๑๒. อัมพวนเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๑๒ อยญฺจ เต โปกฺขรณี สุรมฺมา

สมา สุปฺปติตฺถา ๑ จ มโหทกา จ

สุปุปฺผิตา ภมรคณานุกิณฺณา

กถํ ตยา ลทฺธา อยํ มนุญฺญา ฯ

อิทญฺจ เต อมฺพวนํ สุรมฺมํ

สพฺโพตุกํ ธารยติ ๒ ผลานิ

สุปุปฺผิตํ ภมรคณานุกิณฺณํ

กถํ ตยา ลทฺธมิทํ วิมานนฺติ ฯ

อมฺพปกฺโกทกํ ยาคุํ สีตจฺฉายํ ๓ มโนรมํ

ธีตาย ทินฺนทาเนน เตน เม อิธ ลพฺภตีติ ฯ

สนฺทิฏฺฐิกํ เอว ปสฺสถ ทานสฺส

ทมสฺส สํยมสฺส วิปากํ

ทาสี อหํ อยฺยกุเลสุ หุตฺวา

สุณิสา โหมิ อคารสฺส อิสฺสราติ ฯ

อสาตํ สาตรูเปน ปิยรูเปน อปฺปิยํ

ทุกฺขํ สุขสฺส รูเปน ปมตฺตํ อติวตฺตตีติ ๔ ฯๆ

อมฺพวนเปตวตฺถุ ทฺวาทสมํ ฯ

๑ สุติตฺถาติปิ ฯ ๒ ม. ธารยเต ฯ ๓ ม. ยุ. สีตจฺฉายา มโนรมา ฯ

๔ ม. อสาตํ ฯเปฯ อติวตฺตตีติ นตฺถิ ฯ

สระโบกขรณีของท่านนี้น่ารื่นรมย์ดี มีพื้นราบเรียบ มีท่าอันงดงาม

มีน้ำมาก ดารดาษไปด้วยปทุมชาติต่างๆ มีดอกอันบานดีเกลื่อนกล่น

ด้วยหมู่ภมร ท่านได้สระโบกขรณีอันเป็นที่ฟูใจนี้อย่างไร สวนมะม่วงของท่านนี้น่ารื่นรมย์ดีเผล็ดผลทุกฤดู มีดอกบานเป็นนิตย์นิรันดร์

เกลื่อนหล่นด้วยหมู่ภมร ท่านได้วิมานนี้อย่างไร?

เวมานิกเปรตนั้นตอบว่า

สระโบกขรณีมีร่มเงาอันเยือกเย็น น่ารื่นรมย์ใจ ข้าพเจ้าได้ในที่นี้

เพราะทานที่ธิดาของข้าพเจ้าถวายมะม่วงสุก น้ำข้าวยาคู แด่พระผู้มี

พระภาคและพระภิกษุสงฆ์ทั้งหลาย.

เวมานิกเปรตนั้น ครั้นกล่าวอย่างนี้แล้ว จึงนำพวกพ่อค้าไปดูทรัพย์ ๕๐๐ กหาปณะแล้วสั่งว่า พวกท่านจงถือเอาเป็นส่วนตัวกึ่งหนึ่งจากทรัพย์นี้ แล้วให้ธิดาขอเราใช้หนี้ที่เรายืมเขามากึ่งหนึ่งเถิด.

พวกพ่อค้ากลับมาถึงเมืองสาวัตถีแล้ว ได้บอกแก่ธิดาของเปรตนั้น แล้วได้ให้ทรัพย์ส่วนที่เปรตนั้นให้แก่ตนแก่เทพธิดานั้น นางได้ให้กหาปณะร้อยกหาปณะแก่เจ้าหนี้ แล้วให้ทรัพย์ที่เหลือแก่สหายของบิดา ส่วนตนรับทำการใช้สอยกุฎุมพีนั้นอยู่ กุฎุมพีนั้นกลับคืนทรัพย์นั้นให้แก่นาง แล้วยกนางให้เป็นภรรยาของบุตรชายคนหัวปี ต่อมาภายหลัง นางมีบุตรคนหนึ่งได้กล่าวคาถาเป็นเชิงกล่อมบุตรว่า

ขอท่านทั้งหลาย จงดูผลแห่งทานที่จะพึงเห็นเอง และผลของความ

ข่มใจ ความสำรวม เราเป็นทาสีอยู่ในตระกูลของลูกเจ้า บัดนี้ มาเป็น

ลูกสะใภ้เป็นใหญ่ในเรือน.

ภายหลัง พระศาสดาทรงเห็นนางมีญาณแก่เกล้าจึงทรงแผ่พระรัศมีไปแสดงพระองค์ให้ปรากฏ ดุจประทับอยู่เฉพาะหน้าแล้วได้ตรัสพระคาถานี้ความว่าความประมาท ย่อมครอบงำบุคคลผู้ติดอยู่ในความยินดียินร้าย

ในความรักความชังในทุกข์และสุข.

จบ อัมพวนเปรตวัตถุที่ ๑๒