๑. อาทิตตสูตร เล่ม ๑๕

เอวมฺเม สุตํ:- เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข อญฺญตรา เทวตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ เชตวนํ โอภาเสตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ; เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควโต สนฺติเก อิมา คาถาโย อภาสิ

“อาทิตฺตสฺมึ อคารสฺมึ ยํ นีหรติ ภาชนํ

ตํ ตสฺส โหติ อตฺถาย โน จ ยํ ตตฺถ ฑยฺหติ.

เอวมาทิตฺตโก (๑) โลโก ชราย มรเณน จ

นีหเรเถว ทาเนน ทินฺนํ โหติ สุนิพฺภตํ. (๒)

ทินฺนํ สุขผลํ โหติ นาทินฺนํ โหติ ตํ ตถา

โจรา หรนฺติ ราชาโน อคฺคิ ฑหติ นสฺสติ.

อถ อนฺเตน ชหติ สรีรํ สปริคฺคหํ

เอตทญฺญาย เมธาวี ภุญฺเชถ จ ทเทถ จ.

ทตฺวา จ ภุตฺวา จ ยถานุภาวํ

อนินฺทิโต สคฺคมุเปติ ฐานนฺ”ติ.

ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี ครั้นเมื่อราตรีผ่านไป เทวดาองค์หนึ่งมีวรรณะ งดงามยิ่งนัก เปล่งรัศมีให้สว่างทั่วพระเชตวัน เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาทแล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควรได้กล่าวคาถาเหล่านี้ในสำนักของพระผู้มี พระภาคว่า

เมื่อเรือนถูกไฟไหม้แล้ว

เจ้าของเรือนขนเอาภาชนะใดออกไปได้

ภาชนะนั้นย่อมเป็นประโยชน์แก่เขา

ส่วนสิ่งของที่มิได้ขนออกไปย่อมถูกไฟไหม้ ฉันใด

โลกถูกชราและมรณะเผาแล้ว ก็ฉันนั้น

ควรนำออกด้วยการให้ทาน

เพราะทานที่บุคคลให้แล้ว ชื่อว่านำออกดีแล้ว

ทานที่บุคคลให้แล้วนั้นย่อมมีผลคือความสุข

ที่ยังมิได้ให้ ย่อมไม่มีผลอย่างนั้น

โจรยังปล้นเอาไปได้ พระราชายังริบเอาไปได้

ไฟยังไหม้ได้หรือสูญหายไปได้

อนึ่ง บุคคลจำต้องละร่างกาย

พร้อมด้วยสิ่งของเครื่องอาศัยเพราะการตายจากไป

ผู้มีปัญญารู้ชัดดังนี้แล้ว ควรใช้สอยและให้ทาน

ครั้นให้ทานและใช้สอยตามควรแล้วจะไม่ถูกติเตียน

ย่อมเข้าถึงสถานที่อันเป็นแดนสวรรค์

อาทิตตสูตรที่ ๑ จบ