๑. มัญชิฏฐกวิมาน เล่ม ๒๖

มญฺชิฏฺฐเก วิมานสฺมึ โสวณฺณวาลุกสนฺถเต

ปญฺจงฺคิเก ตุริเยน รมสิ สุปฺปวาทิเต.

เทพธิดา เธอรื่นรมย์อยู่ด้วยดนตรีเครื่องห้า

ที่เทพบุตรและเทพธิดาประโคมอยู่อย่างไพเราะ

ในวิมานแก้วผลึกแดงซึ่งมีพื้นดารดาษด้วยทรายทอง

ตมฺหา วิมานา โอรุยฺห นิมฺมิตา รตนามยา

โอคาหสิ สาลวนํ ปุปฺผิตํ สพฺพกาลิกํ.

เมื่อเธอลงจากวิมานแก้วซึ่งบุญกรรมเนรมิตไว้แล้วนั้น

เข้าไปสู่ป่าไม้สาละซึ่งผลิดอกบานสะพรั่งทุกฤดูกาล

ยสฺส ยสฺเสว สาลสฺส มูเล ติฏฺฐสิ เทวเต

โส โส มุญฺจติ ปุปฺผานิ โอนมิตฺวา ทุมุตฺตโม.

ยืนที่โคนต้นสาละใด ๆ ก็ตาม

ต้นสาละนั้น ๆ ซึ่งเป็นต้นไม้อุดมสมบูรณ์ ก็น้อมกิ่งโปรยดอกลงมา

วาเตริตํ สาลวนํ อาธุตํ ทิชเสวิตํ

วาติ คนฺโธ ทิสา สพฺพา รุกฺโข มญฺชูสโก ยถา.

ป่าไม้สาละเป็นที่อาศัยของเหล่าสกุณชาติ

ต้องลมรำเพยพัดไหวไปมา

มีกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วทุกทิศ ดุจต้นอุโลก

ฆายเส ตํ สุจิคนฺธํ รูปํ ปสฺสสิ อมานุสํ

เทวเต ปุจฺฉิตาจิกฺข กิสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลนฺติ.

เธอสูดดมกลิ่นที่หอมหวนนั้น ทั้งได้เห็นรูปอันมิใช่ของมนุษย์

เทพธิดา อาตมาถามแล้ว ขอเธอจงบอกเถิดว่า

นี้เป็นผลของกรรมอันใดเล่า

(เทพธิดาตอบว่า)

อหํ มนุสฺเสสุ มนุสฺสภูตา ทาสี อยฺยิรกุเล (๑) อหุํ

พุทฺธํ นิสินฺนํ ทิสฺวาน สาลปุปฺเผหิ โอกิรี.

เมื่อดิฉันเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์

เป็นหญิงรับใช้อยู่ในตระกูลเจ้านาย

ได้เห็นพระพุทธเจ้าประทับนั่งอยู่

จึงได้โปรยดอกสาละลง (รอบพระอาสน์)

วฏํสกญฺจ สุกตํ สาลปุปฺผมยํ อหํ

พุทฺธสฺส อุปนาเมสึ ปสนฺนา สเกหิ ปาณิหิ.

และมีจิตเลื่อมใส ได้น้อมพวงมาลัยดอกสาละ

ซึ่งประดิษฐ์ไว้อย่างดี

เข้าไปถวายพระพุทธเจ้าด้วยมือทั้งสองของตน

ตาหํ กมฺมํ กริตฺวาน กุสลํ พุทฺธวณฺณิตํ

อเปตโสกา สุขิตา สมฺปโมทามนามยาติ.

มญฺชิฏฺฐกวิมานํ ปฐมํ.

ครั้นดิฉันทำกุศลกรรมที่พระพุทธเจ้าทรงสรรเสริญแล้วนั้น

จึงสร่างโศก หมดโรคภัย

มีความสุข รื่นเริง บันเทิงใจอยู่เป็นนิตย์

มัญชิฏฐกวิมานที่ ๑ จบ