๑. มัญชิฏฐกวิมาน เล่ม ๒๖

๑ มญฺชิฏฺฐเก ๒ วิมานสฺมึ โสวณฺณวาลุกสนฺถเต

ปญฺจงฺคิเกน ตุริเยน รมสิ สุปฺปวาทิเต

ตมฺหา วิมานา โอรุยฺห นิมฺมิตา รตนามยา

โอคาหสิ สาลวนํ ปุปฺผิตํ สพฺพกาลิกํ

ยสฺส ยสฺเสว สาลสฺส มูเล ติฏฺฐสิ เทวเต

โส โส มุญฺจติ ปุปฺผานิ โอนมิตฺวา ทุมุตฺตโม

วาเตริตํ สาลวนํ อาธุตํ ทิชเสวิตํ

วาติ คนฺโธ ทิสา สพฺพา รุกฺโข มญฺชูสโก ยถา

ฆายเส ตํ สุจิคนฺธํ รูปํ ปสฺสสิ อมานุสํ

เทวเต ปุจฺฉิตาจิกฺข กิสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลนฺติ ฯ

อหํ มนุสฺเสสุ มนุสฺสภูตา

ทาสี อยฺยิรกุเล ๑ อหุํ

พุทฺธํ นิสินฺนํ ทิสฺวาน สาลปุปฺเผหิ โอกิรึ

วฏํสกญฺจ สุกตํ สาลปุปฺผมยํ อหํ

พุทฺธสฺส อุปนาเมสึ ปสนฺนา สเกหิ ปาณิหิ

ตาหํ กมฺมํ กริตฺวาน กุสลํ พุทฺธวณฺณิตํ

อเปตโสกา สุขิตา สมฺปโมทามนามยาติ ฯ

มญฺชิฏฺฐกวิมานํ ปฐมํ ฯ

๑ ม. อุฬาโร ฯ อุฉุปลฺลงฺโก ฯ ๒ ยุ. มญฺเชฏฺฐเก ฯเปฯ

ดูกรนางเทพธิดา ท่านยินดีรื่นรมย์อยู่ในวิมานแก้วผลึก มีภาคพื้นดารดาษไปด้วยทรายทอง กึกก้องไปด้วยดนตรีเครื่อง ๕ เมื่อท่านลงจากวิมานแก้วผลึกอันบุญกรรมแต่งไว้ เข้าไปสู่ป่าไม้รังอันมีดอกบานสะพรั่งตลอดกาลทั้งปวง ยืนอยู่ที่โคนต้นรังต้นใดๆ ต้นรังนั้นๆ ก็น้อมกิ่งอันงาม โปรยปรายดอกลงถูกต้องอวัยวะของท่าน ป่ารังนั้นอันลมพัดพานแล้วกิ่งก้านสบัดโบกไปมา เป็นที่อาศัยแห่งฝูงสกุณชาติมีกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วทิศานุทิศ ดุจต้นอุโลก ฉะนั้น ท่านย่อมสูดดมกลิ่นอันหอมหวนนั้น ทั้งได้ชมรูปทิพย์อันมิใช่ของมนุษย์ ดูกรนางเทพธิดา อาตมาถามแล้ว ขอท่านจงบอก นี้เป็นผลแห่งกรรมอะไร?

นางเทพธิดาตอบว่า

เมื่อชาติก่อน ดิฉันเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในมนุษยโลก เป็นทาสีอยู่ในตระกูลเจ้า ได้เห็นพระพุทธเจ้าประทับนั่งอยู่ มีจิตเลื่อมใส ได้โปรยดอกรังถวายเป็นอาสนะ และได้น้อมนำพวงดอกรังอันร้อยกรองอย่างงดงาม ถวายพระพุทธเจ้าด้วยมือของตน ครั้นดิฉันทำกุศลกรรม อันพระพุทธเจ้าสรรเสริญแล้ว จึงสร่างโศกหมดโรคภัย ได้รับแต่ความสุข

กายสุขใจ รื่นเริงบันเทิงอยู่เป็นนิตย์.

จบ มัญชิฏฐกวิมานที่ ๑.