๙. คีตสูตร เล่ม ๒๒

ปญฺจิเม ภิกฺขเว อาทีนวา อายตเกน คีตสฺสเรน ธมฺมํ ภณนฺตสฺส. กตเม ปญฺจ? อตฺตาปิ ตสฺมึ สเร สารชฺชติ, ปเรปิ ตสฺมึ สเร สารชฺชนฺติ, คหปติกาปิ อุชฺฌายนฺติ “ยเถว มยํ คายาม, เอวเมวิเม (๑) สมณา สกฺยปุตฺติยา คายนฺตี”ติ, สรกุตฺติมฺปิ นิกามยมานสฺส สมาธิสฺส ภงฺโค โหติ, ปจฺฉิมา ชนตา ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺชติ. อิเม โข ภิกฺขเว ปญฺจ อาทีนวา อายตเกน คีตสฺสเรน ธมฺมํ ภณนฺตสฺสาติ. นวมํ.

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้กล่าวธรรมด้วยเสียงขับยาว มีโทษ ๕ ประการนี้โทษ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. แม้ตนเองก็กำหนัดในเสียงนั้น

๒. แม้ผู้อื่นก็กำหนัดในเสียงนั้น

๓. แม้พวกคหบดีก็ตำหนิว่า ‘พวกสมณศากยบุตรเหล่านี้ ย่อมขับ เหมือนพวกเรา’

๔. เมื่อภิกษุพอใจการทำเสียง ความเสื่อมแห่งสมาธิ ย่อมมี

๕. หมู่คนรุ่นหลังพากันตามอย่าง

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้กล่าวธรรมด้วยเสียงขับยาวมีโทษ ๕ ประการนี้แล

คีตัสสรสูตรที่ ๙ จบ