๗. โภชนทานสูตร เล่ม ๒๒

(๑) ให้ทานแก่ผู้มาสู่ถิ่นของตน

(๒) ให้ทานแก่ผู้เดินทาง

(๓) ให้ทานแก่คนไข้

(๔) ให้ทานในเวลาเกิดข้าวยากหมากแพง

(๕) ให้ข้าวใหม่ผลไม้ใหม่แก่ผู้มีศีล

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กาลทานมี ๕ ประการนี้แล”

ผู้มีปัญญา รู้ความต้องการ ปราศจากความตระหนี่

ย่อมให้ทานในกาลที่ควรให้ บุคคลให้ทานตามกาล ในพระ

อริยเจ้าทั้งหลายผู้ปฎิบัติซื่อตรงผู้คงที่แล้ว ทักขิณาทาน

ของบุคคลผู้มีใจผ่องใสนั้นย่อมมีผลไพบูลย์

คนเหล่าใดอนุโมทนาหรือช่วยเหลือในทักขิณาทานนั้น ทักขิณาทานนั้นย่อมไม่มีผลบกพร่องเพราะการอนุโมทนาหรือการช่วยเหลือนั้น แม้คนที่อนุโมทนาหรือช่วยเหลือ

เหล่านั้นก็มีส่วนแห่งบุญด้วย

เพราะฉะนั้น อย่ามีจิตท้อถอยให้ทานในเขตบุญที่มี

ผลมากบุญทั้งหลายย่อมเป็นที่พึ่งของสัตว์ทั้งหลายในปรโลก

๗. โภชนทานสูตร

ว่าด้วยการให้โภชนะเป็นการให้ฐานะ ๕

{๓๗} [๓๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ทายกผู้ให้โภชนะเป็นทานชื่อว่าให้ฐานะ ๕ อย่างแก่ปฏิคาหก ฐานะ ๕ อย่างคืออะไรบ้าง คือ

(๑) ให้อายุ (๒) ให้วรรณะ (๓) ให้สุขะ

(๔) ให้พละ (๕) ให้ปฏิภาณ

ครั้นให้อายุแล้ว ย่อมเป็นผู้มีส่วนแห่งอายุทั้งที่เป็นทิพย์ทั้งที่เป็นของ

มนุษย์ ครั้นให้วรรณะแล้ว ย่อมเป็นผู้มีส่วนแห่งวรรณะทั้งที่เป็นทิพย์ทั้งที่ เป็นของมนุษย์ ครั้นให้สุขะแล้ว ย่อมเป็นผู้มีส่วนแห่งสุขทั้งที่เป็นทิพย์ทั้งที่ เป็นของมนุษย์ ครั้นให้พละแล้ว ย่อมเป็นผู้มีส่วนแห่งกำลังทั้งที่เป็นทิพย์ทั้ง ที่เป็นของมนุษย์ ครั้นให้ปฏิภาณแล้ว ย่อมเป็นผู้มีส่วนแห่งปฏิภาณทั้งที่เป็น ทิพย์ทั้งที่เป็นของมนุษย์ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ทายกผู้ให้โภชนะเป็นทานชื่อว่า ให้ฐานะ ๕ อย่างนี้แล”นักปราชญ์ผู้มีปัญญาให้อายุ ย่อมได้อายุ ให้พละ ย่อม

ได้พละ ให้วรรณะ ย่อมได้วรรณะ ให้ปฏิภาณ ย่อมได้

ปฏิภาณ ให้สุขะ ย่อมได้สุขะ

ครั้นให้อายุ พละ วรรณะ สุขะ และปฏิภาณแล้ว

จะเกิดในที่ใด ๆ ก็ตาม ย่อมเป็นผู้มีอายุยืน มียศศักดิ์แล

๘. สัทธานิสังสสูตร

ว่าด้วยอานิสงส์ศรัทธา ๕ ประการ

{๓๘} [๓๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อานิสงส์ ๕ ประการนี้ย่อมมีในกุลบุตรผู้มี ศรัทธา อานิสงส์ ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ(๑) สัตบุรุษผู้สงบในโลกเมื่อจะอนุเคราะห์ ย่อมอนุเคราะห์ผู้มีศรัทธาก่อน ย่อมไม่อนุเคราะห์ผู้ไม่มีศรัทธา(๒) เมื่อจะเข้าไปหา ย่อมเข้าไปหาผู้มีศรัทธาก่อน ย่อมไม่ เข้าไปหาผู้ไม่มีศรัทธา