๖. กาลทานสูตร เล่ม ๒๒

ปญฺจิมานิ ภิกฺขเว กาลทานานิ. กตมานิ ปญฺจ? อาคนฺตุกสฺส ทานํ เทติ, คมิกสฺส ทานํ เทติ, คิลานสฺส ทานํ เทติ, ทุพฺภิกฺเข ทานํ เทติ, ยานิ ตานิ นวสสฺสานิ นวผลานิ, ตานิ ปฐมํ สีลวนฺเตสุ ปติฏฺฐาเปติ. อิมานิ โข ภิกฺขเว ปญฺจ กาลทานานีติ.

กาเล ททนฺติ สปฺปญฺญา วทญฺญู วีตมจฺฉรา

กาเลน ทินฺนํ อริเยสุ อุชุภูเตสุ ตาทิสุ.

วิปฺปสนฺนมนา ตสฺส วิปุลา โหติ ทกฺขิณา

เย ตตฺถ อนุโมทนฺติ เวยฺยาวจฺจํ กโรนฺติ วา

น เตน ทกฺขิณา อูนา เตปิ ปุญฺญสฺส ภาคิโน.

ตสฺมา ทเท อปฺปฏิวาณจิตฺโต ยตฺถ ทินฺนํ มหปฺผลํ

ปุญฺญานิ ปรโลกสฺมึ ปติฏฺฐา โหนฺติ ปาณินนฺติ. ฉฏฺฐํ.

ภิกษุทั้งหลาย กาลทาน ๕ ประการนี้

กาลทาน ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. ให้ทานแก่ผู้มาสู่ถิ่นของตน

๒. ให้ทานแก่ผู้เตรียมจะไป

๓. ให้ทานแก่ผู้เป็นไข้

๔. ให้ทานในสมัยมีภิกษาหาได้ยาก

๕. ให้ข้าวอย่างดี และผลไม้ใหม่แก่ผู้มีศีล

ภิกษุทั้งหลาย กาลทาน ๕ ประการนี้แล

ผู้มีปัญญารู้ความประสงค์ของผู้ขอ

เป็นผู้ปราศจากความตระหนี่

ย่อมให้ทานในกาลที่ควรให้

ทานที่ให้ในพระอริยะผู้ซื่อตรง ผู้คงที่

ย่อมเป็นทักษิณาที่ไพบูลย์

ทำให้เขามีใจผ่องใส

ชนเหล่าใดอนุโมทนาหรือขวนขวายในทักษิณานั้น

เพราะการอนุโมทนาหรือขวนขวายของชนเหล่านั้น

ทักษิณาย่อมมีผลไม่พร่อง

แม้พวกเขาก็เป็นผู้มีส่วนแห่งบุญ

เพราะฉะนั้น ผู้มีจิตไม่ท้อถอย

จึงควรให้ทานในเขตที่มีผลมาก

เพราะบุญเป็นที่พึ่งของสัตว์ทั้งหลายในโลกหน้า

กาลทานสูตรที่ ๖ จบ