๘. สัทธานิสังสสูตร เล่ม ๒๒

ปญฺจิเม ภิกฺขเว สทฺเธ กุลปุตฺเต อานิสํสา. กตเม ปญฺจ? เย เต ภิกฺขเว โลเก สนฺโต สปฺปุริสา, เต สทฺธญฺเญว ปฐมํ อนุกมฺปนฺตา อนุกมฺปนฺติ โน ตถา อสฺสทฺธํ, สทฺธญฺเญว ปฐมํ อุปสงฺกมนฺตา อุปสงฺกมนฺติ โน ตถา อสฺสทฺธํ, สทฺธญฺเญว ปฐมํ ปฏิคฺคณฺหนฺตา ปฏิคฺคณฺหนฺติ โน ตถา อสฺสทฺธํ, สทฺธญฺเญว ปฐมํ ธมฺมํ เทเสนฺตา เทเสนฺติ โน ตถา อสฺสทฺธํ, สทฺโธ กายสฺส เภทา ปรมฺมรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ. อิเม โข ภิกฺขเว ปญฺจ สทฺเธ กุลปุตฺเต อานิสํสา.

เสยฺยถาปิ ภิกฺขเว สุภูมิยํ จตุมหาปเถ มหานิฌคฺรโธ สมนฺตา ปกฺขีนํ ปฏิสรณํ โหติ. เอวเมว โข ภิกฺขเว สทฺโธ กุลปุตฺโต พหุโน ชนสฺส ปฏิสรณํ โหติ ภิกฺขูนํ ภิกฺขุนีนํ อุปาสกานํ อุปาสิกานนฺติ.

สาขาปตฺตผลูเปโต ขนฺธิมาว มหาทุโม

มูลวา ผลสมฺปนฺโน ปติฏฺฐา โหติ ปกฺขินํ.

มโนรเม อายตเน เสวนฺติ นํ วิหงฺคมา

ฉายํ ฉายตฺถิกา (๑) ยนฺติ ผลตฺถา ผลโภชิโน.

ตเถว สีลสมฺปนฺนํ สทฺธํ ปุริสปุคฺคลํ

นิวาตวุตฺตึ อตฺถทฺธํ สุรตํ (๒) สขิลํ มุทุํ.

วีตราคา วีตโทสา วีตโมหา อนาสวา

ปุญฺญกฺเขตฺตานิ โลกสฺมึ เสวนฺติ ตาทิสํ นรํ.

เต ตสฺส ธมฺมํ เทเสนฺติ สพฺพทุกฺขาปนูทนํ

ยํ โส ธมฺมํ อิธญฺญาย ปรินิพฺพาติ อนาสโวติ. อฏฺฐมํ.

ภิกษุทั้งหลาย กุลบุตรผู้มีศรัทธา ย่อมได้อานิสงส์ ๕ ประการ

อานิสงส์ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

สัตบุรุษทั้งหลายผู้สงบในโลก

๑. เมื่อจะอนุเคราะห์ ย่อมอนุเคราะห์ผู้มีศรัทธาก่อน ไม่อนุเคราะห์ ผู้ไม่มีศรัทธาก่อน๒. เมื่อจะเข้าไปหา ย่อมเข้าไปหาผู้มีศรัทธาก่อน ไม่เข้าไปหาผู้ไม่มีศรัทธา ก่อน๓. เมื่อจะต้อนรับ ย่อมต้อนรับผู้มีศรัทธาก่อน ไม่ต้อนรับผู้ไม่มี ศรัทธาก่อน๔. เมื่อจะแสดงธรรม ย่อมแสดงธรรมแก่ผู้มีศรัทธาก่อน ไม่แสดง ธรรมแก่ผู้ไม่มีศรัทธาก่อน๕. กุลบุตรผู้มีศรัทธา หลังจากตายแล้วย่อมเกิดในสุคติโลกสวรรค์

ภิกษุทั้งหลาย กุลบุตรผู้มีศรัทธา ย่อมได้อานิสงส์ ๕ ประการนี้แล

เปรียบเหมือนต้นไทรใหญ่ที่ทางใหญ่สี่แพร่ง มีพื้นราบเรียบ ย่อมเป็นที่พึ่งของหมู่นกโดยรอบ ฉันใด กุลบุตรผู้มีศรัทธาก็ฉันนั้นเหมือนกัน ย่อมเป็นที่พึ่งของคนหมู่มาก คือ ภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา

ต้นไม้ใหญ่ มีกิ่ง ใบ และผล

มีลำต้นแข็งแรง มีรากมั่นคง สมบูรณ์ด้วยผล

ย่อมเป็นที่พึ่งของนกทั้งหลาย

ฝูงนกย่อมอาศัยต้นไม้นั้นซึ่งเป็นที่รื่นรมย์ใจ ให้เกิดสุข

ผู้ต้องการความร่มเย็น ย่อมเข้าไปอาศัยร่มเงา

ผู้ต้องการผล ย่อมบริโภคผลได้ ฉันใด

ท่านผู้ปราศจากราคะ ปราศจากโทสะ

ปราศจากโมหะ ไม่มีอาสวะ เป็นนาบุญของโลก

ย่อมคบหาบุคคลผู้มีศรัทธาซึ่งสมบูรณ์ด้วยศีล

ประพฤติถ่อมตน ไม่กระด้าง สุภาพ

น่าชื่นชม อ่อนโยน มั่นคง ฉันนั้น

ท่านเหล่านั้นย่อมแสดงธรรม

เป็นเครื่องบรรเทาทุกข์ทั้งปวงแก่เขา

เขารู้ชัดธรรมนั้นแล้ว

เป็นผู้ไม่มีอาสวะ ปรินิพพานในโลกนี้

สัทธสูตรที่ ๘ จบ