๗. ทุกกรสูตร เล่ม ๑๕

ทุกฺกรํ ทุตฺติติกฺขญฺจ อพฺยตฺเตน จ สามญฺญํ

พหู หิ ตตฺถ สมฺพาธา ยตฺถ พาโล วิสีทตีติ.

กติหํ จเรยฺย สามญฺญํ จิตฺตํ เจ น นิวารเย

ปเท ปเท วิสีเทยฺย สงฺกปฺปานํ วสานุโคติ.

กุมฺโมว องฺคานิ สเก กปาเล

สโมทหํ ภิกฺขุ มโนวิตกฺเก

อนิสฺสิโต อญฺญมเหฐยาโน

ปรินิพฺพุโต นูปวเทยฺย กญฺจีติ

เทวดากล่าวว่า

สมณธรรม คนไม่ฉลาดทำได้ยาก อดทนได้ยาก

เพราะสมณธรรมนั้นมีความคับแคบมาก

สำหรับคนพาลที่อาศัยอยู่

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

คนพาลประพฤติสมณธรรมเป็นเวลานาน

หากไม่ห้ามจิต เขาตกอยู่ในอำนาจแห่งความดำริ

ก็จะพึงติดขัดในทุกบท

หากภิกษุยับยั้งความวิตกในใจไว้ได้

เหมือนเต่าหดอวัยวะไว้ในกระดองของตน

ก็จะไม่มีตัณหาและทิฏฐิอาศัย ไม่เบียดเบียนสัตว์อื่น

ดับสนิทแล้ว ไม่พึงว่าร้ายใคร

ทุกกรสูตรที่ ๗ จบ