๗. โภชนทานสูตร เล่ม ๒๒

โภชนํ ภิกฺขเว ททมาโน ทายโก ปฏิคฺคาหกานํ ปญฺจ ฐานานิ เทติ. กตมานิ ปญฺจ? อายุํ เทติ, วณฺณํ เทติ, สุขํ เทติ, พลํ เทติ, ปฏิภาณํ เทติ, อายุํ โข ปน ทตฺวา อายุสฺส ภาคี โหติ ทิพฺพสฺส วา มานุสสฺส วา, วณฺณํ ทตฺวา วณฺณสฺส ภาคี โหติ ทิพฺพสฺส วา มานุสสฺส วา, สุขํ ทตฺวา สุขสฺส ภาคี โหติ ทิพฺพสฺส วา มานุสสฺส วา, พลํ ทตฺวา พลสฺส ภาคี โหติ ทิพฺพสฺส วา มานุสสฺส วา, ปฏิภาณํ ทตฺวา ปฏิภาณสฺส ภาคี โหติ ทิพฺพสฺส วา มานุสสฺส วา. โภชนํ ภิกฺขเว ททมาโน ทายโก ปฏิคฺคาหกานํ อิมานิ ปญฺจ ฐานานิ เทตีติ. อายุโท พลโท ธีโร วณฺณโท ปฏิภานโท

สุขสฺส ทาตา เมธาวี สุขํ โส อธิคจฺฉติ.

อายุํ ทตฺวา พลํ วณฺณํ สุขญฺจ ปฏิภาณโท

ทีฆายุ ยสวา โหติ ยตฺถ ยตฺถูปปชฺชตีติ. สตฺตมํ.

ภิกษุทั้งหลาย ทายกผู้ให้โภชนะ ชื่อว่าให้ฐานะ ๕ ประการแก่ปฏิคาหกฐานะ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. อายุ ๒. วรรณะ

๓. สุข ๔. พละ

๕. ปฏิภาณ

ครั้นให้อายุแล้ว ย่อมมีส่วนได้อายุอันเป็นทิพย์ หรือเป็นของมนุษย์ ครั้นให้ วรรณะแล้ว ย่อมมีส่วนได้วรรณะอันเป็นทิพย์หรือเป็นของมนุษย์ ครั้นให้สุขแล้ว ย่อมมีส่วนได้สุขอันเป็นทิพย์ หรือเป็นของมนุษย์ ครั้นให้พละแล้ว ย่อมมีส่วนได้พละอันเป็นทิพย์ หรือเป็นของมนุษย์ ครั้นให้ปฏิภาณแล้ว ย่อมมีส่วนได้ปฏิภาณอันเป็นทิพย์ หรือเป็นของมนุษย์ภิกษุทั้งหลาย ทายกผู้ให้โภชนะ ชื่อว่าให้ฐานะ ๕ ประการนี้แล

นักปราชญ์ผู้มีปัญญา ให้อายุ ย่อมได้อายุ

ให้พละ ย่อมได้พละ ให้วรรณะ ย่อมได้วรรณะ

ให้ปฏิภาณ ย่อมได้ปฏิภาณ ให้สุข ย่อมได้สุข

ครั้นให้อายุ พละ วรรณะ สุขะ และปฏิภาณแล้ว

จะเกิดในที่ใด ๆ ย่อมเป็นผู้มีอายุยืน มียศในที่นั้น ๆ

โภชนสูตรที่ ๗ จบ