๙. คูถขาทิกเปตวัตถุ ที่ ๒ เล่ม ๒๖

๙. คูถขาทิกเปติวัตถุที่ ๒

พระมหาโมคคัลลานเถระได้ถามเปรตตนหนึ่งว่า :-[๑๒๙] ท่านเป็นใครหนอ โผล่ขึ้นจากหลุมคูถ

ให้เราเห็นเช่นนี้ ท่านมาร้องครวญครางอื้ออึง

ไปทำไมเล่า ท่านมีกรรมอันลามกเป็นแน่.

นางเปรตนั้นตอบว่า :-

ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ดิฉันเป็นนางเปรตได้

เสวยทุกข์ เกิดในยมโลกเพราะได้ทำกรรมชั่วไว้

จึงจากโลกนี้ไปสู่เปตโลก ฯลฯ (เหมือนเรื่องที่ ๘)

จบ ทุติยคูถขาทิกาเปติวัตถุที่ ๙

อรรถกถาทุติยคูถขาทกเปติวัตถุที่ ๙

เมื่อพระศาสดา ประทับอยู่ในพระเชตวันมหาวิหาร ทรงปรารภนางเปรตผู้กินคูถคนหนึ่ง จึงตรัสพระธรรมเทศนานี้ มีคำเริ่มต้นว่า คูถกูปโต อุคฺคนฺตฺวา ดังนี้.

เรื่องของนางเปรตนั้น เช่นกับเรื่องที่ติดต่อกันนั้น. ในเรื่องนั้น มาโดยอำนาจอุบาสกว่า อุบาสกได้สร้างวิหาร แต่ในเรื่องนี้มีความแปลกกันเท่านี้ว่า อุบาสิกาได้สร้างวิหาร. คำที่เหลือ ในท้องเรื่อง และในคาถา ไม่เคยมี.

จบ อรรถกถาทุติยคูถขาทกเปติวัตถุที่ ๙

๑๐. คณเปตวัตถุ

ว่าด้วยเรื่องเปรตหิวน้ำแล้วกินไม่ได้

พระมหาโมคคัลลานเถระได้ถามเปรตทั้งหลายว่า :-

[๑๓๐] ท่านทั้งหลายเปลือยกาย มีรูปร่างผิว

พรรณน่าเกลียด ซูบผอม มีตัวสะพรั่งไปด้วย

เส้นเอ็น ผอมจนแลเห็นแต่ซี่โครงเช่นนี้ แน่ะ

ท่านผู้นิรทุกข์ ท่านทั้งหลายเป็นอะไรหนอ.

เปรตทั้งหลายตอบว่า :-

ข้าแต่ท่านผู้เจริญ พวกข้าพเจ้าเป็นเปรต

เสวยทุกข์ เกิดในยมโลก เพราะทำกรรมชั่วไว้

จึงจากมนุษยโลกไปสู่เปตโลก.

พระมหาโมคคัลลานเถระถามว่า :-

ท่านทั้งหลายทำกรรมชั่วอะไรไว้ด้วยกาย

วาจา ใจ เพราะผลแห่งกรรมอะไร ท่านทั้งหลายจึงจากมนุษยโลกไปสู่เปตโลก.

เปรตเหล่านั้นตอบว่า :-

เมื่อสมณพราหมณ์ทั้งหลายผู้เป็นที่พึ่ง

อันหาโทษมิได้มีอยู่ ข้าพเจ้าทั้งหลายมิได้ก่อสร้าง