เรื่องพระเรวตเถระ เล่ม ๗

เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา เรวโต โสเรยฺเย ปฏิวสติ พหุสฺสุโต อาคตาคโม ธมฺมธโร วินยธโร มาติกาธโร ปณฺฑิโต วิยตฺโต เมธาวี ลชฺชี กุกฺกุจฺจโก สิกฺขากาโม. อถ โข เถรานํ ภิกฺขูนํ เอตทโหสิ “อยํ โข อายสฺมา เรวโต โสเรยฺเย ปฏิวสติ พหุสฺสุโต อาคตาคโม ธมฺมธโร วินยธโร มาติกาธโร ปณฺฑิโต วิยตฺโต เมธาวี ลชฺชี กุกฺกุจฺจโก สิกฺขากาโม, สเจ มยํ อายสฺมนฺตํ เรวตํ ปกฺขํ ลภิสฺสาม, เอวํ มยํ อิมสฺมึ อธิกรเณ พลวนฺตตรา อสฺสามา”ติ. อสฺโสสิ โข อายสฺมา เรวโต ทิพฺพาย โสตธาตุยา วิสุทฺธาย อติกฺกนฺตมานุสิกาย เถรานํ ภิกฺขูนํ มนฺตยมานานํ, สุตฺวานสฺส เอตทโหสิ “อิทํ โข อธิกรณํ กกฺขฬญฺจ วาฬญฺจ, น โข เม ตํ ปฏิรูปํ, โยหํ เอวรูเป อธิกรเณ โอสกฺเกยฺยํ. อิทานิ จ ปน เต ภิกฺขู อาคจฺฉิสฺสนฺติ, โสหํ เตหิ อากิณฺโณ น ผาสุํ วิหริสฺสามิ,(๑) ยนฺนูนาหํ ปฏิกจฺเจว คจฺเฉยฺยนฺ”ติ. อถ โข อายสฺมา เรวโต โสเรยฺยา สงฺกสฺสํ อคมาสิ.

อถ โข เถรา ภิกฺขู โสเรยฺยํ คนฺตฺวา ปุจฺฉึสุ “กหํ อายสฺมา เรวโต”ติ. เต เอวมาหํสุ “เอสายสฺมา เรวโต สงฺกสฺสํ คโต”ติ. อถ โข อายสฺมา เรวโต สงฺกสฺสา กณฺณกุชฺชํ(๒) อคมาสิ. อถ โข เถรา ภิกฺขู สงฺกสฺสํ คนฺตฺวา ปุจฺฉึสุ “กหํ อายสฺมา เรวโต”ติ. เต เอวมาหํสุ “เอสายสฺมา เรวโต กณฺณกุชฺชํ คโต”ติ. อถ โข อายสฺมา เรวโต กณฺณกุชฺชา อุทุมฺพรํ อคมาสิ. อถ โข เถรา ภิกฺขู กณฺณกุชฺชํ คนฺตฺวา ปุจฺฉึสุ “กหํ อายสฺมา เรวโต”ติ. เต เอวมาหํสุ “เอสายสฺมา เรวโต อุทุมฺพรํ คโต”ติ. อถ โข อายสฺมา เรวโต อุทุมฺพรา อคฺคฬปุรํ อคมาสิ. อถ โข เถรา ภิกฺขู อุทุมฺพรํ คนฺตฺวา ปุจฺฉึสุ “กหํ อายสฺมา เรวโต”ติ. เต เอวมาหํสุ “เอสายสฺมา เรวโต อคฺคฬปุรํ คโต”ติ. อถ โข อายสฺมา เรวโต อคฺคฬปุรา สหชาตึ(๓) อคมาสิ. อถ โข เถรา ภิกฺขู อคฺคฬปุรํ คนฺตฺวา ปุจฺฉึสุ “กหํ อายสฺมา เรวโต”ติ. เต เอวมาหํสุ “เอสายสฺมา เรวโต สหชาตึ คโต”ติ. อถ โข เถรา ภิกฺขู อายสฺมนฺตํ เรวตํ สหชาติยา สมฺภาเวสุํ.

ครั้งนั้น ท่านพระเรวตะผู้เป็นพหูสูต เชี่ยวชาญปริยัติ ทรงธรรม ทรง วินัย ทรงมาติกา เป็นบัณฑิต เฉลียวฉลาด มีปัญญา มีความละอาย มีความ ระมัดระวัง ใฝ่การศึกษา พักอยู่ที่เมืองโสเรยยะ

ครั้งนั้น ภิกษุผู้เถระทั้งหลายได้ปรึกษากันดังนี้ว่า “ท่าน พระเรวตะผู้เป็นพหูสูต เชี่ยวชาญปริยัติ ทรงธรรม ทรงวินัย ทรงมาติกา เป็นบัณฑิต เฉลียวฉลาด มีปัญญา มีความละอาย มีความระมัดระวัง ใฝ่การศึกษา พักอยู่ที่ เมืองโสเรยยะ ถ้าพวกเรา ได้ท่านพระเรวตะมาเป็นพรรคพวก ก็จะเข้มแข็งยิ่งกว่านี้”ท่านพระเรวตะได้ยินภิกษุผู้เถระทั้งหลายกำลังปรึกษากันด้วยทิพยโสตธาตุอัน บริสุทธิ์เหนือมนุษย์ ครั้นแล้วได้ปรึกษากันดังนี้ว่า “อธิกรณ์นี้หยาบช้ารุนแรง การที่ เราจะดูดายต่ออธิกรณ์นี้ไม่สมควร เวลานี้ภิกษุเหล่านั้นกำลังมาหาเรา เรานั้นคลุกคลี กับภิกษุเหล่านั้นจะอยู่ไม่ผาสุก ถ้ากระไรเราควรไปเสียก่อน”ลำดับนั้น ท่านพระเรวตะจึงเดินทางจากเมืองโสเรยยะไปเมืองสังกัสสะ

ต่อมา ภิกษุผู้เถระทั้งหลายเดินทางไปเมืองโสเรยยะ ถามว่า “ท่านพระเรวตะ พักอยู่ที่ไหน”

พวกเขาตอบว่า “ท่านพระเรวตะเดินทางไปเมืองสังกัสสะ”

ต่อมา ท่านพระเรวตะเดินทางจากเมืองสังกัสสะไปเมืองกัณณกุชชะ

ภิกษุผู้เถระทั้งหลายพากันเดินทางไปเมืองสังกัสสะ ถามว่า “ท่านพระเรวตะพัก อยู่ที่ไหน”

พวกเขาตอบว่า “ท่านพระเรวตะเดินทางไปเมืองกัณณกุชชะ”

ต่อมา ท่านพระเรวตะเดินทางจากเมืองกัณณกุชชะไปเมืองอุทุมพระ

ภิกษุผู้เถระทั้งหลายพากันเดินทางไปเมืองกัณณกุชชะ ถามว่า “พระเรวตะพัก อยู่ที่ไหน”

พวกเขาตอบว่า “ท่านพระเรวตะเดินทางไปเมืองอุทุมพระ”

ต่อมา ท่านพระเรวตะเดินทางจากเมืองอุทุมพระไปเมืองอัคคฬปุระ

ภิกษุผู้เถระทั้งหลายพากันเดินทางไปเมืองอุทุมพระ ถามว่า “ท่านพระเรวตะ พักอยู่ที่ไหน”

พวกเขาตอบว่า “ท่านพระเรวตะเดินทางไปเมืองอัคคฬปุระ”

ต่อมา ท่านพระเรวตะเดินทางจากเมืองอัคคฬปุระไปสู่สหชาตินคร

ภิกษุผู้เถระทั้งหลายพากันเดินทางไปเมืองอัคคฬปุระ ถามว่า “ท่านพระเรวตะ พักอยู่ที่ไหน”

พวกเขาตอบว่า “ท่านพระเรวตะเดินทางไปสหชาตินคร”

ภิกษุผู้เถระทั้งหลายเดินตามไปพบท่านพระเรวตะที่สหชาตินคร