๑. สัตติสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถินิทานํ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

“สตฺติยา วิย โอมฏฺโฐ ฑยฺหมาเนว (๑) มตฺถเก

กามราคปฺปหานาย สโต ภิกฺขุ ปริพฺพเช”ติ.

สตฺติยา วิย โอมฏฺโฐ ฑยฺหมาเนว มตฺถเก

สกฺกายทิฏฺฐิปฺปหานาย สโต ภิกฺขุ ปริพฺพเชติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

เทวดานั้นยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มี พระภาคว่าภิกษุพึงอยู่อย่างมีสติ เพื่อละกามราคะ

เหมือนบุคคลถูกแทงด้วยหอก มุ่งถอนหอกออก

เหมือนบุคคลถูกไฟไหม้อยู่บนศีรษะ มุ่งดับไฟ ฉะนั้น

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

ภิกษุพึงอยู่อย่างมีสติ เพื่อละสักกายทิฏฐิ

เหมือนบุคคลถูกแทงด้วยหอก มุ่งถอนหอกออก

เหมือนบุคคลถูกไฟไหม้อยู่บนศีรษะ มุ่งดับไฟ ฉะนั้น

สัตติสูตรที่ ๑ จบ