๖. อัจฉราสูตร เล่ม ๑๕

อจฺฉราคณสงฺฆุฏฺฐํ ปิสาจคณเสวิตํ

วนนฺตํ โมหนํ นาม กถํ ยาตฺรา ภวิสฺสตีติ.

อุชุโก นาม โส มคฺโค อภยา นาม สา ทิสา

รโถ อกุชฺชโน นาม ธมฺมจกฺเกหิ สํยุโต.

หิรี ตสฺส อปาลมฺโพ สตฺยสฺส ปริวารณํ

ธมฺมาหํ สารถึ พฺรูมิ สมฺมาทิฏฺฐิปุเร ชวํ.

ยสฺส เอตาทิสํ ยานํ อิตฺถิยา ปุริสสฺส วา

ส เว เอเตน ยาเนน นิพฺพานสฺเสว สนฺติเกติ.

เทวดาทูลถามว่า

ราวป่าน่าหลงใหล กึกก้องไปด้วยหมู่นางอัปสร

เป็นป่าที่หมู่ปีศาจอาศัยอยู่ จักออกไปได้อย่างไร

พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า

ทางนั้นชื่อว่าเป็นทางตรง ทิศนั้นชื่อว่าไม่มีภัย

รถชื่อว่าไม่มีเสียงดัง ประกอบด้วยล้อคือธรรม

หิริเป็นฝาประทุนของรถนั้น สติเป็นเกราะกั้นของรถนั้น

เรากล่าวธรรม มีสัมมาทิฏฐินำหน้าว่าเป็นนายสารถี

ยานชนิดนี้มีอยู่แก่ผู้ใด จะเป็นสตรีหรือบุรุษก็ตาม

ผู้นั้นไปใกล้นิพพานด้วยยานนี้แล

อัจฉราสูตรที่ ๖ จบ