๘. สหัสสวรรค เล่ม ๒๕

พระบาลีสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ธรรมบท

๘. สหัสสวรรค

หมวดว่าด้วยเรื่องหนึ่งในพัน

๑. เรื่องคนฆ่าโจรมีเคราแดง

{๑๘} [๑๐๐] หากวาจาแม้ตั้งพันคำ แต่ประกอบด้วยบททีไม่เป็น ประโยชน์เลย บทที่เป็นประโยชน์ซึ่งคนฟังแล้วสงบ ระงับได้แม้เพืยงบทเดียวยังประเสริฐกว่า

๒. เรื่องพระทารุจีริยเถระ

[๑๐๑] หากคาถาแม้ตั้งพันคาถา แต่ประกอบด้วยบทที่ไม่เป็น ประโยชน์เลย บทคาถาเพียงบทเดียวซึ่งคนฟังแล้วสงบ ระงับได้ยังประเสริฐกว่า

๓. เรื่องพระกุณฑลเกสีเถรี

[๑๐๒] ก็ผู้ใดพึงกล่าวคาถาตั้งร้อย แต่ประกอบด้วยบทที่ไม่เป็น ประโยชน์ บทธรรมเพียงบทเดียวซึ่งบุคคลฟังแล้วสงบ ระงับได้ประเสริฐกว่าการกล่าวคาถาตั้งร้อยของผู้นั้น

๘. สหัสสวรรค ๕. เรื่องพราหมณ์ลุงของพระสารีบุตรเถระ

[๑๐๓] บุคคลใดพึงชนะหมู่มนุษย์ตั้งหนึ่งล้านคนในสงครามได้ ยังไม่ชื่อว่าเป็นยอดแห่งผู้ชนะในสงคราม ส่วนบุคคลใด ชนะตนเองได้เพียงคนเดียว บุคคลนั้นแลชื่อว่า เป็นยอดแห่งผู้ชนะในสงคราม

๔. เรื่องอนัตถปุจฉกพราหมณ์

[๑๐๔] ตนนั้นแลที่บุคคลผู้ฝึกตนมาดีแล้ว ประพฤติสำรวม เป็นนิจชนะแล้ว ประเสริฐกว่า หมู่สัตว์นอกนี้บุคคลชนะได้แล้ว จะประเสริฐอะไร

[๑๐๕] เพราะว่าทั้งเทวดา ทั้งคนธรรพ์ ทั้งมาร และพรหมจะ ทำชัยชนะของผู้ที่ชนะตนแล้วเห็นปานนั้นให้กลับเป็นแพ้ไม่ได้

๕. เรื่องพราหมณ์ลุงของพระสารีบุตรเถระ

{๑๙} [๑๐๖] ก็การบูชาของผู้บูชาท่านผู้อบรมตนแล้วคนเดียวแม้เพียงครู่หนึ่ง ยังประเสริฐกว่าการบูชาของผู้บูชาด้วยทรัพย์๑,๐๐๐ เสมอทุก ๆ เดือนตลอด ๑๐๐ ปี การบูชาตั้ง ๑๐๐ ปีนั้น จะประเสริฐอะไร