พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย · เอกนิบาต
เอกบุคคลบาลี เล่ม ๒๐
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๓๙–๑๔๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๖ ในเอกนิบาตมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย เอกนิบาต เอกบุคคลบาลี (ฉบับหลวง เล่ม ๒๐ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๐ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๐)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๐ หน้า ๓๕–๔๐
ผู้ปฏิบัติเพื่อประโยชน์เกื้อกูล เพื่อความสุขแก่ชนเป็นอันมาก เพื่อประโยชน์เกื้อกูลแก่ชนเป็นอันมาก เพื่อความสุขแก่เทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย ทั้งย่อมประสพบุญเป็นอันมาก และย่อมดำรงสัทธรรมนี้ไว้ได้” (๑๓-๒๐)
จบ อนาปัตติวรรคที่ ๑๒
๑๓. เอกปุคคลวรรค
ว่าด้วยบุคคลผู้เป็นเอก
{๑๓๙} [๑๗๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้เป็นเอกเมื่อเกิดขึ้นในโลก ย่อมเกิดขึ้นเพื่อประโยชน์เกื้อกูล เพื่อความสุขแก่ชนเป็นอันมาก เพื่ออนุเคราะห์ชาวโลก เพื่อประโยชน์เกื้อกูล เพื่อความสุขแก่เทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย บุคคลผู้เป็นเอกคือใคร คือ พระตถาคตอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า ดูก่อน
- ๑บุคคลผู้เป็นเอก หมายถึงบุคคลผู้เป็นหนึ่งเดียวด้วยคุณลักษณะ ๓ ประการ คือ (๑) อสทิสลักษณะ ลักษณะที่ไม่เหมือนกับมหาชนทั่วไปด้วยคุณคือโพธิสมภารนับตั้งแต่เริ่มคิดบำเพ็ญบารมี ๑๐ มาโดยลำดับและพุทธคุณทั้งหลาย (๒) คุณวิสิฎฐลักษณะ ลักษณะที่พิเศษยิ่งด้วยคุณ คือมีคุณธรรมที่เด่นยิ่งกว่าสรรพสัตว์ทั้งหลาย (๓) อสมสมลักษณะ ลักษณะที่เทียบเสมอกับพุทธบุคคลที่ไม่มีผู้เทียบเสมอ คือ เป็นผู้เทียบเสมอด้วยคุณคือรูปกายและคุณคือนามกายเช่นเดียวกับพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์ก่อน ๆ ซึ่งเป็นผู้ไม่เสมอกับสรรพสัตว์ทั้งหลาย (องฺ.เอกก.อ. ๘๘)
- ๒เมื่อเกิดขึ้นในโลก คำว่า โลก จำแนกเป็น ๓ คือ (๑) สัตว์โลก โลกคือหมู่สัตว์ ซึ่งได้แก่ มนุษยโลก โลกคือหมู่มนุษย์ เทวโลก โลกคือหมู่เทพ หรือกามาพจรสวรรค์ทั้ง ๖ ชั้น และพรหมโลก โลกคือหมู่พรหม หรือสวรรค์ชั้นพรหม ๒๐ ชั้น คือรูปพรหม ๑๖ อรูปพรหม ๔ (๒) โอกาสโลก โลกอันกำหนดด้วยโอกาส โลกอันมีในอวกาศ หรือจักรวาล (๓) สังขารโลก โลกคือสังขาร ได้แก่ สภาวธรรมทั้งปวงที่มีการปรุงแต่งตามเหตุปัจจัย เมื่อเกิดขึ้นในโลก ในที่นี้หมายถึงเกิดขึ้นในสัตว์โลก เฉพาะมนุษยโลกในจักรวาลนี้เท่านั้น (องฺ.เอกก.อ. ๘๘)
- ๓ย่อมเกิดขึ้น ในที่นี้หมายถึงขณะแห่งอรหัตมรรคและอรหัตผล โดยนับตั้งแต่ที่พระองค์ได้รับ คำพยากรณ์จากพระทีปังกรพุทธเจ้าแล้วทรงบำเพ็ญบารมีเรื่อยมาจนถึงจวนจะตรัสรู้คือในขณะแห่งอนาคามิมรรคและอนาคามีผล ชื่อว่าเมื่อเกิดขึ้น (องฺ.เอกก.อ. ๘๙-๙๐)
ภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้เป็นเอกนี้แลเมื่อเกิดขึ้นในโลก ย่อมเกิดขึ้นเพื่อประโยชน์เกื้อกูล เพื่อความสุขแก่ชนเป็นอันมาก เพื่ออนุเคราะห์ชาวโลก เพื่อประโยชน์เกื้อกูล เพื่อความสุขแก่เทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย” (๑){๑๔๐} [๑๗๑] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความปรากฏแห่งบุคคลผู้เป็นเอกหาได้ยากในโลก บุคคลผู้เป็นเอกคือใคร คือ พระตถาคตอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความปรากฏแห่งบุคคลผู้เป็นเอกนี้แลหาได้ยากในโลก” (๒)
- ๑พระตถาคตอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า คำว่า ตถาคต คือพระนามอย่างหนึ่งของพระพุทธเจ้า เป็นคำที่พระพุทธเจ้าทรงเรียกหรือตรัสถึงพระองค์เอง มีความหมาย ๘ อย่าง คือ (๑) พระผู้เสด็จมาแล้วอย่างนั้น คือ เสด็จมาทรงบำเพ็ญพุทธจริยาเพื่อประโยชน์แก่ชาวโลกเป็นต้น เหมือนอย่างพระพุทธเจ้าองค์ก่อน ๆ อย่างไรก็อย่างนั้น (๒) พระผู้สเด็จไปแล้วอย่างนั้น คือ ทรงประสูติแล้ว ทรงมีคติเสด็จดำเนินเป็นบุรพนิมิตแห่งการสำเร็จเป็นพระพุทธเจ้าและการทำลายอวิชชาสละ ปวงกิเลสไปได้เด็ดขาดเหมือนอย่างพระพุทธเจ้าองค์ก่อน ๆ อย่างไรก็อย่างนั้น (๓) พระผู้เสด็จมาถึงตลลักษณะ คือ ทรงมีพระญาณหยั่งรู้เข้าถึงลักษณะอันแท้จริงของสรรพสิ่ง (๔) พระผู้ตรัสรู้ตถธรรมตามที่เป็นจริง คือ ตรัสรู้อริยสัจ ๔ และปฏิจจสมุปบาทอันเป็นธรรมที่จริงแท้แน่นอน (๕) พระผู้ทรงเห็นอย่างนั้น คือ ทรงรู้เท่าทันสรรพารมณ์ที่ปรากฏแก่หมู่สัตว์ทั้งเทพและมนุษย์ ซึ่งได้ประสบและพากันแสวงหาโดยทรงทราบถึงสภาพที่แท้จริง (๖) พระผู้ตรัสอย่างนั้น คือ มีพระวาจาที่แท้จริง โดยพระดำรัสทั้งปวงที่ตรัสนับแต่ตรัสรู้จนถึงเสด็จดับขันธปรินิพพานล้วนแต่เป็นจริง ถูกต้อง ไม่เป็นอย่างอื่น (๗) พระผู้ทำอย่างนั้น คือ ตรัสอย่างใด ทรงทำอย่างนั้น ทรงทำอย่างใด ก็ตรัสอย่างนั้น (๘) พระผู้เป็นเจ้าหรือพระอภิภู คือ ทรงเป็นผู้ใหญ่ยิ่งเหนือกว่าสรรพสัตว์ตลอดถึงพรหมโลกที่สูงสุด เป็นผู้เห็นถ่องแท้ ทรงพุทธานุภาพ เป็นเทพแห่งเทพ เป็นอินทร์เหนือพระอินทร์ เป็นพรหมเหนือประดาพรหม ไม่มีใครจะอาจวัดหรือจะทัดเทียมพระองค์ได้ด้วยศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ และวิมุตติญาณทัสสนะ (นัย ที.สี.อ. ๕๙-๖๖, ม.มู.อ. ๑/๕๐- ๕๖, สํ.ข.อ. ๓๑๕, องฺ.เอกก.อ. ๙๓-๑๐๑) อรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า หมายถึงทรงเป็นพระอรหันต์ (อรหํ) ซึ่งมีความหมาย ๕ ประการ คือ (๑) ผู้ไกลจากกิเลสโดยสิ้นเชิง (๒) ผู้ทำลายข้าศึกคือ กิเลสได้หมดสิ้น (๓) ผู้หักกงกำแห่งการเวียนว่ายตายเกิดได้เด็ดขาด (๔) ผู้ควรรับทักษิณาอย่างยิ่ง (๕) ผู้มีพฤติกรรมโปร่งใส คือ ไม่มีที่ลับในการทำบาป เป็นผู้ตรัสรู้เองโดยชอบ (สมฺมาสมฺพุทฺโธ) คือ เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้ตรัสรู้สรรพสิ่งที่ควรรู้ยิ่ง ควรกำหนดรู้ ควรละ ควรทำให้แจ่มแจ้ง และควรเจริญ ให้เกิดมีได้อย่างถูกต้องโดยชอบ ด้วยพระองค์เอง กล่าวโดยสรุป คือ ตรัสรู้อริยสัจ ๔ โดยชอบด้วยพระองค์เอง (นัย วิ.อ. ๑/๑๐๓/, องฺ.เอกก.อ. ๑๐๑)
{๑๔๑} [๑๗๒] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้เป็นเอกเมื่อเกิดขึ้นในโลก ย่อมเกิดขึ้นเป็นอัจฉริยมนุษย์ บุคคลผู้เป็นเอกคือใคร คือ พระตถาคตอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้เป็นเอกนี้แลเมื่อเกิดขึ้นในโลกย่อมเกิดขึ้นเป็นอัจฉริยมนุษย์” (๓){๑๔๒} [๑๗๓] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กาลกิริยาของบุคคลผู้เป็นเอกเป็นเหตุเดือดร้อนแก่ชนเป็นอันมาก บุคคลผู้เป็นเอกคือใคร คือ พระตถาคตอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กาลกิริยาของบุคคลผู้เป็นเอกแลเป็นเหตุเดือดร้อนแก่ชนเป็นอันมาก (๔){๑๔๓} [๑๗๔] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้เป็นเอกเมื่อเกิดขึ้นในโลก ย่อมเกิดขึ้นไม่มีคนที่สอง ไม่มีสหาย ไม่ใครเปรียบ ไม่มีใครเปรียบเสมอ ไม่มี
- ๑อัจฉริยมนุษย์ มนุษย์ผู้น่าอัศจรรย์ หมายถึงทรงเป็นผู้ประกอบด้วยอัจฉริยัพภูตธรรม (สิ่งที่น่าอัศจรรย์ไม่เคยมี) เป็นอเนกประการ หรือทรงเป็นผู้สั่งสมบำเพ็ญบารมีที่ใคร ๆ อื่นไม่สามารถสั่งสมบำเพ็ญได้ นอกจากพระโพธิสัตว์ผู้มุ่งเป็นพระสัพพัญญูพุทธเจ้าเท่านั้น (นัย องฺ.เอกก.อ. ๑๐๒)
- ๒กาลกิริยา กิริยาที่ปรากฏในกาลครั้งเดียว หรือความตาย ในที่นี้หมายถึงการเสด็จดับขันธปรินิพพานด้วยอนุปาทิเสสนิพพานธาตุของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า (นัย องฺ.เอกก.อ. ๑๐๓)
- ๓ไม่มีคนที่สอง ในที่นี้หมายถึงไม่มีพระสัพพัญญูพุทธเจ้าพระองค์ที่สอง ความจริง พุทธบุคคลมี ๔ ประเภท คือ (๑) สุตพุทธะ ผู้รู้โดยอาศัยสุตะคือการฟังหรือการศึกษาเล่าเรียน ได้แก่ ภิกษุผู้เป็นพหูสูตทั่วไป (๒) จตุสัจจพุทธะ ผู้รู้แจ้งอริยสัจ ๔ ได้แก่ พระอรหันตขีณาสพทั่วไป (๓) ปัจเจกพุทธะ ผู้ตรัสรู้เฉพาะตัว ได้แก่ พระพุทธเจ้าประเภทหนึ่งซึ่งตรัสรู้เฉพาะตัว มิได้สั่งสอนผู้อื่น เพราะบำเพ็ญบารมีมา ๒ อสงไขยก็ตรัสรู้ปัจเจกโพธิญาณได้เอง (๔) สัพพัญญูพุทธะ พระพุทธเจ้าผู้ตรัสรู้ธรรมทั้งปวง ได้แก่ พระตถาคตอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้ทรงบำเพ็ญบารมีมา ๔ อสงไขย ๘ อสงไขย หรือ ๑๖ อสงไขยกับอีก ๑ แสนกัป ซึ่งสามารถกำจัดภาวะสิ้นสุดแห่งมาร ๓ จำพวกแล้วตรัสรู้สัพพัญญุตญาณ ในบรรดาพุทธบุคคล ๔ ประเภทนี้ พระสัพพัญญูพุทธเจ้า จะไม่เสด็จอุบัติในโลกธาตุหนึ่งพร้อมกันสองพระองค์ (องฺ.เอกก.อ. ๑๐๔)
- ๔ไม่มีสหาย ในที่นี้หมายถึงไม่มีบุคคลผู้ใกล้เคียงเทียบเสมอกันด้วยอัตภาพหรือธรรมที่ตรัสรู้ ไม่มีใครเปรียบ หมายถึงไม่มีอัตภาพของใคร ๆ อื่นที่จะเปรียบด้วยอัตภาพของพระองค์ได้ แม้พวกมนุษย์จะใช้เงินหรือทองปั้นหรือสร้างอัตภาพนั้นให้เหมือนก็ไม่สามารถปั้นหรือสร้างได้เหมือนอัตภาพของพระตถาคตนั้นแม้เพียงโอกาสเท่าปลายขนทราย (องฺ.เอกก.อ. ๑๐๔)
ส่วนเปรียบ ไม่มีบุคคลเปรียบ ไม่มีใครเสมอ เสมอด้วยพระพุทธเจ้าผู้ไม่มีใครเสมอ เป็นผู้เลิศกว่าสัตว์ทั้งหลาย บุคคลผู้เป็นเอกคือใคร คือ พระตถาคตอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้เป็นเอกนี้แลเมื่อเกิดขึ้นในโลก ย่อมเกิดขึ้นไม่มีคนที่สอง ไม่มีสหาย ไม่มีใครเปรียบ ไม่มีใครเปรียบเสมอ ไม่มีส่วนเปรียบ ไม่มีบุคคลเปรียบ ไม่มีใครเสมอ เสมอด้วยพระพุทธเจ้าผู้ไม่มีใครเสมอ เป็นผู้เลิศกว่าสัตว์ทั้งหลาย” (๕){๑๔๔} [๑๗๕-๑๘๖] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความปรากฏขึ้นแห่งบุคคลผู้เป็นเอก เป็นความปรากฏแห่งจักษุใหญ่ เป็นความปรากฏแห่งแสงสว่างใหญ่ เป็นความปรากฏแห่งโอภาสใหญ่ เป็นความปรากฏแห่งอนุตตริยะ๖ เป็นการทำให้แจ้งซึ่งปฏิสัมภิทา ๔ เป็นการแทงตลอดธาตุเป็นอันมาก เป็นการแทง
- ๑เป็นผู้เลิศกว่าสัตว์ทั้งหลาย แปลเอาความจากคำว่า ทฺวิปทานํ อคฺโค เป็นผู้เลิศกว่าสัตว์สองเท้า สัตว์ทั้งหลายเมื่อนับโดยประเภท มีมากประเภท กล่าวคือ ประเภทไม่มีเท้า มีสองเท้า มีสี่เท้า มีเท้ามาก (มากกว่า ๔ ขึ้นไป) ประเภทมีรูป ไม่มีรูป ประเภทมีสัญญา ไม่มีสัญญา มีสัญญาก็ไม่ใช่ไม่มีสัญญาก็ไม่ใช่ บรรดาสัตว์มากประเภทเหล่านี้ สัตว์ประเภทมีสองเท้านับว่าประเสริฐ เพราะบุคคลผู้ประเสริฐสุดเมื่อเกิดขึ้น ย่อมเกิดในจำพวกสัตว์ประเภทสองเท้าเท่านั้น ไม่เกิดในสัตว์ประเภทอื่น ๆ ซึ่งสัตว์สองเท้าในที่นี้หมายถึงมนุษย์กับพวกเทวดา (องฺ.เอกก.อ. ๑๐๕)
- ๒อนุตตริยะ ๖ สิ่งยอดเยี่ยม สิ่งดีที่สุด ๖ ประการ คือ (๑) ทัสสนานุตตริยะ การเห็นอย่างยอดเยี่ยม ได้แก่ การพบเห็นพระพุทธเจ้าหรือภิกษุสงฆ์ของผู้มีศรัทธามั่นคง หรือการเห็นนิมิตแห่งกัมมัฏฐานข้อใดข้อหนึ่งเช่นกสิณนิมิตหรืออสุภนิมิตเป็นต้น (๒) สวนานุตตริยะ การฟังอย่างยอดเยี่ยม ได้แก่ การฟังเรื่องเกี่ยวกับคุณของพระรัตนตรัยหรือการฟังพระพุทธพจน์คือพระไตรปิฎกของผู้มีศรัทธามั่นคง (๓) ลาภานุตตริยะ การได้อย่างยอดเยี่ยม ได้แก่ การได้อริยทรัพย์ภายใน ๗ ประการ (๔) สิกขานุตตริยะ การศึกษาอย่างยอดเยี่ยม ได้แก่ การบำเพ็ญไตรสิกขาคือ ศีล สมาธิ ปัญญาให้บริบูรณ์ (๕) ปาริจริยานุตตริยะ การปรนนิบัติอย่างยอดเยี่ยม ได้แก่ การปรนนิบัติพระรัตนตรัย (๖) อนุสสตานุตตริยะ การระลึกถึงอย่างยอดเยี่ยม ได้แก่ การระลึกถึงคุณของพระรัตนตรัย {ที.ปา. (แปล) ๑๑/๓๒๗/๓๓๙-๓๔๐, ที.ปา.อ. ๒๓๕, องฺเอกก.อ. ๑๐๖-๑๐๗}
- ๓ปฏิสัมภิทา ๔ ปัญญาแตกฉาน ๔ อย่าง คือ (๑) อัตถปฏิสัมภิทา ปัญญาแตกฉานในอรรถ (๒) ธัมมปฏิสัมภิทา ปัญญาแตกฉานในธรรม (๓) นิรุตติปฏิสัมภิทา ปัญญาแตกฉานในนิรุตติคือภาษา (๔) ปฏิภาณปฏิสัมภิทา ปัญญาแตกฉานในปฏิภาณคือความคิดทันการ (องฺ.เอกก.อ. ๑๐๗) พึงดูความพิสดารในปฏิสัมภิทาวิภังค์ แห่งพระบาลีอภิธรรมปิฎก วิภังค์ เล่ม ๓๕
ตลอดธาตุต่าง ๆ เป็นการทำให้แจ้งซึ่งผลคือวิชชาและวิมุตติ เป็นการทำให้แจ้งซึ่งโสดาปัตติผล เป็นการทำให้แจ้งซึ่งสกทาคามิผล เป็นการทำให้แจ้งซึ่งอนาคามิผล เป็นการทำให้แจ้งซึ่งอรหัตตผล บุคคลผู้เป็นเอกคือใคร คือ พระตถาคตอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความปรากฏขึ้นแห่งบุคคลผู้เป็นเอกนี้แลเป็น ความปรากฏแห่งจักษุใหญ่ เป็นความปรากฏแห่งแสงสว่างใหญ่ เป็นความปรากกฏแห่งโอภาสใหญ่ เป็นความปรากฏแห่งอนุตตริยะ ๖ เป็นการทำให้แจ้งซึ่งปฏิสัมภิทา ๔ เป็นการแทงตลอดธาตุเป็นอันมาก เป็นการแทงตลอดธาตุต่าง ๆ เป็นการทำให้แจ้งซึ่งผลคือวิชชาและวิมุตติ เป็นการทำให้แจ้งซึ่งโสดาปัตติผล เป็นการทำให้แจ้งซึ่งสกทาคามิผล เป็นการทำให้แจ้งซึ่งอนาคามิผล เป็นการทำให้แจ้งซึ่งอรหัตตผล” (๖-๑๗){๑๔๕} [๑๘๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นบุคคลอื่นแม้สักคนหนึ่งที่จะยังธรรมจักร อันยอดเยี่ยมที่ตถาคตให้เป็นไปแล้วให้เป็นไปตามโดยชอบได้ เหมือนสารีบุตรนี้เลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สารีบุตรย่อมยังธรรมจักรอันยอดเยี่ยมอันตถาคตให้เป็นไปแล้วให้เป็นไปตามโดยชอบทีเดียว” (๑๘)
จบ เอกปุคคลวรรคที่ ๑๓
- ๑คำว่า ธาตุ หมายถึงสิ่งที่ทรงสภาวะของตนอยู่เองตามที่เหตุปัจจัยปรุงแต่งขึ้น เป็นไปตามธรรมนิยามคือกฎกำหนดแห่งธรรมดา ไม่มีผู้สร้างผู้บันดาล และมีรูป ลักษณะ กิจ อาการเป็นแบบอย่างจำเพาะตัวอันพึงกำหนดเอาเป็นหลักได้แต่ละอย่าง ในที่นี้ ธาตุเป็นอันมากและธาตุต่าง ๆ หมายถึงธาตุ ๑๘ มีจักขุธาตุ ธาตุคือจักษุประสาทเป็นต้น ไปจนถึง มโนวิญญาณธาตุ ธาตุคือ มโนวิญญาณเป็นที่ ๑๘ (นัย องฺ.เอกก.อ. ๑๐๘)
- ๒ธรรมจักร จักรคือธรรมหรือวงล้อธรรม หรือจักรอันประเสริฐ สูงสุด ยอดเยี่ยม มี ๒ ประการ คือ (๑) ปฏิเวธญาณ พระปัญญารู้แจ้งเห็นจริงในอริยสัจ ๔ ที่มีอาการ ๑๒ ซึ่งทำพระองค์ให้ตรัสรู้ จัดเป็นพระญาณระดับโลกุตตระที่แสดงถึงพระปัญญาคุณ (๒) เทสนาญาณ พระปัญญาที่ทรงใช้วิธีแสดงอริยสัจจเทศนาให้พระสาวกทั้งหลายสำเร็จอริยผล จัดเป็นพระญาณระดับโลกิยะที่แสดงถึงพระกรุณาคุณ อนึ่ง ธรรมจักรคือพระญาณทั้ง ๒ นี้เรียกว่า โอรสญาณ คือพระญาณส่วนพระองค์ (นัย ม.มู.อ. ๑/๓๔๙, สํ.นิ.อ. ๕๓-๕๔, สํ.ม.อ. ๓๘๐, องฺ.เอกก.อ. ๑๐๘-๑๑๐)
๑๔. เอตทัคควรรค วรรคที่ ๑
ว่าด้วยตำแหน่งเอตทัคคะฝ่ายภิกษุ
{๑๔๖} [๑๘๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย พระอัญญาโกณฑัญญะ เลิศกว่าพวกภิกษุสาวกของเราผู้รู้ราตรีนาน (๑)[๑๘๙] พระสารีบุตร เลิศกว่าพวกภิกษุสาวกของเราผู้มีปัญญามาก (๒)
[๑๙๐] พระมหาโมคคัลลานะ เลิศกว่าพวกภิกษุสาวกของเราผู้มีฤทธิ์ (๓)
[๑๙๑] พระมหากัสสปะ เลิศกว่าพวกภิกษุสาวกของเราผู้ทรงธุดงค์และสรรเสริญคุณแห่งธุดงค์ (๔)[๑๙๒] พระอนุรุทธะ เลิศกว่าพวกภิกษุสาวกของเราผู้มีทิพยจักษุ (๕)
[๑๙๓] พระภิททิยกาฬิโคธายบุตร เลิศกว่าพวกภิกษุสาวกของเราผู้เกิดในตระกูลสูง (๖)[๑๙๔] พระลกุณฏกภัททิยะ เลิศกว่าพวกภิกษุสาวกของเราผู้มีเสียงไพเราะ (๗)
[๑๙๕] พระปิณโฑลภารทวาชะ เลิศกว่าพวกภิกษุสาวกของเราผู้บันลือสีหนาท (๘)
- ๑เอตทัคคะ หมายถึงตำแหน่งที่พระสาวกได้รับยกย่องจากพระพุทธเจ้าว่าเป็นผู้เลิศ ยอดเยี่ยม หรือประเสริฐสุดในทางใดทางหนึ่งตามบุญบารมีที่สั่งสมบำเพ็ญมา (นัย องฺ.เอกก.อ. ๑๑๒-๑๒๒)
- ๒ผู้รู้ราตรีนาน (รัตตัญญู) ในทีนี้หมายถึงเป็นผู้บวช รู้แจ้งธรรม และสำเร็จเป็นพระอรหันตขีณาสพก่อนพระอริยสาวกทั้งหลาย (องฺ.เอกก.อ. ๑๒๒)
- ๓ผู้บันลือสีหนาท ในที่นี้หมายถึง เป็นผู้มีปกติเปล่งวาจาอย่างองอาจด้วยความมั่นใจดุจพญาราชสีห์คำรามเสียงในป่า ดังเช่น ในวันที่ท่านสำเร็จเป็นพระอรหันต์ ขณะที่เดินอยู่รอบ ๆ บริเวณวิหารได้เปล่งวาจาว่า ‘ผู้มีความสงสัยในมรรคและผล จงถามข้าพเจ้า’ หรือแม้จะยืนตรงพระพักตร์ของพระพุทธเจ้า ก็เปล่งวาจาว่า ‘กิจที่จะพึงทำในพระศาสนานี้ข้าพระองค์ทำถึงที่สุดแล้ว’ ดังนี้ เป็นต้น (องฺ.เอกก.อ. ๑๗๗)
จบ เอกบุคคลบาลี