ปริวาส ๒ เดือน เล่ม ๖

เตน โข ปน สมเยน อญฺญตโร ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปนฺโน โหติ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย. ตสฺส เอตทโหสิ “อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ”ติ. โส สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจิ, ตสฺส สํโฆ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ อทาสิ. ตสฺส ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ, อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ตสฺส เม เอตทโหสิ “อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย,

ยนฺนูนาหํ สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ”ติ, โสหํ สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ อทาสิ, ตสฺส เม ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ “ยนฺนูนาหํ สํฆํ อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ”ติ. โส ภิกฺขูนํ อาโรเจสิ “อหํ อาวุโส เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ตสฺส เม เอตทโหสิ “อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา

เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ”ติ. โสหํ สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ อทาสิ, ตสฺส เม ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ; อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ตสฺส เม เอตทโหสิ “อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ”ติ. โสหํ สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ อทาสิ, ตสฺส เม ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ “ยนฺนูนาหํ สํฆํ อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ”ติ. กถํ นุ โข มยา ปฏิปชฺชิตพฺพนฺติ. เต ภิกฺขู ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ. เตน หิ ภิกฺขเว สํโฆ ตสฺส ภิกฺขุโน อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ เทตุ. เอวญฺจ ปน ภิกฺขเว ทาตพฺโพ-

เตน ภิกฺขเว ภิกฺขุนา สํฆํ อุปสงฺกมิตฺวา เอกํสํ อุตฺตราสงฺคํ กริตฺวา ฯเปฯ เอวมสฺส วจนีโย “อหํ ภนฺเต เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ตสฺส เม เอตทโหสิ ‘อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โสหํ สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ อทาสิ, ตสฺส เม ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ: อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย,

ตสฺส เม เอตทโหสิ ‘อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โสหํ สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ อทาสิ, ตสฺส เม ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ ‘ยนฺนูนาหํ สํฆํ อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ. โสหํ ภนฺเต สํฆํ อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจามี”ติ.

ทุติยมฺปิ ยาจิตพฺโพ. ตติยมฺปิ ยาจิตพฺโพ. พฺยตฺเตน ภิกฺขุนา ปฏิพเลน สํโฆ ญาเปตพฺโพ-

สมัยนั้น ภิกษุรูปหนึ่งต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ภิกษุนั้นได้มีความคิดดังนี้ว่า “เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัวปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์”

ภิกษุนั้นขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้น เมื่อภิกษุ นั้นกำลังอยู่ปริวาส คิดละอายใจว่า “เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน เรานั้นได้มีความคิดดังนี้ว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ จึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนแก่เรา เมื่อเรานั้นกำลังอยู่ปริวาส คิด ละอายใจว่า ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๒ เดือน

เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ปิดไว้ ๒ เดือน กับสงฆ์”ภิกษุนั้นได้บอกแก่ภิกษุทั้งหลายว่า “ท่านทั้งหลาย กระผมต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน กระผมนั้นได้มีความคิดดังนี้ว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ กระผมนั้นจึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน กับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนแก่กระผมแล้ว เมื่อกระผมนั้นกำลังอยู่ปริวาส คิดละอายใจว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิด ไว้ ๒ เดือน เรานั้นได้คิดว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ กระผมนั้นจึง ขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนแก่กระผม เมื่อกระผมนั้นกำลังอยู่ปริวาสคิดละอายใจว่า ‘ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ดังนี้ กระผมจะปฏิบัติอย่างไร”

ภิกษุทั้งหลายจึงนำเรื่องนี้ไปกราบทูลพระผู้มีพระภาคให้ทรงทราบ

พระผู้มีพระภาครับสั่งว่า “ภิกษุทั้งหลาย ถ้าเช่นนั้น สงฆ์จงให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้น”

วิธีให้ปริวาส ๒ เดือน และกรรมวาจา

ภิกษุทั้งหลาย สงฆ์พึงให้อย่างนี้ คือ ภิกษุนั้นพึงเข้าไปหาสงฆ์ ห่มอุตตราสงค์ เฉวียงบ่าข้างหนึ่ง ฯลฯ กล่าวอย่างนี้ว่า "ท่านผู้เจริญ กระผมต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน กระผมนั้นได้มีความคิดดังนี้ว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ กระผมนั้นจึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ กระผมแล้ว เมื่อกระผมนั้นกำลังอยู่ปริวาส คิดละอายใจว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน เรานั้นได้มีความคิดดังนี้ว่า

‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ดังนี้ กระผมนั้นขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์" สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ กระผม เมื่อกระผมนั้นกำลังอยู่ปริวาส คิดละอายใจว่า ‘ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ท่านผู้เจริญ กระผมนั้น จึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์”พึงขอแม้ครั้งที่ ๒ ฯลฯ

พึงขอแม้ครั้งที่ ๓ ฯลฯ

ภิกษุผู้ฉลาดสามารถพึงประกาศให้สงฆ์ทราบด้วยญัตติจตุตถกรรมวาจาว่า

“สุณาตุ เม ภนฺเต สํโฆ, อยํ อิตฺถนฺนาโม ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชิ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ตสฺส เอตทโหสิ ‘อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โส สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจิ. ตสฺส สํโฆ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ อทาสิ, ตสฺส ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ: อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ตสฺส เม เอตทโหสิ ‘อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ

เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โสหํ สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ อทาสิ. ตสฺส เม ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ ‘ยนฺนูนาหํ สํฆํ อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โส สํฆํ อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจติ, ยทิ สํฆสฺส ปตฺตกลฺลํ, สํโฆ อิตฺถนฺนามสฺส ภิกฺขุโน อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ทเทยฺย, เอสา ญตฺติ.

สุณาตุ เม ภนฺเต สํโฆ, อยํ อิตฺถนฺนาโม ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชิ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ตสฺส เอตทโหสิ ‘อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โส สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจิ, ตสฺส สํโฆ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ อทาสิ, ตสฺส ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ: อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ตสฺส เม เอตทโหสิ ‘อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ

เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โสหํ สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ อทาสิ, ตสฺส เม ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ ‘ยนฺนูนาหํ สํฆํ อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โส สํฆํ อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจติ, สํโฆ อิตฺถนฺนามสฺส ภิกฺขุโน อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ เทติ, ยสฺสายสฺมโต ขมติ อิตฺถนฺนามสฺส ภิกฺขุโน อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสสฺส ทานํ, โส ตุณฺหสฺส; ยสฺส นกฺขมติ, โส ภาเสยฺย.

ทุติยมฺปิ เอตมตฺถํ วทามิ ฯเปฯ ตติยมฺปิ เอตมตฺถํ วทามิ ฯเปฯ

ทินฺโน สํเฆน อิตฺถนฺนามสฺส ภิกฺขุโน อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาโส, ขมติ สํฆสฺส, ตสฺมา ตุณฺหี. เอวเมตํ ธารยามี”ติ. เตน ภิกฺขเว ภิกฺขุนา ตทุปาทาย เทฺว มาสา ปริวสิตพฺพา.

“ท่านผู้เจริญ ขอสงฆ์จงฟังข้าพเจ้า ภิกษุชื่อนี้รูปนี้ ต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ภิกษุนั้นได้มีความคิดดังนี้ว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ภิกษุนั้นจึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับ สงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นแล้ว เมื่อภิกษุชื่อนี้กำลังอยู่ปริวาส คิดละอายใจว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิด ไว้ ๒ เดือน เรานั้นได้คิดว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส

๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ดังนี้ เรานั้น จึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่เรานั้น เมื่อเรานั้นกำลังอยู่ปริวาส คิดละอายใจว่า ‘ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ภิกษุนั้นขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ปิดไว้ ๒ เดือนกับ สงฆ์ ถ้าสงฆ์พร้อมกันแล้ว สงฆ์พึงให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุชื่อนี้ นี่เป็นญัตติท่านผู้เจริญ ขอสงฆ์จงฟังข้าพเจ้า ภิกษุชื่อนี้รูปนี้ ต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒

ตัวปิดไว้ ๒ เดือน ภิกษุนั้นได้มีความคิดดังนี้ว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ภิกษุนั้นจึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน กับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือนเพื่ออาบัติ ๑ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นแล้ว เมื่อภิกษุนั้นกำลังอยู่ปริวาส คิดละอายใจว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิด ไว้ ๒ เดือน เรานั้นได้มีความคิดดังนี้ว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ เรานั้นจึงขอปริวาส

๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนแก่เรานั้น เมื่อเรานั้นกำลังอยู่ ปริวาส คิดละอายใจว่า ‘ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๒ เดือนเพื่ออาบัติแม้นอกนี้ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ดังนี้ ภิกษุนั้นขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ปิดไว้ ๒ เดือน แก่ภิกษุชื่อนี้ ท่านรูปใดเห็นด้วยกับการให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุชื่อนี้ ท่านรูปนั้นพึงนิ่ง ท่านรูปใดไม่เห็นด้วย ท่านรูปนั้น พึงทักท้วง

แม้ครั้งที่ ๒ ข้าพเจ้ากล่าวความนี้ว่า ฯลฯ

แม้ครั้งที่ ๓ ข้าพเจ้ากล่าวความนี้ว่า ฯลฯ

ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ ปิดไว้ ๒ เดือน สงฆ์ให้แล้วแก่ภิกษุ ชื่อนี้ สงฆ์เห็นด้วย เพราะฉะนั้นจึงนิ่ง ข้าพเจ้าขอถือเอาความนิ่งนั้นเป็นมติอย่างนี้”

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุนั้นพึงอยู่ปริวาส ๒ เดือน นับต่อจากเดือนก่อน

เทฺว มาสา ปริวสิตพฺพวิธิ อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชติ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ตสฺส เอวํ โหติ ‘อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ”ติ โส สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ เทติ, ตสฺส ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ: อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ตสฺส เม เอตทโหสิ ‘อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย

อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ”ติ, โสหํ สํฆํ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ เอกิสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ อทาสิ, ตสฺส เม ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ ‘ยนฺนูนาหํ สํฆํ อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โส สํฆํ อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ เทติ. เตน ภิกฺขเว ภิกฺขุนา ตทุปาทาย เทฺว มาสา ปริวสิตพฺพา.

เทฺวมาสาปริวสิตัพพวิธิ

วิธีอยู่ปริวาส ๒ เดือนเพื่ออาบัติปิดไว้ ๒ เดือน

ภิกษุทั้งหลาย ก็ในกรณีนี้ ภิกษุต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ภิกษุนั้นมีความคิดดังนี้ว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ภิกษุนั้นจึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นแล้ว เมื่อภิกษุ นั้นกำลังอยู่ปริวาส คิดละอายใจว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัวปิดไว้ ๒ เดือน เรานั้นได้มีความคิดดังนี้ว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ เรานั้นได้ขอ ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่เรา เมื่อเรานั้นกำลังอยู่ปริวาส คิดละอายใจว่า ‘ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ภิกษุนั้นจึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้น

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุนั้นพึงอยู่ปริวาส ๒ เดือน นับต่อจากเดือนก่อน

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชติ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย : เอกํ อาปตฺตึ ชานาติ, เอกํ อาปตฺตึ น ชานาติ. โส สํฆํ ยํ อาปตฺตึ ชานาติ, ตสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ ตสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ เทติ, โส ปริวสนฺโต อิตรมฺปิ อาปตฺตึ ชานาติ, ตสฺส เอวํ โหติ “อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย: เอกํ อาปตฺตึ ชานึ, เอกํ อาปตฺตึ น ชานึ. โสหํ สํฆํ ยํ อาปตฺตึ ชานึ, ตสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ ตสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ อทาสิ, โสหํ ปริวสนฺโต อิตรมฺปิ อาปตฺตึ ชานามิ, ยนฺนูนาหํ สํฆํ อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ”ติ. โส สํฆํ อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ เทติ. เตน ภิกฺขเว ภิกฺขุนา ตทุปาทาย เทฺว มาสา ปริวสิตพฺพา.

ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ภิกษุต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิด ไว้ ๒ เดือน คือ อาบัติ ๑ ตัวรู้ อาบัติ ๑ ตัวไม่รู้ ภิกษุนั้นขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติตัวที่ภิกษุนั้นรู้ ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่อ อาบัตินั้นที่ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นแล้ว เมื่อภิกษุนั้นกำลังอยู่ปริวาส รู้อาบัติแม้ นอกนี้ ภิกษุนั้นมีความคิดดังนี้ว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน คืออาบัติ ๑ ตัวรู้ อาบัติ ๑ ตัวไม่รู้ จึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติตัวที่รู้ซึ่งปิด ไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือนเพื่ออาบัตินั้นที่ปิดไว้ ๒ เดือนแก่เรา เรานั้นกำลังอยู่ปริวาส รู้อาบัติแม้นอกนี้ ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่อ อาบัติแม้นอกนี้ที่ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ภิกษุนั้นจึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ แม้นอกนี้ที่ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ที่ ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นภิกษุทั้งหลาย ภิกษุนั้นพึงเทียบเคียงอาบัตินั้น แล้วอยู่ปริวาส ๒ เดือน

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชติ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย: เอกํ อาปตฺตึ สรติ, เอกํ อาปตฺตึ น สรติ. โส สํฆํ ยํ อาปตฺตึ สรติ, ตสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ ตสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ เทติ, โส ปริวสนฺโต อิตรมฺปิ อาปตฺตึ สรติ, ตสฺส เอวํ โหติ “อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย: เอกํ อาปตฺตึ สรึ, เอกํ อาปตฺตึ น สรึ, โสหํ สํฆํ ยํ อาปตฺตึ สรึ, ตสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ ตสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ อทาสิ, โสหํ ปริวสนฺโต อิตรมฺปิ อาปตฺตึ สรามิ. ยนฺนูนาหํ สํฆํ อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ”ติ, โส สํฆํ อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ เทติ. เตน ภิกฺขเว ภิกฺขุนา ตทุปาทาย เทฺว มาสา ปริวสิตพฺพา.

ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ภิกษุต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน คือ อาบัติ ๑ ตัวระลึกได้ อาบัติ ๑ ตัวระลึกไม่ได้ ภิกษุนั้นขอ ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติตัวที่ระลึกได้ ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัตินั้นที่ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นแล้ว เมื่อภิกษุนั้นกำลัง อยู่ปริวาส ระลึกอาบัติแม้นอกนี้ได้ ภิกษุนั้นมีความคิดดังนี้ว่า ‘เราต้องอาบัติ สังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน คือ อาบัติ ๑ ตัวระลึกได้ อาบัติ ๑ ตัวระลึก ไม่ได้ เรานั้นขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติที่ระลึกได้ ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัตินั้น ปิดไว้ ๒ เดือนแก่เรา เมื่อเรานั้นกำลัง อยู่ปริวาส ระลึกอาบัติแม้นอกนี้ได้ ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ภิกษุนั้นจึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ แม้นอกนี้ ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ที่ ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้น

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุนั้นพึงอยู่ปริวาส ๒ เดือน นับต่อจากเดือนก่อน

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชติ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย: เอกาย อาปตฺติยา นิพฺเพมติโก, เอกาย อาปตฺติยา เวมติโก. โส สํฆํ ยาย อาปตฺติยา นิพฺเพมติโก, ตสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ ตสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ เทติ, โส ปริวสนฺโต อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา นิพฺเพมติโก โหติ, ตสฺส เอวํ โหติ “อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย: เอกาย อาปตฺติยา นิพฺเพมติโก, เอกาย อาปตฺติยา เวมติโก, โสหํ สํฆํ ยาย อาปตฺติยา นิพฺเพมติโก, ตสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ ตสฺสา อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ อทาสิ, โสหํ ปริวสนฺโต อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา นิพฺเพมติโก, ยนฺนูนาหํ สํฆํ อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ”ติ, โส สํฆํ อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ อิตริสฺสาปิ อาปตฺติยา เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาย เทฺวมาสปริวาสํ เทติ. เตน ภิกฺขเว ภิกฺขุนา ตทุปาทาย เทฺว มาสา ปริวสิตพฺพา.

ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ภิกษุต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน คือ อาบัติ ๑ ตัวแน่ใจ อาบัติ ๑ ตัวไม่แน่ใจ ภิกษุนั้นขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติตัวที่แน่ใจปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัตินั้นที่ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นแล้ว เมื่อภิกษุนั้นกำลังอยู่ปริวาสแน่ใจใน อาบัติแม้นอกนี้ ภิกษุนั้นมีความคิดดังนี้ว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน คือ อาบัติ ๑ ตัวแน่ใจ อาบัติ ๑ ตัวไม่แน่ใจ เรานั้นขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติตัวที่แน่ใจ ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือนเพื่ออาบัติ นั้นที่ปิดไว้ ๒ เดือนแก่เรา เมื่อเรานั้นกำลังอยู่ปริวาส แน่ใจในอาบัติแม้นอกนี้ ไฉน หนอ เราพึงขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ภิกษุนั้นขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ที่ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติแม้นอกนี้ที่ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นภิกษุทั้งหลาย ภิกษุนั้นพึงอยู่ปริวาส ๒ เดือน นับต่อจากเดือนก่อน

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชติ เทฺว- มาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย: เอกา อาปตฺติ ชานปฺปฏิจฺฉนฺนา, เอกา อาปตฺติ อชานปฺปฏิจฺฉนฺนา. โส สํฆํ ตาสํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ ตาสํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ เทติ, ตสฺส ปริวสนฺตสฺส อญฺโญ ภิกฺขุ อาคจฺฉติ พหุสฺสุโต อาคตาคโม ธมฺมธโร วินยธโร มาติกาธโร ปณฺฑิโต วิยตฺโต เมธาวี ลชฺชี กุกฺกุจฺจโก สิกฺขากาโม, โส เอวํ วเทติ “กึ อยํ อาวุโส ภิกฺขุ อาปนฺโน, กิสฺสายํ ภิกฺขุ ปริวสตี”ติ., เต เอวํ วเทนฺติ “อยํ อาวุโส ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชิ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย:

เอกา อาปตฺติ ชานปฺปฏิจฺฉนฺนา, เอกา อาปตฺติ อชานปฺปฏิจฺฉนฺนา. โส สํฆํ ตาสํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ ยาจิ, ตสฺส สํโฆ ตาสํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ อทาสิ, ตาโย อยํ อาวุโส ภิกฺขุ อาปนฺโน, ตาสายํ ภิกฺขุ ปริวสตี”ติ. โส เอวํ วเทติ “ยายํ อาวุโส อาปตฺติ ชานปฺปฏิจฺฉนฺนา, ธมฺมิกํ ตสฺสา อาปตฺติยา ปริวาสทานํ, ธมฺมตฺตา รุหติ. ยา จ ขฺวายํ อาวุโส อาปตฺติ อชานปฺปฏิจฺฉนฺนา, อธมฺมิกํ ตสฺสา อาปตฺติยา ปริวาสทานํ, อธมฺมตฺตา น รุหติ. เอกิสฺสา (๑) อาวุโส อาปตฺติยา ภิกฺขุ มานตฺตารโห”ติ.

ภิกษุผู้ควรแก่มานัต

ภิกษุทั้งหลาย ก็ในกรณีนี้ ภิกษุต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน คือ อาบัติ ๑ ตัวรู้แต่ปิดไว้ อาบัติ ๑ ตัวปิดไว้โดยไม่รู้ ภิกษุนั้นขอ ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติเหล่านั้นที่ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือนเพื่ออาบัติเหล่านั้น ที่ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้น เมื่อภิกษุนั้นกำลังอยู่ ปริวาส ภิกษุรูปอื่นผู้เป็นพหูสูต เชี่ยวชาญปริยัติ ทรงธรรม ทรงวินัย ทรงมาติกา เป็นบัณฑิต เฉลียวฉลาด มีปัญญา มีความละอาย มีความระมัดระวัง ใฝ่การศึกษามาถึง กล่าวอย่างนี้ว่า “ท่านทั้งหลาย ภิกษุนี้ต้องอาบัติอะไร ภิกษุนี้อยู่ปริวาสเพื่อ อาบัติอะไร’ ภิกษุเหล่านั้นกล่าวอย่างนี้ว่า

‘ท่าน ภิกษุนี้ต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน คือ อาบัติ ๑ ตัวรู้แต่ปิดไว้ อาบัติ ๑ ตัวปิดไว้โดยไม่รู้ ภิกษุ นั้นขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติเหล่านั้นที่ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติเหล่านั้นที่ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นแล้ว ท่าน ภิกษุนี้ ต้องอาบัติเหล่านั้น ภิกษุนี้อยู่ปริวาส เพื่ออาบัติเหล่านั้น’ ภิกษุนั้นกล่าวอย่างนี้ว่า ‘ท่านทั้งหลาย การให้ปริวาสเพื่ออาบัติที่รู้แต่ปิดไว้ ชอบธรรม ความชอบธรรมย่อม ฟังขึ้น ส่วนการให้ปริวาสเพื่ออาบัติที่ไม่รู้ปิดไว้ ไม่ชอบธรรม ความไม่ชอบธรรมย่อม ฟังไม่ขึ้น ท่านทั้งหลาย ภิกษุเป็นผู้ควรแก่มานัตเพื่ออาบัติ ๑ ตัว’

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชิ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย: เอกา อาปตฺติ สรมานปฺปฏิจฺฉนฺนา, เอกา อาปตฺติ อสรมานปฺปฏิจฺฉนฺนา. โส สํฆํ ตาสํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ ตาสํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ เทติ, ตสฺส ปริวสนฺตสฺส อญฺโญ ภิกฺขุ อาคจฺฉติ พหุสฺสุโต อาคตาคโม ธมฺมธโร วินยธโร มาติกาธโร ปณฺฑิโต วิยตฺโต เมธาวี ลชฺชี กุกฺกุจฺจโก สิกฺขากาโม, โส เอวํ วเทติ “กึ อยํ อาวุโส ภิกฺขุ อาปนฺโน, กิสฺสายํ ภิกฺขุ ปริวสตี”ติ. เต เอวํ วเทนฺติ “อยํ อาวุโส ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย: อาปชฺชิ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย

เอกา อาปตฺติ สรมานปฺปฏิจฺฉนฺนา, เอกา อาปตฺติ อสรมานปฺปฏิจฺฉนฺนา, โส สํฆํ ตาสํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ ยาจิ, ตสฺส สํโฆ ตาสํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ อทาสิ, ตาโย อยํ อาวุโส ภิกฺขุ อาปนฺโน ตาสายํ ภิกฺขุ ปริวสตี”ติ. โส เอวํ วเทติ “ยายํ อาวุโส อาปตฺติ สรมานปฺปฏิจฺฉนฺนา, ธมฺมิกํ ตสฺสา อาปตฺติยา ปริวาสทานํ, ธมฺมตฺตา รุหติ. ยา จ ขฺวายํ อาวุโส อาปตฺติ อสฺสรมานปฺปฏิจฺฉนฺนา, อธมฺมิกํ ตสฺสา อาปตฺติยา ปริวาสทานํ, อธมฺมตฺตา น รุหติ. เอกิสฺสา อาวุโส อาปตฺติยา ภิกฺขุ มานตฺตารโห”ติ.

ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ภิกษุต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน คือ อาบัติ ๑ ตัวระลึกได้แต่ปิดไว้ อาบัติ ๑ ตัวปิดไว้โดยระลึกไม่ได้ ภิกษุนั้นขอปริวาส ๒ เดือนกับสงฆ์ เพื่ออาบัติเหล่านั้นที่ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติเหล่านั้นที่ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นแล้ว เมื่อ ภิกษุนั้นกำลังอยู่ปริวาส ภิกษุรูปอื่นผู้เป็นพหูสูต เชี่ยวชาญปริยัติ ทรงธรรม ทรงวินัย ทรงมาติกา เป็นบัณฑิต เฉลียวฉลาด มีปัญญา มีความละอาย มีความระมัดระวัง ใฝ่การศึกษา มาถึง กล่าวอย่างนี้ว่า ‘ท่านทั้งหลาย ภิกษุนี้ต้องอาบัติอะไร ภิกษุนี้ อยู่ปริวาสเพื่ออาบัติอะไร’

ภิกษุเหล่านั้นกล่าวอย่างนี้ว่า ‘ท่าน ภิกษุนี้ต้องอาบัติ สังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน คือ อาบัติ ๑ ตัว ระลึกได้แต่ปิดไว้ อาบัติ ๑ ตัวปิดไว้โดยระลึกไม่ได้ ภิกษุนั้นขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติเหล่านั้นที่ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติเหล่านั้นที่ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ ภิกษุนั้นแล้ว ท่าน ภิกษุนี้ต้องอาบัติเหล่านั้น ภิกษุนี้อยู่ปริวาสเพื่ออาบัติเหล่านั้น’ ภิกษุนั้นกล่าวอย่างนี้ว่า ‘ท่านทั้งหลาย การให้ปริวาสเพื่ออาบัติที่ระลึกได้แต่ปิดไว้ ชอบธรรม ความชอบธรรมย่อมฟังขึ้น ส่วนการให้ปริวาสเพื่ออาบัติที่ระลึกไม่ได้ปิดไว้ ไม่ชอบธรรม ความไม่ชอบธรรมย่อมฟังไม่ขึ้น ท่านทั้งหลาย ภิกษุเป็นผู้ควรแก่มานัต เพื่ออาบัติ ๑ ตัว’

อิธ ปน ภิกฺขเว เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชิ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย: เอกา อาปตฺติ นิพฺเพมติกปฺปฏิจฺฉนฺนา, เอกา อาปตฺติ เวมติกปฺปฏิจฺฉนฺนา. โส สํฆํ ตาสํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ ตาสํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ เทติ, ตสฺส ปริวสนฺตสฺส อญฺโญ ภิกฺขุ อาคจฺฉติ พหุสฺสุโต อาคตาคโม ธมฺมธโร วินยธโร มาติกาธโร ปณฺฑิโต วิยตฺโต เมธาวี ลชฺชี กุกฺกุจฺจโก สิกฺขากาโม; โส เอวํ วเทติ “กึ อยํ อาวุโส ภิกฺขุ อาปนฺโน, กิสฺสายํ ภิกฺขุ ปริวสตี”ติ. เต เอวํ วเทนฺติ “อยํ อาวุโส ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชิ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย:

เอกา อาปตฺติ นิพฺเพมติกปฺปฏิจฺฉนฺนา, เอกา อาปตฺติ เวมติกปฺปฏิจฺฉนฺนา. โส สํฆํ ตาสํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ ยาจิ, ตสฺส สํโฆ ตาสํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ อทาสิ, ตาโย อยํ อาวุโส ภิกฺขุ อาปนฺโน, ตาสายํ ภิกฺขุ ปริวสตี”ติ. โส เอวํ วเทติ “ยายํ อาวุโส อาปตฺติ นิพฺเพมติกปฺปฏิจฺฉนฺนา, ธมฺมิกํ ตสฺสา อาปตฺติยา ปริวาสทานํ, ธมฺมตฺตา รุหติ. ยา จ ขฺวายํ อาวุโส อาปตฺติ เวมติกปฺปฏิจฺฉนฺนา, อธมฺมิกํ ตสฺสา อาปตฺติยา ปริวาสทานํ, อธมฺมตฺตา น รุหติ. เอกิสฺสา อาวุโส อาปตฺติยา ภิกฺขุ มานตฺตารโห”ติ.

ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ภิกษุต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน คือ อาบัติ ๑ ตัวแน่ใจแต่ปิดไว้ อาบัติ ๑ ตัวปิดไว้โดยไม่แน่ใจ ภิกษุนั้นขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติเหล่านั้นที่ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือนเพื่ออาบัติเหล่านั้นที่ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นแล้ว เมื่อ ภิกษุนั้นกำลังอยู่ปริวาส ภิกษุอื่นผู้เป็นพหูสูต เชี่ยวชาญปริยัติ ทรงธรรม ทรงวินัย ทรงมาติกา เป็นบัณฑิต เฉลียวฉลาด มีปัญญา มีความละอาย มีความระมัดระวัง ใฝ่การศึกษา มาถึง กล่าวอย่างนี้ว่า ‘ท่านทั้งหลาย ภิกษุนี้ต้องอาบัติอะไร ภิกษุนี้ อยู่ปริวาสเพื่ออาบัติอะไร’ ภิกษุเหล่านั้นกล่าวอย่างนี้ว่า

‘ท่าน ภิกษุนี้ต้องอาบัติ สังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน คือ อาบัติ ๑ ตัวแน่ใจแต่ปิดไว้ อาบัติ ๑ ตัว ปิดไว้โดยไม่แน่ใจ ภิกษุนั้นขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติเหล่านั้นที่ปิดไว้ ๒ เดือน กับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติเหล่านั้นที่ปิดไว้ ๒ เดือนแก่เภิกษุ นั้นแล้ว ท่าน ภิกษุนี้ต้องอาบัติเหล่านั้น ภิกษุนี้อยู่ปริวาสเพื่ออาบัติเหล่านั้น’ ภิกษุนั้นกล่าวอย่างนี้ว่า ‘ท่านทั้งหลาย การให้ปริวาสเพื่ออาบัติที่แน่ใจแต่ปิดไว้ ชอบธรรม ความชอบธรรมย่อมฟังขึ้น ส่วนการให้ปริวาสเพื่ออาบัติที่ปิดไว้โดยไม่แน่ใจ ไม่ชอบธรรม ความไม่ชอบธรรม ย่อมฟังไม่ขึ้น ท่านทั้งหลาย ภิกษุเป็นผู้ควรแก่ มานัตเพื่ออาบัติ ๑ ตัว’