพระ ยสกากัณฑกบุตรว่า “ท่านพระเรวตะรูปนี้เป็นพหูสูต ชำนาญคัมภีร์ ทรง ธรรม ทรงวินัย ทรงมาติกา เป็นผู้ฉลาดเฉียบแหลม เป็นนักปราชญ์ มี ความละอาย มีความรังเกียจ ใคร่ต่อสิกขา ถ้าพวกเราจักถามปัญหากะ ท่านพระเรวตะ ท่านพระเรวตะสามารถจะยังราตรีแม้ทั้งสิ้นให้ล่วงไปด้วย
จบ เรื่องพระเรวตเถระ