๑๕. เสฏฐิปุตตเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

สฏฺฐิวสฺสสหสฺสานิ ปริปุณฺณานิ สพฺพโส

นิรเย ปจฺจมานานํ กทา อนฺโต ภวิสฺสติ.

เมื่อพวกเราหมกไหม้อยู่ในนรก ๖ หมื่นปีครบถ้วนบริบูรณ์

เมื่อไรจักมีความสิ้นสุด

นตฺถิ อนฺโต กุโต อนฺโต น อนฺโต ปฏิทิสฺสติ

ตถา หิ ปกตํ ปาปํ มม ตุยฺหญฺจ มาริส. (๑)

ความสิ้นสุดไม่มี ความสิ้นสุดจะมีที่ไหน

ความสิ้นสุดจักไม่ปรากฏ

เพื่อนยาก เพราะเราและท่านได้ทำกรรมชั่วไว้อย่างนั้น

ทุชฺชีวิตํ ชีวมฺห เย สนฺเต น ททมฺหเส

สนฺเตสุ เทยฺยธมฺเมสุ ทีปํ นากมฺหมตฺตโน.

พวกเรา เมื่อไทยธรรมมีอยู่ ไม่ให้ของที่มีอยู่

จึงมีชีวิตเป็นอยู่อย่างลำบาก

เมื่อไทยธรรมมีอยู่ พวกเราไม่ได้ทำที่พึ่งแก่ตน

โสหํ นูน อิโต คนฺตฺวา โยนึ ลทฺธาน มานุสึ

วทญฺญู สีลสมฺปนฺโน กาหามิ กุสลํ พหุนฺติ.

เสฏฺฐิปุตฺตเปตวตฺถุ ปณฺณรสมํ.

เรานั้นจากเปตโลกนี้ไปแล้ว ได้เกิดเป็นมนุษย์

จักรู้ความประสงค์ของผู้ขอ สมบูรณ์ด้วยศีล

ทำกุศลให้มากเป็นแน่

เสฏฐิปุตตเปตวัตถุที่ ๑๕ จบ