พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปัญจมปัณณาสก์ · กิมพิลวรรค
๙. คีตสูตร เล่ม ๒๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๐๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในกิมพิลวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปัญจมปัณณาสก์ กิมพิลวรรค คีตสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๒ หน้า ๓๕๑–๓๕๑
๙. คีตัสสรสูตร
ว่าด้วยโทษของการขับร้องด้วยเสียงยาว
{๒๐๙} [๒๐๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษของภิกษุผู้กล่าวธรรมด้วยเสียงขับร้องที่ยาวมี ๕ ประการนี้ โทษ ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ(๑) ตนเองย่อมกำหนัดในเสียงนั้น
(๒) ผู้อื่นย่อมกำหนัดในเสียงนั้น
(๓) พวกคฤหบดีย่อมกล่าวโทษว่า ‘พวกสมณศากยบุตรเหล่านี้ขับร้องเหมือนพวกเราขับร้องกัน’
(๔) เมื่อภิกษุพอใจทำเสียง ความเสื่อมแห่งสมาธิย่อมมี
(๕) ประชุมชนในภายหลังย่อมถือเป็นแบบอย่าง
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษของภิกษุผู้กล่าวธรรมด้วยเสียงขับร้องที่ยาวมี ๕ ประการนี้แล”
๑๐. มุฏฐัสสติสูตร
ว่าด้วยโทษและคุณของการนอนหลับ
{๒๑๐} [๒๑๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษของภิกษุผู้นอนหลับหลงลืมสติ ไม่มีสัมปชัญญะมี ๕ ประการนี้ โทษ ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ
(๑) หลับเป็นทุกข์ (๒) ตื่นเป็นทุกข์
(๓) ฝันร้าย (๔) เทวดาไม่รักษา
(๕) อสุจิเคลื่อน
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษของภิกษุผู้นอนหลับหลงลืมสติ ไม่มีสัมปชัญญะ มี ๕ ประการนี้แล
จบ ๙. คีตสูตร