๙. คูถขาทิกเปตวัตถุ ที่ ๒ เล่ม ๒๖

[๗๗๓] ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ชนเหล่าอื่นถ่ายมูตรคูถลงในเว็จนี้ มูตรคูถนั้นเป็นอาหารของข้าพเจ้า และข้าพเจ้ากินมูตรคูถ นั้นแล้วก็ถ่ายมูตรคูถสิ่งใดลงไป กุลุปกเปรตนั้นก็เลี้ยงชีพ ด้วยมูตรคูถนั้น

จบ ปฐมคูถขาทกเปตวัตถุที่ ๘

๙. ทุติยคูถขาทกเปติวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของนางเปรตกินคูถ สูตรที่ ๒

(พระมหาโมคคัลลานเถระได้ถามนางเปรตตนหนึ่งว่า)

{๑๒๙}[๗๗๔] ท่านเป็นใครกัน โผล่ขึ้นจากหลุมคูถมายืนให้เราเห็นอยู่ ท่านส่งเสียงครวญครางไปทำไมเล่า ท่านคงมีการกระทำ ที่ชั่วช้าเป็นแน่

(เปรตนั้นตอบว่า)

[๗๗๕] ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ดิฉันเป็นนางเปรต เข้าถึงทุคติ เกิดในยมโลก เพราะได้ทำบาปกรรมไว้ จึงต้องจากโลกนี้เข้าถึงเปตโลก

[๗๗๖-๗๘๑] (ข้อความต่อไป เหมือนในปฐมคูถขาทกเปตวัตถุข้างต้น)

จบ ทุติยคูถขาทกเปติวัตถุที่ ๙

๑๐. คณเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตผอม

(พระมหาโมคคัลลานเถระได้ถามเปรตทั้งหลายว่า)

{๑๓๐}[๗๘๒] ท่านทั้งลายเป็นผู้เปลือยกาย มีผิวพรรณเลวทราม ซูบผอม มีตัวสะพรั่งไปด้วยเส้นเอ็น ผอมจนแลเห็น แต่ซี่โครงเช่นนี้ แน่ะท่านผู้นิรทุกข์ ท่านทั้งหลายเป็นใครกันหนอ(เปรตทั้งหลายตอบว่า)

[๗๘๓] ข้าแต่ท่านผู้เจริญ พวกข้าพเจ้าเป็นเปรต เข้าถึงทุคติ เกิดในยมโลก เพราะทำบาปกรรมไว้จึงต้องจากโลกนี้ไป สู่เปตโลก

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามว่า)

[๗๘๔ ]ท่านทั้งหลายทำกรรมชั่วอะไรด้วยกาย วาจา ใจไว้หรือ ท่านทั้งหลายจึงต้องจากโลกนี้ไปสู่เปตโลกเพราะผลแห่งกรรมอะไร

(เปรตเหล่านั้นตอบว่า)

[๗๘๕] ทั้งที่สมณพราหมณ์ทั้งหลายผู้เป็นที่พึ่ง ผู้หาโทษมิได้ก็มีอยู่ แต่พวกข้าพเจ้าก็มิได้สร้างกุศลไว้แม้เพียงกึ่งมาสก ทั้งที่ไทยธรรมก็มีอยู่ แต่พวกข้าพเจ้าก็มิได้ทำ ที่พึ่งแก่ตน